அத்தியாயம் நாற்பத்து இரண்டு

மஹாவின் வீடு அல்லோலகல்லோல பட்டுக் கொண்டிருந்தது. திருமணத்திற்கு புடவை எடுக்கும் வைபவத்திற்காக ஷ்யாமின் பெற்றோர்கள் வந்திருந்தனர். திருமணம் வெகு சமீபத்தில் இருப்பதால் அத்தனை வேலைகள் குவிந்து கிடந்தது. இலக்கின பத்திரிக்கை எழுதி மூன்றாம் நாளே, நல்ல நாள் என்று கூறிவிட, ஷ்யாமின் பெற்றோரும் கிளம்பி வந்து விட, அவன் பிறகு ஜாயின் செய்து கொள்வதாக கூறியிருந்தான் ஷ்யாம்.

வெளிவட்டாரத்தை பொறுத்தவரை அந்த டிவிட்டர் லீக்ஸ் பெரிய அதிர்வை கிளப்பியிருந்தது. ஷ்யாம் ஹைதராபாத்தில் இருந்ததால் அவன் அறியவில்லை. ஏதோ பிரச்சனை என்று மட்டும் சிலர் தெரிவித்து இருந்தனர். ஆனால் என்னவென அவன் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. அவனுக்கு அங்கு நிற்க நேரமில்லாமல் ஓட வேண்டியிருந்தது.

தென்னகத்தின் நம்பர் ஒன் நடிகை, இளைஞர்களின் கனவுக் கன்னி, அவளது அந்தரங்க புகைப்படத்தை அதிலும் இவ்வளவு தெளிவாக பார்த்த சமூகம், சோஷியல் மீடியாவில் தீயை பற்ற வைத்திருந்தது.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான கோணங்கள். சிலர் கொதித்தனர். சிலர் குளிர் காய்ந்தனர். சிலர் அந்தரங்கமாக சிலிர்த்துக் கொண்டனர். சிலர் உண்மையிலேயே வருந்தினர்.

எத்தனையோ விதமான வெடிப்புகள்.

அந்தரங்க படங்களை வெளியிடுவது குற்றம், என்ன இருந்தாலும் அது இன்னொருவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என்று நியாயவாதிகள் இருந்தாலும், தமிழனாய் இருந்தால் ஷேர் செய் சமூகம் இதையும் ஷேர் செய்து பேரின்பம் கண்டது.

படத்தில் இருப்பது யார் என்பதை கண்டுபிடித்து தருபவர்களுக்கு தக்க சன்மானம் வழங்கப்படும் என்பது வரையிலான விவாதங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொருவரும் யார் யாரையோ கூறிக் கொண்டிருக்க, ஒரு சிலர் ஷ்யாம் பேரை முணுமுணுத்தாலும் அதை வெளிப்படையாக கூறும் தைரியம் இல்லை.

அந்த படங்களை பார்ப்பதற்காக அந்த அக்கௌன்ட்டை பின் தொடர்ந்தவர்களை காட்டிலும், டிவிட்டரில் அதற்காகவே இணைந்தவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம்.

இங்கு பேசப்படும் பொருள் சௌஜன்யா!

தென் இந்தியாவின் நம்பர் ஒன் நடிகை!

அவளது பார்வை வீச்சுக்காக காத்திருப்பவர்கள் ஏராளம் என்பதுதான் அடிப்படை. அதனால் தான் விஜய் சௌஜன்யாவை தேர்ந்தெடுத்ததும்!

உளவியல் ரீதியாக ஷ்யாமை மொத்தமாக வீழ்த்த வேண்டும் என்றால் அந்த அளவு வலுவான, பிரபலமான, முக்கியமாக அவன் மேல் மோகம் கொண்ட ஒரு பெண் தேவை!

அது சௌஜன்யா என்பது அவன் எப்போதோ போட்டு வைத்த கணக்கு.

எத்தனுக்கு எத்தனான ஷ்யாமிடமே, அவன் அறியாமல் பணத்தில் கை வைத்திருந்தவன் எத்தகைய புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டும்? நேர்மையாக இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் எச்சரிக்கையாக இருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் தவறு செய்பவர்களுக்கு எந்நேரமும் மனம் விழிப்பாக இருக்கும். அந்த தவறுகளிலிருந்து எப்படி தப்பித்துக் கொள்வது என்று அது யோசித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தான், ஒரு வேளை தான் சிக்கினால் அவனிடமிருந்து தப்பிக்க சில கணக்குகளை தன்னிடம் வைத்துக் கொண்டவன், அவனை மிரட்ட அவனது பெண் தொடர்புகளை உபயோகித்துக் கொள்ள நினைத்தான்.

விஜியும் யோக்கியனில்லை. ஷ்யாமும் யோக்கினில்லை. எப்போதுமே முந்தியவன் கையில் மந்திரவாள்! ஆனால் எந்த காலத்திலும் யாரையும் மிரட்டக் கூட இப்படிப்பட்ட கேவலமான உத்திகளை பயன்படுத்த ஷ்யாம் நினைத்ததில்லை. அவனது செயல்கள் அத்தனையும் முகத்துக்கு நேராக மட்டுமே.

அடிக்க வேண்டும் என்றால் நெஞ்சில் மட்டுமே! முதுகில் அல்ல!

நேர்மை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று! இது போன்ற தொழில்களில் மிகவும் தேவைப்படும் ஒன்றும் கூட!

மிரட்டுவான், மீறினால் அடிப்பான், துப்பாக்கியை காட்டியதும் கூட நடந்திருக்கிறது. பவுன்சர்களை வைத்து மிரட்டியது நடந்திருக்கிறது. கஸ்டடி, சொல்லவே தேவையில்லை. ஆனால் என்றுமே இப்படிப்பட்ட உத்திகள் மேல் அவனுக்கு பிடித்தமில்லை. எப்படிப்பட்ட எதிரியாக இருந்தாலும் நேருக்கு நேராக மட்டுமே பார்ப்பவன், அந்தரங்கத்தை மதிப்பவன், உரிமைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பவன்.

ஆனால் விஜய் அவனோடு இருந்த போதும் அதை பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட்டதில்லை. எந்த நிலைக்கும் சென்றுதான் ஷ்யாம் குறித்தான பயத்தை இன்னும் இறுக்கமாக்கினான். எந்த வழியையும் உபயோகிப்பான். அதிலும் இது போன்ற படங்களை எடுக்க இப்போதெல்லாம் மெனக்கெடவே தேவையில்லை ஆயிற்றே!

அறையிலிருக்கும் டூம் லைட்டாகட்டும், ஏசி யூனிட், பிளக், ஷவர் ஹெட் என்று எங்கு வேண்டுமானாலும் ஃபிக்ஸ் செய்ய மிளகளவு நேனோ ஸ்பை கேமராக்கள் மார்க்கெட்டில் குவிந்து கிடக்கிறதே!

இவையெல்லாம் ஃபிக்ஸ் செய்து தான் படங்களை எடுக்க முடியும் ஆனால் தொழில்நுட்ப அறிவு இருக்கும் ஒருவன், சம்பந்தப்பட்டவர்களின் செல்பேசியையோ லாப்டாப்பையோ எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் ஆக்டிவேட் செய்து எப்படி வேண்டுமானாலும் படமெடுக்க முடியும், உங்களது செல்பேசியை எப்போதாவது அது போன்ற யாரிடமாவது கொடுத்து வைத்திருக்கும் பட்சத்தில்.

ஒரு குட்டி சாப்ட்வேர்… நம்மையும் அறியாமல் அவர்களால் இன்ஸ்டால் செய்து விடவும் முடியும், அதை எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் இயக்கவும் முடியும். செல்பேசி ஆப் செய்து வைக்கப்பட்டு இருந்தாலும் அதை ஒரு ஸ்பையாக மாற்றிவிட முடியும். நமக்கு வரும் கால்ஸ், மெசேஜ், வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் என்று அனைத்தையும் படிப்பதோடு, மைக்கை ஆன் செய்து அங்கு இருப்பவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்பது வரை கவனிக்க முடியும்.

இது தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமா? அல்லது மனிதர்களின் மேல் தொழில்நுட்பம் தொடுத்துள்ள போரா?

எப்படிப்பட்டவர்களுக்கும் அவர்களது அந்தரங்கத்தை பாதுகாக்க உரிமை உள்ளது எனும் போது, அதை வெளிப்படுத்தி பார்ப்பது எவ்வளவு கேவலமான உத்தி?

காதலிக்கும் போது இருவருக்கிடையில் நடந்த அந்தரங்கமான பேச்சுவார்த்தையை காதலன் வெளியிட்டு விட, அதை கேட்க இந்த சமூகம் அங்கேயே குவிகிறது. இன்னொரு சம்பவத்தில், காதலித்த இருவர் நெருக்கமாக இருந்த சமயத்தில் தேவையில்லாமல் எடுத்த, அவர்கள் அழித்தும் விட்ட புகைப்படத்தை செல்பேசி ரிப்பேர் செய்பவன் ரிக்கவரி சாப்ட்வேர் போட்டு எடுத்து வெளியிடுகிறான்.

இவர்கள் மனநிலை பாதித்தவர்களா? அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் தினமும் சந்திக்கும் மனிதர்கள் தான். ஆனால் உள்ளுக்குள் இது போன்ற மிருகங்கள் உறங்குவதை அலங்காரம் செய்து மறைத்துக் கொள்பவர்கள்.

மற்றவர்களின் அந்தரங்கத்தை எட்டி பார்க்கும் மனநிலை பிறழ்ந்தவர்கள் இப்போது அதிகமாகி விட்டார்களோ என்று தான் எண்ணத் தோன்றுகிறது.

எது இந்த சமூகத்துக்கு சிலிர்ப்பை தருகிறது? இன்னொருவரின் அந்தரங்கம்!

காவிரி பிரச்சனை? ‘எங்களுக்கு தொடர்பில்ல’ குடிக்க தண்ணி கேக்க மாட்டல்ல?

விவசாயிகள் தற்கொலை? ‘யோவ் நாங்க ஐடி!’ ‘நாங்க வியாபாரி’ ‘நாங்க இது… நாங்க அது… எங்களுக்கும் விவசாயத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?’ அப்புறம் மூணு வேளையும் உள்ள போகுதே… அது எப்படி ராசா வருது? நெட்ல இருந்து டவுன்லோட் பண்றியா?

ஹைட்ரோகார்பன் பிரச்சனை? ‘இதெல்லாம் நமக்கு தேவையா?’ தேவைதான், ஃப்ராக்கிங்(fracking) டெக்னாலஜியே நிலத்தோட புவியியல் அமைப்பையே மாற்ற கூடிய ஒன்று. மண்ணை மலடாக்க மட்டும் இல்லாம சுற்றியுள்ள இடங்களையும் மலடாக்கும் ஒன்று. அந்த சர்ச்சைக்குரிய தொழில்நுட்பத்தை முன்னேறிய நாடுகள் தவிர்க்கும் போது நெற்களஞ்சியமா இருக்க தஞ்சைய குறி வெச்சு செயல்படுத்தியே தீருவேன்னு இருக்கறது எத்தகைய கோரமான கொள்கை முடிவு. ஒரு இனத்தை அழித்தே தீரனும்ன்னுங்கற முடிவா? அதற்கும் காவிரியில் நீர் திறந்து விடாமல் டெல்ட்டாவை பாலைவனமாக்குவதற்கும் தொடர்பு உள்ளதா என்ன? கான்ஸ்பைரசி தியரிகள் உண்மையா அல்லது எதேச்சையா?

ஸ்டெர்லைட்? ‘ம்ஹூம் எங்கேயோ இருக்க தூத்துக்குடில எவனுக்கு புற்றுநோய் வந்தா எங்களுக்கு என்ன? அப்புறம் என்ன டேஷுக்கு தெருவுக்கு ரெண்டு புற்றுநோய் மருத்துவமனையை பெருக்கறோம்? அவங்களும் காசு பார்க்க வேண்டாமா?’ ஏல நீ பெத்ததுக்கும் உன்னை பெத்ததுக்கும் வந்தா கூட இப்படித்தேன் சொல்லுவியா? நாலு தடவை மூடின பேக்டரிய்யா அது!

அணுஉலை விவகாரம்? ‘கரண்ட் இல்லாம என்னத்தைய்யா புடுங்குவீங்க?’ அதுக்குத்தான் சூரிய மின்சாரம் இருக்கே? ‘ங்கே!’ ஃபுகுஷிமோ சம்பவத்துக்கு பின் அரசாங்கம் அந்த இடத்தில் அணு உலையை அமைக்க நடவடிக்கை எடுக்கும் போது மக்களுக்கு என்ன தைரியத்தை கொடுத்துவிட்டது? கடலில் கலந்த எண்ணையை பக்கெட்டில் அள்ள சொன்ன அரசாங்கம், அணு உலை வெடித்தால் அதை தீபாவளி என்று கதை விடுமா?

நியுட்ரினோ ப்ராஜக்ட்? ‘அறிவியல் முன்னேற்றத்தை தடுக்கறீங்க, வேலைவாய்ப்பு குவிய போகுது, ஊரே சொர்க்கமா மாற போகுது’ அப்புறம் ஏன்யா கேஜிஎஃப் (கோலார் தங்க வயல்) நியுட்ரினோ ப்ராஜ்கட்ட மூடினாங்க?

ஊர்ல இருக்க குப்பையெல்லாம் தமிழ்நாட்டுல கொண்டு வந்து கொட்ட இதென்ன குப்பைத்தொட்டியா?

இத்தனை வெடிப்புகளையும் பிரச்சனைகளையும் நீர்த்து போக செய்ய யாரோ ஒரு பிரபலத்தின் அந்தரங்க புகைப்படம் ஒன்று போதும். புரட்சி பேசும் சமூகம் அதை அப்படியே கைவிட்டு, ‘ஹெச்டி பிரிண்ட் இருக்கா மச்சி?’ என்று கேட்கும்.

ஒருசில நேரங்களில் அரசாங்கமே திட்டமிட்டு கட்டமைக்கிறதோ என்று கூட தோன்றுகிறது. ஆனாலும் இன்னொருவனின் அந்தரங்கத்தை அறிய, தெரிந்து கொள்ள இந்த சமூகம் பாடாய் படுவது என்னவோ உண்மை!

இந்த உளவியல் உண்மையைத்தான் விஜி உபயோகித்தான். மகாவை தாக்குமொன்று ஷ்யாமையும் தாக்கும். மகாவை காயப்படுத்தினால் ஷ்யாமுக்கு வலிக்கும். அவனது அப்போதைய குறிக்கோள் அது ஒன்றே.

ஷ்யாம் அவனிடம் வம்படியாக சொத்துக்களை கைப்பற்றியதோடு, மகாவையும் கைப்பற்றியிருகிறானே! அந்த எரிச்சலை எப்படி ஆற்றிக் கொள்வது?

அவனிடமிருந்த புகைப்படங்களை மஹாவுக்கு அனுப்பியதோடு, டிவிட்டரிலும் லீக் செய்து தன் மனதை ஆற்றிக் கொண்டான்.

அவள் எந்த காலத்திலும் ஷ்யாமை திருமணம் செய்து கொண்டு விடக் கூடாது.

மஹா அன்று அத்தனை கெஞ்சியும் அவன் அந்த படத்தை நீக்கவில்லை.

“கல்யாணத்தை நிறுத்து மஹா… நான் பிக்ஸ டெலீட் பண்றேன்…” என்றவனிடம் என்ன சொல்வது?

அவள் என்ன செய்வது என்றும் கூட அறியாமல் பித்து பிடித்ததை போல அமர்ந்திருந்தாள். தேடி வந்த பிருந்தா அவளிடம் ஏதேதோ பேசியபடி இருந்தாலும், என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அமர்ந்திருந்தாள்.

அதற்கு பின் எப்படி வீடு வந்து சேர்ந்தாள் என்று கூட அவள் அறியாத நிலையில் மேலும் இரண்டு புகைப்படங்களை வெளியிட்டு அந்த லிங்க்கையும் இவளுக்கு அனுப்பி விட,

இவள், “ஐ வில் ஸ்டாப் தி மேரேஜ்…”

அனுப்பி விட்டு வெடித்து அழுதாள்!

விஜய் கட்டாயப்படுத்தியதால் அவள் அதை கூறவில்லை.

அவளால் ஷ்யாமுடனான உறவை இனியும் ஏற்க முடியாது என்று முடிவாக தோன்றியிருந்தது.

ஏற்கவே முடியாது!

*****

“என்னடி இன்னும் கிளம்பாம உட்கார்ந்து இருக்க?” டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்திருந்த மஹாவை பார்த்து பைரவி கேட்க, அவள் ஏதும் பதில் கூறாமல் எங்கோ வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

மூஹூர்த்த புடவை எடுப்பதை ஒரு தனி வைபவமாக கொண்டாடுவது அவர்களது குடும்பங்களில் உள்ள வழக்கம். நெருங்கிய சொந்தங்களை அழைத்துக் கொண்டு போவது நடைமுறை என்றாலும் இரண்டு குடும்பத்தோடு பிருந்தா மட்டும் போதும் என்று முடித்து விட்டிருந்தான் ஷ்யாம்.

அவன் சொல்வதை மீறி மற்றவர்களை அழைக்க முருகானந்தம் தயங்கினார்.

அவரது சிறிய தங்கை, “அண்ணா… பெரிய இடத்து சம்பந்தம்ன்னு எங்களை ஒதுக்கற…” என்று குறைபட,

“அதெல்லாம் இல்லம்மா… மாப்பிள்ளைக்கு தோதான டைம்ல வர்றாரு… சட்டுன்னு முடிச்சுட்டு கிளம்பனும்ன்னு நினைக்கராரு… நாமளும் இப்ப கொஞ்சம் அனுசரிச்சுட்டு போய்ட்டா நாளைக்கு நம்ம கைல வந்துடுவார்… உனக்கும் அப்படித்தானே ம்மா… அவங்க சொல்றதை கேட்டுக்கிட்டோம்ல…” என்று முடித்து விட, அந்த பதிலெல்லாம் அவருக்கு திருப்தியாக இல்லை.

“ரொம்ப தகைஞ்சு போறீங்கண்ணா… இது நல்லாவும் இல்ல…”

“அப்படியெல்லாம் இல்ல ஆத்தா… அவங்களும் அதே அளவுக்கு நம்ம கூட அனுசரணையா இருக்காங்க…” என்றாலும் அவரது தங்கைக்கு மகாவை தன் மகனுக்கு என நினைத்திருந்தார்.

ஆனால் முன்னர் கன்னாபின்னாவென செய்தி பரவிய போது, “அவன் ரொம்ப மோசமாமே. இனிமே யாருண்ணா புள்ளைய கட்டுவா?” என்று வெந்த புண்ணில் வேலை பாய்ச்சியவர் அவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பெரிய தங்கையோ, “அண்ணா… எந்த விஷயத்துக்கும் எங்ககிட்ட கலந்துக்கவே இல்ல… எப்படிண்ணா இவங்க முறைக்கு வருவாங்க? அதுவுமில்லாம நமக்கும் வசதி இருக்குன்னாலும் அவங்க ரொம்ப மீறின வசதிக்காரங்க… இந்த சம்பந்தமே எனக்கு பிடிக்கல…” என்று நேரடியாக எதிர்ப்பை தெரிவிக்க,

“இரண்டு பேருக்கும் இஷ்டமாகிடுச்சு பெரியவளே… அப்புறம் நாம என்ன சொல்றது? நம்ம மச்சான் தானே? என்ன பெரிய வசதி? அவங்க அப்படியெல்லாம் நினைக்கல ஆத்தா…” என்றாலும் அவர் சமாதானமாகவில்லை.

“எப்படியோ மகாவை வெளியக் கொடுத்து சொந்தமே வேண்டாம்ன்னு சொல்லிட்டீங்க…” என்று முடித்துவிட, இதற்கும் மேல் பேசுவதில் பயனில்லை என்று முடித்திருந்தார்.

இத்தனைக்கும் இதுவரை பொங்கலுக்கும் தீபாவளிக்கும் இரண்டு தங்கைகளுக்கும் குறையாமல் சீர் செய்து கொண்டிருப்பவர் இவர். எந்த பிரச்சனையாக இருந்தாலும் தமையனாக முன் நின்றவர். ஆனால் தன்னுடைய மகளுக்காக இவர்கள் நிற்காதது மனதுக்குள் முள்ளை தைத்த உணர்வு.

இவர்களது எண்ணம் இவ்வளவுதான் என்று எண்ணிக்கொண்டு, இவர்களுக்காகவேனும் மகாவின் திருமணத்தை மிகச் சிறப்பாக நடத்த வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டார்.

அதை பைரவியிடம் கூறவும் செய்திருந்தார்.

இலக்கின பத்திரிக்கை எழுதும் போதே பெண்ணின் அழகையும் ஷ்யாமோடு அவளுக்கிருந்த பொருத்தத்தையும் விழி நிறைய பார்த்து தனக்குள் வெகுவாக நிரப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

நிற்காமல் ஓடிகொண்டிருந்த மனைவியை தன்னருகே நிறுத்தி, ஷ்யாம் மகாவுக்கு மோதிரத்தை அணிவிப்பதை காட்டி,

“என்ன பொருத்தம் பாரேன் பைரவி? நாம தேடிப் பிடிச்சாலும் இப்படியொரு மாப்பிள்ளை வாச்சு இருக்குமா? நம்ம மகா ரொம்ப குடுத்து வெச்சவ…” என்று ஆசையாக பார்த்துக் கூற, பைரவி சிரித்துக் கொண்டார்.

“விட்டா நீங்களே கண்ணு வெச்சுடுவீங்க மாமா… இரண்டு பேரையும் உத்து பார்க்காதீங்க சொல்லிட்டேன்…” என்று வார,

“போடீ… நான் கண்ணு போட்டுத்தான் என் பொண்ணு கெட்டுட போறாளா? என் பொண்னையும் மாப்பிள்ளையையும் பார்த்துட்டு இருந்தாலே போதும்டீ… எனக்கு சாப்பாடு கூட வேண்டாம்…” என்று உண்மையைக் கூற,

“அடடா பைத்தியம் முத்தித்தான் போச்சு…” என்று சிரித்தார்.

“ஆமா பைரவி… இப்பதான் மஹா பொறந்த மாதிரி இருக்கு… அதுக்குள்ள பாரேன்… அவளுக்கு கல்யாணமே பண்றோம்… நாளும் பொழுதும் ஓடுது பைரவி…” பெண்ணை பார்த்தபடியே ஆதூரமாக கண்கள் பணிக்க கூறினார்.

“இப்பவே கண் கலங்காதீங்க மாமா… இன்னும் உங்க புத்திரியை புகுந்த வீட்டுக்கு அனுப்பனும்… அதுவரைக்கும் ஸ்டாக் வெச்சுக்கங்க…” என்று கிண்டலடிக்க, பெற்ற தகப்பனாக சற்று கலங்கித்தான் போனார்.

என்னதான் திருமணம் செய்வித்து புகுந்த வீட்டுக்கு அனுப்பித்தான் ஆக வேண்டும் என்றாலும், பெண்ணை பிரிவதை நினைத்தால் அவருக்கு வலிக்கத்தான் செய்தது.

ஆனாலும் பெண்ணை அனுப்பாமல் வீட்டிலேயே வைத்துக் கொள்ள முடியுமா என்ன? அவளை சீரும் சிறப்புமாக திருமணம் செய்து கொடுத்து, அவள் அங்கு சந்தோஷமாக வாழ்ந்து குடும்பம் பெருகினால் தானே பெற்றவருக்கு மகிழ்ச்சி.

அதை நினைத்துக் கொண்டார்.

மஹாவுக்காக அத்தனை தூரம் நின்றவன் ஷ்யாம். அவன் கைகளில் தானே பெண்ணை ஒப்படைக்க போகிறோம் என்பதே மனதுக்கு அவ்வளவு நிறைவாக இருந்தது. மகிழ்ச்சியில் விகசித்தது அவரது முகம்.

அவர்களின் அத்தனை மகிழ்ச்சியையும் தான் ஒரே நொடியில் நாசம் செய்ய போகிறோம் என்ற வேதனையில் வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள் மஹா.

“மஹா… எல்லாரும் காஞ்சீவரத்துக்கு கிளம்பிட்டாங்க… நீ என்ன இப்படியே உட்கார்ந்துட்டு இருக்க?” என்று பைரவி திரும்பவும் கேட்க, டைனிங் ஹாலுக்கு வந்த கார்த்திக், தங்கையின் கோலத்தை பார்த்து மனம் துணுக்குற்றான்.

ஆத்மநாதனும் ஜோதியும் வந்து பத்து நிமிடங்கள் ஆகியிருந்தது. ஷ்யாம் இன்னும் சில நிமிடங்களில் வந்து விடுவான். ஆனால் இந்த பெண் என்ன இப்படி அமர்ந்திருக்கிறாள்?

சற்று முன் தான் அவனுக்கு வாட்ஸ்அப் செய்திருந்தாள்.

‘ப்ளீஸ் ஸ்டாப் தி மேரேஜ்…’ என்று!

அதை அவன் பார்த்து விட்டதாக டபுள் டிக் காட்டினாலும், அழைக்கவில்லை.

“ஏய் எருமை… மாப்பிள்ளை வந்துட்டாங்க… எந்திருச்சு போய் ட்ரஸ் மாத்திட்டு வா…” எப்போதும் போல அர்ச்சனையை ஆரம்பிக்க, நேராக டைனிங் டேபிளுக்கு வந்தான் ஷ்யாம்.

வந்தவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், தலை குனிந்து கொண்டாள்.

“ஏய் என்னடி… காலைல சாப்பிட்டது பத்தலையா? அத்தை டிபன்ல கை வெச்சுட்டீங்களா?” அவளை கிண்டலடித்தவன், பைரவியிடம் திரும்பி அவரையும் கேலி பேச,

“ஆமா… கை வெச்சாலும் சும்மா விட்ற போறா?” என்று நொடித்தவர், “ஆனா ஒரு நாளும் இல்லாத திருநாளா இன்னைக்கு இன்னும் சாப்பிடவே இல்ல…” என்று கூற,

“எங்க இருந்து மழை கொட்டப் போகுதுன்னு தெரியல… ஒரு நேரம் உங்க மக சாப்பிடாம இருக்கா…” என்றவன், “சரி எனக்கு டிபன் கொடுங்க…” எனவும், கிச்சனுக்குள் விரைந்தார்.

அவள் அருகில் அமர்ந்தவன், “குல்பிக்கு என்ன ஆச்சு? ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?” என்று சிறுபிள்ளையை கேட்பது போல கேட்க,

கார்த்திக் தலையிலடித்துக் கொண்டான்.

“யோவ்… அது மொதல்லையே ரொம்ப பண்ணிட்டு இருக்கு… ஏன்டி இப்படி இருக்கன்னு கேளுன்னு சொன்னா… தடவிக் கொடுத்துட்டு இருக்கியே மச்சான்…” என்று கார்த்திக் சிரிக்க,

“மச்சான்… என் பொழப்புல மண்ணள்ளி போட்டுடாத… ஏதோ அப்படி இப்படி பேசி உன் தங்கச்சிய கரெக்ட் பண்ணிட்டு போயிட்டு இருக்கேன்…” என்று வேண்டுமென்றே கிண்டலாக கூறவும்,

“இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா மச்சான்?” சிரித்தான்.

“யோவ்… நானும் தான பார்க்க போறேன்… நீ தோப்புக்கரணம் போடப் போறியா இல்ல மொத்தமாவே படுத்தற போறியான்னு…” என்றவனை வெட்கமாக பார்த்தான் கார்த்திக்.

“இப்ப நீ தான் மச்சான் எங்களுக்கு எக்ஸ்பெரிமெண்டல் ரேட்… நம்மளை அப்புறமா தான் கவனிக்கணும்…” என்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே பைரவி டிபனை எடுத்து வந்துவிட,

அவள் புறம் திரும்பியவன், தோசையை பியைத்து சாம்பாரில் குழைத்து, “சாப்பிடு மஹா…” என்றான்.

அவனுக்கு புரிந்திருந்தது, அவளது மனது.

ஏதோ பிரச்சனை, ஏதோ தவிப்பு என்று!

அதை தன்னிடமும் கூறாமல் தவிர்க்கிறாள் என்று புரிந்து கொண்டான்.

இரண்டு நாட்களாக அவள் அழைக்காமல் அவனை தவிர்த்ததே அதற்கு சாட்சி!

அதோடு இன்று அவனுக்கு வாட்ஸ்அப்பில் திருமணத்தை நிறுத்து என்று மெசேஜை அனுப்பிய போது அவனுக்கு அவளது சிறுபிள்ளைத்தனத்தை எண்ணி சிரிப்பு தான் வந்தது.

கார்த்திக்கும் அவ்வப்போது அழைத்து இவளது நிலையை கூறிக்கொண்டிருந்தான்.

“சாப்பிடு மஹா… அப்புறமா பேசலாம்…” என்று மீண்டும் அழுத்திக் கூறி ஊட்ட, பதில் பேசாமல் அவள் வாங்கிக் கொண்டாள்.

உள்ளுக்குள் கலக்கமாக இருந்தது. ஷ்யாமை விட்டுக் கொடுப்பதை நினைக்கவும் முடியவில்லை. அவன் நேர்மையாக அனைத்தையும் ஒப்புக்கொண்டு இருக்கிறான். ஆனால் அத்தனை படங்களையும், கடைசியாக விஜய் அனுப்பிய வீடியோவையும் பார்த்த பிறகு, அவனை நிமிர்ந்தும் பார்க்க முடியவில்லை.

கண்கள் கலங்கியது.

“என்னடி ரொம்ப காரமா?” என்று கேட்க, அவள் மெளனமாக தலையாட்டி மறுத்தாள்.

“இந்தம்மா காரத்தை விட்டு வெளாசுவா… அவ கிட்ட போய் காரமான்னு குப்புற விழுந்து கேக்கறியே மச்சான்?” அருகில் அமர்ந்திருந்த கார்த்திக், இருவரையும் ரசித்தபடி கலாய்த்தான்.

“ஆந்திராக்காரனை கட்டிக்க போறா… அப்புறம் காரத்தை வெளாசாம எப்படியாம் மச்சான்… இன்னும் நாங்க மிளகாய அப்படியே கடிக்கற ஆளுங்க… அங்க வந்தா இன்னும் தேறிடுவா பாரு…” என்று ஷ்யாம் சிரிக்க,

அவள் கண்களில் சிரிப்பே எட்டவில்லை.

ஷ்யாம் அவளுக்கு ஊட்டி விட்டுக் கொண்டே கார்த்திக்கிடம் வம்படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பெரியவர்கள் அனைவருக்குமே அந்த காட்சி அத்தனை மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது. ஒருத்தியை தவிர!

மஹா!

உள்ளுக்குள் வெதும்பினாள்… வேதனையில் முத்துக் குளித்துக் கொண்டிருந்தாள்… ஆனால் அமைதியாக, அவன் ஊட்ட இவள் உண்டு கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு தோசையை முடிக்கும் போதே அவள் போதுமென தலையை இடம் வலமாக ஆட்ட, கையை கழுவிய ஷ்யாம், அவளருகில் அமர்ந்து கொண்டு,

“இப்ப சொல்லு குல்பி… என்ன விஷயம்?” என்று கேட்க, அவள் பதில் கூறாமல் மெளனமாக இருந்தாள்.

“என்ன ஷ்யாம்? என்ன விஷயம்?” என்று கார்த்திக் கேட்டான். அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஷ்யாமின் நிதானம் அவனை துணுக்குற செய்தது.

“ஒண்ணுமில்ல கார்த்திக்…” என்றவனை கார்த்திக் நம்பாத பார்வை பார்த்தான். அதை பார்த்து மெலிதாக புன்னகைத்த ஷ்யாம்,

“மேரேஜை நிறுத்தறதாம்… எனக்கு மெசேஜ் பண்ணிருக்கா…” என்று இயல்பாக கூற, பைரவி திடுக்கிட்டார். கார்த்திக்கும் அப்படியே! மற்றவர்கள் அனைவரும் வெளி ஹாலில் அமர்ந்து இருந்ததால் இவர்களை பார்க்க முடியுமே தவிர என்ன பேசுகிறார்கள் என்பது தெரியாது.

“ஏய் என்னடி? என்ன காரியம் பண்ற?” என்று பைரவி பதற,

“இருங்க அத்தை… என்னனு நான் கேட்கறேன்… டென்ஷன் ஆகாதீங்க…” என்றவன், மகாவை பார்த்து,

“சொல்லுடா… பயமா இருக்கா?” என்று கேட்க, அதற்கும் பதிலில்லை.

“படிக்கற வரைக்கும் மேரேஜ் வேண்டாம்ன்னு நினைக்கிறியா?” அதற்கும் பதிலில்லை.

“வேறன்ன தான் பிரச்சனை? சொன்னாதானே தெரியும்?” என்று அவளது தாடையை பிடித்து அவளை நிமிர்த்தினான். அவனை நேராக பார்க்க முடியாதவள், மௌனமாகவே இருந்தாள்.

அவளது மௌனம், பிரச்சனை பெரிதென கூறியது.

அவளது கண்கள் மட்டும் கலங்கி கீழ் நோக்கியபடியே இருக்க, அவனுக்கு புரியவில்லை.

விஜய், அவனது எண்களில் அழைத்திருந்தால் சிவச்சந்திரனின் வலையில் விழுந்திருப்பான். ஆனால் ஷ்யாமை பற்றி முற்றிலுமாக அறிந்த விஜய் இப்போது சுதாரித்து இருந்தான். புது நம்பரை வாங்கியவன், புது மொபைலில் அதுவும் ஸ்மார்ட்போன் அல்லாமல் பேசிக் மாடல் போனில் தான் அவளை தொடர்பு கொண்டான்.

ஸ்மார்ட் போனை ஸ்பை செய்வது மிகவும் சுலபம். ஆனால் பேசிக் மாடலில் அது முடியாது. அதிலும் நாம் இருக்கும் இடங்களில் என்னென்ன எண்கள் செயல்படுகின்றன என்பதை வேண்டுமானாலும் கண்காணிக்க முடியும் ஆனால் அதுவே அந்த சர்கிளை தாண்டி அந்த எண்னை ஆக்டிவேட் செய்தால் அது இவர்கள் தான் என கண்டுபிடிப்பது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை.

விஜய், போனை வெளியே வாங்கியவன், வெளியே இருந்தவாறே பேசிவிட்டு வெளியே ஓரிடத்தில் வைத்துவிட்டு வந்துவிட்டான். வாட்ஸ் அப் அனுப்புவதும் அப்படியே. வெளியிலிருந்து தான். அதற்கு தனி போன்.

இத்தனை திட்டமிட்டுத்தான் இந்த பிளானை அவன் செயல்படுத்தியதும்.

அது சரியான விதத்தில், அதாவது ஷ்யாமின் கண் பார்வையை வெற்றிகரமாக மறைத்திருந்தது.

இல்லையென அவள் தலையாட்டினாலும் அவள் இன்னமும் உண்மையை கூறவில்லை என்று தோன்றியது.

“சரி… கிளம்பு… காஞ்சீவரம் போய் வந்துட்டு எதுவானாலும் பேசிக்கலாம்…” என்று அவளை எழுப்ப, அவள் பிடிவாதமாக அமர்ந்திருந்தாள்.

கண்களில் வெறுமை!

அந்த வெறுமை ஷ்யாமை வெகுவாக தாக்கியது.

“நான் வரலை…” மெதுவாக வாய் திறந்தாள்.

“அப்படீன்னா நாங்களே போயிட்டு வந்துடறதா? உனக்கு பிடிச்ச மாதிரி சாரி வேண்டாமா?” என்று ஷ்யாம் கேட்க,

“எனக்கு இந்த கல்யாணமே வேண்டாம்…” என்று தலை குனிந்து கொண்டே கூற, சிரித்தான் ஷ்யாம்.

பைரவிக்கும் கார்த்திக்கும் டென்ஷன் ஏறியது.

சிறுபிள்ளையா இவள்?

“மஹா… ரொம்ப பண்ற! மச்சான் உனக்கு ரொம்ப இடம் கொடுக்கறார்…” கண்டித்தான் கார்த்திக்.

“கார்த்திக்… நான் பேசிக்கறேன்…” என்றவன், “ஏன்? என்ன? வாட் இஸ் ஈட்டிங் யூ… அதை சொல்லு… அதுக்கு சொல்யுஷன் நான் சொல்றேன் குல்பி…” என்று நிதானமாக கூற, அவளுக்கு தான் தொண்டையை அடைத்தது.

“எனக்கு எந்த சொல்யுஷனும் வேண்டாம்…” என்று பிடிவாதமாக சிறு குரலில் கூற,

அவனது முகம் சுருங்கியது.

“கல்யாணமே வேண்டாமா? இல்ல என்னோட கல்யாணம் வேண்டாமா?” என்று கேட்க,

அவள் மெளனமாக இருக்க, “சொல்லு மஹா…” என்றான்.

“எனக்கு எந்த கல்யாணமும் வேண்டாம்…” அவளது கோபம் எவரெஸ்ட் ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

“என்ன ரீசன்?” அவனது பொறுமை பறந்து கொண்டிருந்தது.

“ரீசன் சொல்லித்தான் ஆகணுமா?” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கேட்டாள்.

“எஸ்…”

“சொல்ல முடியாது…” அழுத்தமான குரலில் கூற, அவளது தீவிரம் புரிந்தது. கார்த்திக் ஒருபுறம் பதற, பைரவி இன்னொரு பக்கம் பதறினார். ஹாலில் அமர்ந்திருந்த தந்தையை காட்டி,

“மஹா… லூசுத்தனமா பேசாத… அப்பாவுக்கு டென்ஷன் கொடுத்துடாத ராஜாத்தி… தயவு செஞ்சு கிளம்பு.. அப்புறமா பேசிக்கலாம்…” என்று முடித்து வைக்க பார்க்க,

“ம்மா… என்னால இவரை கட்டிக்க முடியாது…” வெகு அழுத்தமாக கூற,

“லூசா மஹா நீ? ஊருக்கெல்லாம் சொல்லியாச்சு… பத்திரிக்கை அடிக்க கொடுத்தாச்சு… இன்னும் எண்ணி முப்பதாவது நாள் கல்யாணம்… இந்த டைம்ல ஏன்டி இப்படி பிடிவாதம் பிடிக்கற? என்ன ஆச்சுன்னு சொல்லி தொலைஞ்சா தானே தெரியும்…” என்று கோபமாக கேட்க, ஹாலில் இருந்தவர்கள் அதிர்ந்து திரும்பி பார்த்தனர்.

“இல்ல… எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம்…” வெகு பிடிவாதமாக வெளிவந்த வார்த்தைகளில் கோபம் எகிற, சேரை தள்ளி விட்டு எழுந்தான் ஷ்யாம்.

சேர் இரண்டடி தள்ளிப் போய் விழுந்தது.

அவனது பொறுமை சுத்தமாக காணாமல் போய்விட்டு இருந்தது.

“என்னை கோபப்படுத்தி பார்க்காத மஹா…” ஷர்ட்டை முழங்கை வரை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டவன், இறுகிய குரலில் கூற, உனது கோபம் என்னை என்ன செய்துவிடும் என்பது போல பார்த்தாள்.

“நான் உன்னை கோபப்படுத்தலை… என்னால…” என்றவளுக்கு தொண்டை அடைத்தது. “முடியாது…” என்று முடித்தாள்.

“அதான் ஏன்னு கேட்கறேன்?” அவனுக்கு புரியவில்லை. இப்போது பொறுமையும் இல்லை.

“வேண்டாம்… நான் சொல்ல விரும்பலை…”

“நான் ஒன்னும் இளிச்சவாயன் இல்ல… லவ் பண்ணுவாளாம்… கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்ன்னு சொன்னா முடியாதுன்னு சொல்லுவாளாம்… என்னடி என்னைய பார்த்தா எப்படி தெரியுது?” படு காரமாக இவன் கேட்க, அவசரமாக அவர்கள் இருந்த இடத்திற்கு வந்தனர் மற்ற மூவரும்.

“என்னாச்சு மாப்பிள்ளை?” என்று முருகானந்தம் கேட்க,

“என்னாச்சுடா தம்பி? ஏன் இவ்வளவு கோபமா பேசற?” நாதன் கேட்க, ஜோதி மஹாவை ஆழ்ந்து பார்த்தார். அவளது கண்களில் தெரிந்த நிராசையும், வெறுமையும் அவரை தாக்கியது.

“கொஞ்சம் பொறுமையா பேசு ஷ்யாம்…” என்று அவனை அடக்க பார்க்க,

“எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம் ஆன்ட்டி… இந்த ரிலேஷன்ஷிப் எனக்கு வேண்டாம்…” ஜோதியிடம் மிகுந்த வலியோடு கூற, அவளை தன் புறம் திருப்பினான் ஷ்யாம்.

“லூசாடி நீ? நீயா பேசற? மஹா… விளையாடாத…” என்று ஷ்யாம் தீவிரமான குரலில் கேட்க,

“இல்ல… எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம்…” ஒரே வார்த்தையில் பிடிவாதமாக இருந்தாள். கண்களில் கண்ணீர்!

“மஹா… கோபத்த கிளறாதே… அடிச்சு பல்லைக் கழட்டிடுவேன்… என்னோட இன்னொரு முகத்தை காட்ட வெச்சுடாத…” என்று கையை ஒங்க வந்தவன், அடக்கிக் கொண்டு பல்லைக் கடிக்க,

“அடிச்சுக்க… எவ்வளவு வேணும்னாலும்… ஆனா…” என்றவளின் குரல் அவ்வளவு கடினப்பட்டு இருந்தது.

“என்னடி ஆனா ஆவன்னா? இந்த மாதிரி அல்வா கொடுக்கறதுக்கு வேற எவனாவது நெத்தில எழுதி வெச்சுட்டு உக்காந்திருப்பான்… அவனுக்கு கொடு… என்கிட்ட இந்த வேலைய காட்டாத… பொறுமையா பேசற வரைக்கும் தான் நான் நல்லவன்… இன்னொரு பக்கத்தை பார்க்கனும்ன்னு நினைக்காத மஹா…” பொறுமை சுத்தமாக பறந்து போக, வார்த்தைகள் தடிக்க ஆரம்பித்தது.

“எல்லா பக்கத்தையும் நான் பார்த்துட்டேன் ஷ்யாம்… இன்னும் பார்க்க ஒண்ணுமே இல்ல…” என்றவள் இடைவெளி விட்டு, “வேண்டாம்… என்னை பேச வைக்காத… பெரியவங்க எல்லாரும் இருக்காங்க… அவங்களுக்கு நான் மரியாதையை கொடுக்கணும்ன்னு நினைக்கறேன்…” வெகு நிதானமாக அவள் கூறிய வார்த்தைகளில் அவனது மனம் துணுக்குற்றது. எதுவோ பெரிதாக நடந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது.

அதிலும் இந்த நிதானமும், வெறுமையும், கடினமும், தலகுப்பாவில் அவள் காட்டியவை. இந்த பிடிவாதம் தான் மஹா. நடுவில் சில நாட்களாக வேண்டுமானால் தன் இயல்பை தொலைத்து இருக்கலாம். ஆனால் இப்போது மீண்டு விட்டிருக்கிறாள். மனம் வலித்தது அவனுக்கு. அவளுக்காக எத்தனையோ விஷயங்களில் தன்னை முழுமையாக மாற்றிக் கொண்டவன் அவன். அவள் வேண்டும் என்பதற்காக இயல்பையே தொலைத்து அவளுக்குள் தொலைந்து விட்டவனுக்கு அவளது அந்த பிடிவாதம் வருத்தத்தையும் கோபத்தையுமே கொடுத்தது.

“நீ கொடுத்த மரியாதை எல்லாம் போதும்…” என்றவன் இன்னமுமே வார்த்தைகளை விட முயல,

“ஷ்யாம்… பொறுமையா இரு… நான் மஹாகிட்ட பேசறேன்…” என்று கார்த்திக் வந்தான். இருவருக்குள்ளும் தடித்துக் கொண்டிருக்கும் வாக்குவாதம் சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு அத்தனை பயத்தை ஏற்படுத்தியது. பெரியவர்களுக்கு முதலில் ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன விஷயம் என்பதையே அறியாமல் என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“இன்னும் என்ன பொறுமையா பேசறது?” ஷ்யாம் கொதித்தான்.

“இரு மச்சான்… சொன்னா புரிஞ்சுக்குவா… அவகிட்டயும் ஏதாவது ரீசன் இருக்கும் தானே… என்னன்னு கேட்டு அதை சரி பண்ணா ஒத்துக்க போறா…” என்ற கார்த்திக்கை பார்த்து,

“அண்ணா, நீ எவ்வளவு சொன்னாலும் என்னால இந்த மேரேஜை அக்செப்ட் பண்ணிக்க முடியாது….” பிடிவாதமாக மஹா கூற, அவளது கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தான் ஷ்யாம். வலித்தது. பொறுத்துக் கொண்டாள். ஆனாலும் பிடிவாதத்தை விட்டு விட முடியவில்லை அவளால்!

“என்னன்னு சொல்லி தொலையேன்… சொல்லாம ஏன்டி இப்படி கழுத்தறுக்கற?” பொறுமை அவனுக்கு பறந்து கொண்டிருந்தது.

“முடியாது…” கறாராக இடம் வலமாக தலையசைத்தவளை அத்தனை கோபமாக பார்த்தான் ஷ்யாம்.

“என்னடி நினைச்சுட்டு இருக்க? உனக்கு இந்த ஷ்யாம் என்ன கிள்ளு கீரையா தெரியறேனா?” என்று பேசிக்கொண்டிருந்தவன், சட்டென அவளது குரல் வளையை பிடித்து விட, ‘ஹக்’ என்ற ஒலியோடு பின்னடைந்தாள். அவனது இந்த முகம் அவளுக்கு புதிதல்ல… தலகுப்பாவில் ஆரம்ப நாட்களில் கண்ட முகம் தான். அதன் பின் வெளியே காட்டாமல் பதுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தது போல… திரும்பவும் அதே முகத்தை கண்டதில் ஆச்சரியமல்ல… அவன் ஏதாவது ஒன்றை சொல்லி, அது நடக்கவில்லை என்றால் இந்த முகத்தை காட்டுவது தானே அவனது வழமை! நடுவில் அது காணாமல் போயிருந்தது. இப்போது மீண்டும்!

“ஷ்யாம்… என்ன பண்ற நீ?” ஜோதி பதற, நாதன் அதற்கும் மேல் பதட்டமானார். இந்த பக்கம் கேட்கவே தேவையில்லை. அதிர்ச்சியின் விளிம்புக்கு சென்றிருந்தனர். அனைவருமாக பேச ஆரம்பிக்க,

“தயவு செஞ்சு கொஞ்சம் எல்லாரும் ஹாலுக்கு போங்க… ப்ளீஸ்…” என்று கத்தினான. அவளானால் கொஞ்சம் கூட அசையவில்லை. அத்தனை கடினமாக நின்றிருந்தாள், செய்வதை செய்து கொள் என்பது போல!

கார்த்திக், “முதல்ல மஹாவை விடு ஷ்யாம்…” என்று வலுகட்டாயமாக விடுவிக்க முயன்றான். முடியவில்லை. அவ்வளவு அழுத்தமாக பற்றியிருந்தான். அவள் திருமணம் வேண்டாம் என்று பிடிவாதம் பிடித்ததில் அவனுக்கு வெறியே பிடித்து விடும் போல இருந்தது. அவனது அந்த கோபத்தை கண்ட கார்த்திக்கு பதட்டமாகி விட்டிருந்தது.

“கார்த்திக்… இதுல தலையிடாத…” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு ஷ்யாம் கூற,

“நீ முதல்ல விடு…” என்றவன், அவனது கையை வெகுவாக சிரமப்பட்டு பிரித்து விட்டான். சற்று ஆசுவாசமாக மூச்சை விட்டவள், ஒற்றை கையால் தொண்டையை பிடித்துக் கொண்டு இருமினாள்.

“என்னை ஏமாத்தலாம்ன்னு மட்டும் நினைக்காத மஹா… கொன்னுடுவேன்…” அத்தனை ரவுத்தரமாகி இருந்தான்.

“கொன்னுக்க…” ஹீனமான குரலில் கூற, ஷ்யாமுக்கு உள்ளத்தளவில் மிகுந்த அதிர்ச்சி. அவள் இல்லையென்றால் தனக்கு மட்டும் வாழ்வேது?

“கொன்னுட்டு?” என்றான், குரலில் அத்தனை நிராசை!

அவள் மெளனமாக அவனைப் பார்த்தாள். கண்களில் கண்ணீர். அவளுக்கும் வலிக்கிறது, அவளது வார்த்தைகள். அது தெரிந்தே தான் அவனை காயப்படுத்துகிறாள். அதை உணர்ந்து தான் இருந்தான். ஆனால் அவளில்லாத அவனது உலகத்தை அவனால் நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை. திருமணம் நிச்சயமானதிலிருந்து அத்தனை கனவுகள்… குடும்பம் நடத்தி இரண்டு குழந்தைகள் வரைக்குமான கனவு!

அத்தனை கனவுகளையும் எப்படி ஒற்றை நொடியில் அழிப்பது?

அவனால் அதை செய்யவே முடியாதே!

“செத்துடுவேன் மஹா…” என்றவனது கண்கள் அவனையும் அறியாமல் கலங்கின. கோபத்தில், அவனது நிராசையின் உச்சத்தில் அவனால் உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

“நான் செத்துப் போய் ரெண்டு நாளாகுதுடா…” என்றவள், முகத்தை மூடிக் கொண்டு கதற ஆரம்பித்தாள். அவள் அழுவதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அத்தனை நேரமும் கோபத்தில் கத்திக் கொண்டிருந்தான், கிட்டத்தட்ட குரல் வளையை நெரித்தும் விட்டான். ஆனால் ஆனால் அவளது கண்ணீர் அவனை உலுக்கியது. அவள் கண்ணில் கண்ணீரைக் கண்டால் உலகையே அழித்து விடுவான் தான். ஆனால் காரணமே அவனாயிற்றே!

பைரவியும் ஜோதியும் பதறிப் போய் அவளருகே வர, அவளது கையை முகத்திலிருந்து விடுவித்து, தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான் அவன்.

அவனைக் கட்டிக் கொண்டு, நெஞ்சில் முகத்தை பதித்து கதறி தீர்த்தாள் மஹா. பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு என்ன பிரச்சனை என்பது புரியவில்லை. ஆனால் கார்த்திக்கு ஏதோ புரிவது போலிருந்தது.

அவளது கண்ணீரால் இவன் உடைந்து விடுவான் போல தோன்றியது. உதட்டை இறுக்கமாக மடித்தபடி அவளது முதுகை வருடிக் கொடுக்க, அவளது அழுகை நிற்கவே இல்லை.

“மகா… என்னம்மா…” என்றபடி வந்த பைரவியை,

“அத்தை ப்ளீஸ்… கொஞ்சம் எல்லாரும் வெளிய இருங்க… என்னன்னு கேக்கறேன்…” சற்று தகைந்து போய் கூறினான்.

“கேக்கறேன்னு சொல்லிட்டு கோபப்படாத ஷ்யாம்…” என்ற கார்த்திக்கை,

“தயவு செய்து…. ப்ளீஸ்…” வெளியே போ என்பதை வார்த்தையால் சொல்லாமல் அந்த டைனிங் ஹாலின் கதவை நோக்கி காட்டினான். இந்த நிலையில் இதற்கும் மேல் இவனுடன் தர்க்கம் செய்வது சரியல்ல என்று எண்ணிக் கொண்டு மெளனமாக சென்றான் கார்த்திக்.

ஆத்மநாதன் மெல்லமாக அவனது முதுகை தட்டிக் கொடுத்து,

“பொறுமையா என்னன்னு கேளு ஷ்யாம்… உன்னோட முரட்டுத்தனத்தை பிள்ளை கிட்ட காட்டாத…” என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றார்.

முருகானந்தம் பதட்டமாக பார்த்தபடி இருந்தாலும் எதுவும் பேசவில்லை. ஷ்யாம் பற்றி அவரும் அறிவார் என்றாலும் பெண்ணுக்கு பிடித்தபின் வேறு கருத்தே இல்லையென்று இருந்தவர். இப்போது ஊருக்கே தெரிந்த பின், திருமணம் வேண்டாம் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் பெண்ணை பார்ப்பதா? கௌரவத்தை காப்பாற்ற அவளது எதிர்ப்பையும் மீறுவதா? ஷ்யாமை விட்டுவிட அவருக்கு மனம் இல்லை. பெண்ணின் மனமும் அவருக்கு முக்கியமானதாக பட்டது. குழப்பத்தில் ஆத்மநாதனை தொடர்ந்தார் அவர்.

இருவருமாக பேசிக் கொள்வதுதான் சரி என்று அனைவரும் ஹாலுக்கு சென்று விட, அவளது முகத்தை நிமிர்த்தினான்!

“சொல்லுடா… ஏன் வேண்டாம்?” கோபத்தை கைவிட்டு சற்று நிதானமாகியவன், அவளது கண்களை பார்த்தபடி கேட்க, அதற்கும் மேல் அவனிடம் மறைத்து வைத்து ஒன்றுமாக போவதில்லை என்று முடிவு செய்து கொண்டவள், தள்ளி நின்று கொண்டு, அவளது செல்பேசியை எடுத்து டிவிட்டரை ஓபன் செய்து,

“இது யார் ஷ்யாம்?” என்று அவனது முகத்துக்கு நேராக காட்டினாள்.

அவளது முகத்தில் அத்தனை ரவுத்திரம்!

ஒரு செக்கன்ட் அந்த படத்தை உற்று பார்த்தவனுக்கு உண்மையில் தலை சுற்றியது.

அது அவன் தானே?

அவன் சௌஜன்யாவுடன் இருக்கும் படமா?

ஏதோ அசிங்கத்தை மிதித்து விட்ட உணர்வு!

இது எப்படி?

எப்படி நடந்திருக்க முடியும்?

அவமானமாக இருக்க, “கடவுளே!” என்று தலையை பிடித்துக் கொண்டான்!

தான் இப்படி படம்பிடிக்க பட்டோமா?

எதுவுமே புரியாமல் தலை சுற்ற, தொப்பென்று டைனிங் டேபிள் சேரில் அமர்ந்து கொண்டு தலையை பிடித்துக் கொண்டான்.

“யார் ஷ்யாம் இது?” அவள் கண்களில் நீர் வழிய, வார்த்தைகள் வலியோடு தெறித்து விழ, துக்கம் தாள முடியாமல், அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் ஆனால் பார்த்தபடி,கேட்டாள்.

அவன் மெளனமாக அந்த பேசியை பார்த்தபடி இருந்தான்.

“சொல்லுடா… யார் இது?” குரலில் வெப்பம் கூடிக்கொண்டிருந்தது.

கண்களில் கண்ணீர்!

அவனால் பதில் கூற முடியவில்லை. இப்படி ஒரு புகைப்படத்தை அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஷ்யாம் மஹாவை காதலிப்பது உண்மை… மனமார அவளுடன் கடைசி வரை பயணத்தை தொடர வேண்டும் என்று நினைப்பதும் உண்மை. ஆனால் பொய்யான தன்னுடைய கடந்தகாலம் இப்படி வெட்ட வெளிச்சமாக்கப்படும் என்று அவன் சற்றும் நினைக்கவில்லையே. எப்படி இதை முதலில் ஜீரணிக்க?

காதலுக்கும் காமத்துக்குமான வித்தியாசத்தை அவன் அறிவான். அவள் அறிவாளா?

அந்த காதல் அவனை அந்த நேரத்தில் கூனிக் குறுக செய்தது. அத்தனையும் அவளிடம் கூறியிருக்கிறான் தான், ஆனால் ஆதாரங்கள் அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தது.

“சொல்லு ஷ்யாம்…” அவனது சட்டையை பிடித்து உலுக்க, அவன் அதையும் தடுக்காமல் வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தான்.

“சொல்ல மாட்டல்ல?” என்றவள் அவனை இன்னமும் உலுக்க, அவனது கண்கள் கலங்கியது.

“சொல்லுடா…” என்றவளுக்கு விழிகளில் கண்ணீர் வெள்ளம். அவளால் சகிக்க முடியவில்லை அந்த படங்களையும் அவனது மௌனத்தையும். அவன் மௌனியானது அவளிடம் சொல்லக் கூடாது என்பதற்காக இல்லை. அவளிடம் சொல்ல முடியாததால்! அத்தனை அவமானமாக இருந்தது அவனுக்கு.

‘அட்லீஸ்ட் கிராபிக்ஸ்ன்னு பொய்யாவது சொல்லேன்டா…’ என்று யாசித்தது அவளது விழிகள்.

இரண்டு நாட்களும் கனவாகவே போய்விட கூடாதா? இந்த இரண்டு நாள் சம்பவங்களையும், இந்த நொடிப் பொழுதுகளையும் நினைவலையிலிருந்து அழித்து விட முடியாதா?

‘எல்லாமே பொய்ன்னு சொல்லிடு ஷ்யாம்…’ கண்களில் கண்ணீர் வழிய அவனைப் பார்த்திருந்தாள்.

அவளது நேர் பார்வையை தவிர்த்தவன், முகத்தை அழுந்த துடைத்தபடி நிமிர்ந்தான். மூச்சை இழுத்து விட்டுக் கொண்டு,

“நான் தான் மஹா…” உணர்வில்லாமல் ஷ்யாம் கூற, முழுவதுமாக இடிந்து போனாள் மஹா.

அவன் வாயாலேயே அவன் ஒப்புக்கொண்ட உண்மை அவளை புரட்டிப் போட்டது.

இரண்டு நாட்களாக ஜீரணிக்க முடியாமல் தவித்தவொன்று இப்போது விஷமாகவே மாறியிருந்தது.

உண்மைகள் மிக கசப்பானவை!

ஆனால் எதிர்கொண்டு தானே தீர வேண்டும்?!

அடியற்ற மரமாக சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள், வாயை மூடியபடி!