அத்தியாயம் நாற்பத்து மூன்று

மகாவின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் நில்லாமல் வழிந்தது. அதை துடைக்கும் எண்ணம் கூட இல்லாமல் எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது நிலை யார் ஒருவருக்கும் வந்துவிட கூடாது என்ற சுயவிரக்கம் அவளை மென்று தின்றுக் கொண்டிருந்தது. ஷ்யாமின் அந்த வார்த்தையில் அவள் என்ன மாதிரியாக உணர்ந்தாள் என்று புரியவே இல்லை. ஒரு பக்கம் அத்தனை வலித்தது. இன்னொரு பக்கம் அவனது ஒப்புதல் அவளது மனதை ஏதோ செய்தது. இப்படி யாரேனும் ஒப்புக்கொள்ள கூடுமா? இது சாத்தியமா?

ஆனால் திருமண வாழ்க்கை என்பது இப்போது போல கிடையாதே! இத்தனை பார்த்த பிறகு அவனை எந்தளவு தனது மனம் ஒப்புக்கொள்ளக் கூடும்?

முடியாது!

கீழே அமர்ந்து முழங்கால்களை கட்டிக் கொண்டு அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிய எங்கோ வெறித்துப் பார்க்க, டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து கொண்டு தலையை பிடித்துக் கொண்டவனுக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. இப்படி ஒரு காரியத்தை யார் செய்திருக்க கூடும்? படம் பிடிக்கபட்டதே அவனுக்கு அவ்வளவு அருவருப்பாக இருந்தது. அவனுக்கே இப்படி இருக்கும் போது மகாவை என்ன சொல்லி சமாதானம் செய்வது? அவளது இயல்பை அறிந்தவனுக்கு அவளை சமாதானப்படுத்த முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

ஒற்றை நொடியில், ஒற்றை பெருமூச்சில், ஒற்றை வார்த்தையில் ஒரு வாழ்க்கை முடிந்து போக முடியுமா?

முடியுமே…

அதை அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கிறானே!

ஒருவாறாக தன்னை மீட்டுக் கொண்டவள், கண்களை துடைத்துக் கொண்டு எழுந்து, டம்ளரில் நீரை நிரப்பி அருந்தினாள். உள்ளிருந்த வெப்பத்திற்கு அந்த குளுமை அப்போது அவளுக்கு தேவைப்பட்டது. மீதமிருந்த நீரை நிரப்பி அவனிடம் நீட்டினாள்.

மெளனமாக கண்ணாடி குவளையை மட்டும் பார்த்தான் ஷ்யாம். மஹாவை நேராக பார்க்க முடியவில்லை. உள்ளுர அவனை உறுத்திக் கொண்டிருந்த அவமானம் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க விடவில்லை.

வாழ்க்கை வெறுத்து துக்கம் தொண்டையை அடைக்க அவனை பார்த்தவள்,

“குடி ஷ்யாம்…” என்று நீர் அடங்கிய அந்த கண்ணாடி குவளையை நீட்ட,

நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவளது வேதனை அவனைத் தாக்கியது.

“இது இப்ப நடந்தது கிடையாது மஹா…” வலியோடு கூற,

“தெரியும்…” வெறுமையாக கூறியவள், நீரை இன்னமும் நீட்டிக் கொண்டிருக்க,

“உனக்கு அப்புறம் நான் யாரையுமே நினைச்சும் கூட பார்க்கல…”

“தெரியும்…”

“உன்கிட்ட எதையுமே நான் மறைச்சது இல்ல…” வார்த்தைகள் வெளிவர தயங்கியது. ஆனால் தெளிவாக இருந்தது.

“தெரியும்…” அதே வெறுமை தான்.

“குடி ஷ்யாம்…” என்றவளை நேராக பார்த்தவன், அவளிடமிருந்த நீரை வாங்கி டேபிளின் மேல் வைத்தான். உள்ளுக்குள் எதுவுமே இறங்கும் என்று அவனுக்கு தோன்றவில்லை.

“உன்கிட்ட கமிட்டானதுக்கு அப்புறம் நான் நேர்மை தவறி இருக்கேனா?” என்று நேரடியாக கேட்டான். அவனது கண்களை ஆழமாக பார்த்தாள்.

“இல்ல…” அழுகையை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கூறினாள். துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது. அவளுக்கு தெரியும், அவள் மனதுக்கு தெரியும்… அவன் நேர்மையாக இருப்பதை அவள் மட்டுமே உணரவும் முடியும்.

“அந்த நம்பிக்கை உனக்கு இருக்கும் போது இதெல்லாம் பாசிங் க்லௌட்ஸ் மஹா…” அவளை சமாதானம் செய்ய கூறினாலும், மிகுந்த வேதனையோடு கூறினான் அதை!

“உன்கிட்ட வார்த்தையா கேட்கும் போது இருந்த வலி பெருசா தெரியலடா… இப்ப என்னால இந்த வலியை தாங்க முடியல…” முகத்தை மூடிக் கொண்டு அவள் அழ, எழுந்து வந்தவன், கைகளை கட்டிக் கொண்டு அவள் முன்பு நின்றான்.

“நான் பெருசா ஆசப்படல… எனக்கே எனக்கா என்னோட புருஷன்… நல்ல வேலை… அமைதியான ஒரு குடும்ப வாழ்க்கை… அவ்வளவுதான ஆசப்பட்டேன்… ஆனா…” அவளது ஆசையை முன்னமே தெரிவித்து இருக்கிறாள். அதையும் அவன் கிண்டல் செய்தும் இருக்கிறான். ஆனால் அவளிடமே தலைக்குப்புற விழுவோம் என்று கற்பனை கூட செய்து பார்க்கவில்லை அவன்!

“எல்லாருக்குமே ஒரு பாஸ்ட் இருக்கும் மஹா… நீ எப்படி வேண்ணா எடுத்துக்க, சந்தர்ப்பம் கிடைக்காத வரைக்கும் தான் எந்தவொரு ஆம்பிளையும் ராமன்… எனக்கு அந்த சந்தர்ப்பம் கிடைச்சுது… தானா தேடி வந்தது… யாரையும் தேடிப் போகலை… அதை யூஸ் பண்ணிகிட்டேன்… ஆனா எப்ப உன்கிட்ட நான் கமிட் ஆனேனோ, எப்ப தலகுப்பால நீ இல்லைன்னா நான் இல்லைன்னு முடிவு பண்ணினேனோ, அப்புறம் யாரையும் மனசால கூட நினைக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்… அது உனக்கு நான் தர்ற மரியாதை… அப்படி நான் வேற யாரையாவது நினைச்சா தான் அது நான் உனக்கு பண்ற துரோகம்… என்னோட ஹானஸ்டி இவ்வளவுதான்…” என்று நிறுத்த,

நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். கண்களையும் முகத்தையும் அழுந்த துடைத்துக் கொண்டு,

“சந்தர்ப்பம் கிடைச்சாலும் நேர்மையா இருக்கனும்ன்னு நினைக்கற எங்களை மாதிரி ஆளுங்க எல்லாம் யார் ஷ்யாம்?”

அவனால் பதில் பேசமுடியவில்லை.

“கார்த்திக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கலைன்னு நீ சொல்வியா?”

மெளனமாக அவளை பார்த்தான்.

“சொல்ல மாட்டேன்… ஆனா உன்கிட்ட எதையுமே மறைக்க நினைக்கலையே…”

“அந்த நேர்மைக்காக மட்டும் தான் இப்ப உன்ட்ட பேசிட்டு இருக்கேன்… இல்லைன்னா உன்னை மனசுல கூட நினைச்சு பார்த்து இருக்க மாட்டேன்…” அவ்வளவு இறுக்கமாக வந்து விழுந்தன அவளது வார்த்தைகள்.

அவளது கண்களை ஆழமாக பார்த்தான். அதில் கடலளவு காயமும் மலையளவு வேதனையும் தெரிய, அதை போக்க வழி அறியாமல் நிர்கதியாக நின்றான்.

அவளது கண்களில் கண்ணீருக்கு தானே காரணமாகிவிட்ட விந்தையை என் சொல்ல?

“எதுவா இருந்தாலும் ஓபனா பேசு மஹா…”

அவளது இறுக்கத்திற்கு சற்றும் குறையாத இறுக்கத்தோடு ஷ்யாம் கூறியதை கேட்டவள்,

“இதே மாதிரி நான் பண்ணிட்டு, இப்ப உனக்கு மட்டும் தான் உண்மையா இருக்கேன்னு சொன்னா உன்னால ஏத்துக்க முடியுமா ஷ்யாம்?” அவனது கண்களை பார்த்தபடி அவள் கேட்க, அவன் மெளனமாக அவளை பார்த்தான்.

“அந்த மாதிரி சந்தர்ப்பம் அமையலையே…”

“சப்போஸ்… அப்படி இருந்தா?” அழுத்தமாக அவள் கேட்க, ஆழ்ந்து ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றியவன்,

“நான் உன்ட்ட ப்ரொபோஸ் பண்ணும் போதே நான் நல்லவன் வல்லவன்னு சொல்லி ப்ரொபோஸ் பண்ணலை மஹா. என்னை பத்தின டீட்டைல்ஸ் உனக்கு கம்ப்ளீட்டா தெரியும்ல?” என்று கேட்க, அவள் மெளனமாக தலையாட்டினாள்.

“ம்ம்ம்ம்…”

“அப்புறமும் எத்தனையோ தடவை இது பத்தின பேச்சு வந்தப்ப கூட நான் உன்ட்ட எதையுமே மறைக்க முடியாதுன்னு சொல்லி உண்மையை மட்டும் தான் பேசி இருந்து இருக்கேன். ஆமாவா இல்லையா?” திரும்பவும் அவன் நேரடியாக கேட்க, இவள் தலையாட்டினாள்.

“ம்ம்ம்ம்…”

“என்னோட பாஸ்ட்ட விடு… உன்னோட ரிலேஷன்ஷிப்ல இருக்கும் போதே இன்னொருத்தி கூட இருந்தா நீ சொல்றதுல அர்த்தம் இருக்கு… ஆனா உனக்கு நான் முழுக்க முழுக்க உண்மையா இருக்கனும்ன்னு நினைச்சேன்… இப்பவும் நினைக்கிறேன்… இனியும் நினைப்பேன்னு உனக்கு நம்பிக்கை இருக்கா?”

எதுவும் கூறாமல் அவள் அவனது கண்களை பார்க்க, அதில் அடிபட்ட பாவனை தெரிந்தது. நம்பிக்கை இல்லையா என்ற வலி!

“ஒரு ரிலேஷன்ஷிப்ல அந்த நம்பிக்கை மட்டும் தான் முக்கியம் மஹா…” என்று அவன் கூறும் போதே அவனை இடையிட்டவள்,

“அந்த நம்பிக்கை இல்லாம நான் இல்ல… ஆனா என்னோட வலி உனக்கு புரியல …” சிறு குரலில் ஆனால் அழுத்தம் திருத்தமாக கூற,

“ம்ம்ம்… கற்புங்கறதும் பியுரிட்டிங்கறதும் உடம்பு சம்பந்தப்பட்டது இல்லைன்னு நீ தானே சொன்ன?” என்ற அவனது கேள்வியை அவள் எப்படி எதிர்கொள்ள முடியும்? அவளது வார்த்தைகள் தானே அவை?

“அதுக்காக?”

“என்னோட மனசாட்சி தெளிவா இருக்கு…”

மெளனமாக அவனை பார்த்தாள்!

“எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் சேர்ந்தே பார்க்கனும்ன்னு சொன்ன மஹா…” என்றவனின் வார்த்தைகளில் என்ன உணர்ந்தாள் என்பது புரியவில்லை. அவனை மெளனமாக அழுத்தமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் பதிலேதும் பேசவில்லை.

அவனது கண்களில் அவள் கண்ட உண்மை அவளை நிச்சயமாக சுட்டது. அவளிடம் அவன் அப்படித்தான். நீ என்ன செய்து கொண்டாலும், நினைத்துக் கொண்டாலும் பரவாயில்லை. நான் இப்படித்தான் என்று தான் இருப்பான். ஆனால் தன்னால் அப்படி இருக்க முடியுமா?

“இப்ப ஒரு பொண்ணை மனசால நினைச்சா கூட தப்பு… என்னை சட்டைய பிடிச்சு கேக்க உனக்கு ரைட்ஸ் இருக்கு… ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நடந்ததுக்கு எல்லாம் எப்படி விளக்கம் சொல்ல முடியும் மஹா?”

ஆனால் காயம் கொண்ட மனது அதை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறதே. அந்த படங்கள், அது அவனது தனிப்பட்ட அந்தரங்கமல்ல… தன்னுடைய அந்தரங்கம்! தனக்கே உரித்தான அவனது அந்தரங்கம்!

அதை பார்க்கும் போது அத்தனை அசூயையாக இருப்பதை அவளால் எப்படி மறுக்க முடியும். இந்த அசூயையை வைத்துக் கொண்டு அவனோடு வாழ முடியுமா?

அவனது வாழ்க்கையும் பாழ்… தன்னுடைய வாழ்க்கையும் பாழ் அல்லவா!

இங்கு பிரச்சனை ஷ்யாம் அல்ல!

அந்த படங்கள்!

“தயவு செஞ்சு நீ விளக்கம் கொடுக்கவே வேண்டாம்… அந்த கர்மத்தை எல்லாம் கேட்டு கேட்டு எனக்கு காது வலிச்சு போச்சு… என்னவோ உலக சாதனை பண்ண மாதிரி, நான் அப்படி நான் இப்படின்னு… எனக்கு இதை கேட்க கூட பிடிக்கல… விட்டுடு…” என்று நிறுத்த, அவன் கைகளை கட்டியவாறு அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.

உள்ளுக்குள் அவமானம் அவனை மென்று தின்று கொண்டிருந்தது. அதிலும் தன்னுடைய மஹா அதை காட்டி கேட்கையில் உயிர் போய்விடும் போல தான் இருந்தது. ஆனாலும் தன்னை தானே சுதாரித்துக் கொண்டு தான் நின்றான்.

“சரி வேறென்ன சொல்லனும்ன்னு எதிர்பார்க்கற மஹா?”

“எதையும் எதிர்பார்க்கல… உன்னோட பாஸ்ட் தெரிஞ்சு தான் நானும் அக்செப்ட் பண்ணிகிட்டேன்… ஆனா…” என்று நிறுத்த,

“ஆனா?”

“அந்த வீடியோவையும் பிக்சர்சையும் பார்த்ததுக்கு அப்புறம் நமக்குள்ள ரிலேஷன்ஷிப் சாத்தியமே இல்லைன்னு தோணுது…” கண்ணீர் அணை உடைப்பெடுத்தது.

“வீடியோவா?” அதிர்ந்தான் ஷ்யாம். வெறும் இரண்டு மூன்று படங்கள் மட்டுமே என்றுதான் நினைத்திருந்தான். ஆனால் வீடியோ என்றதும் அதிர்வின் விளிம்பிற்கு சென்று விட்டான்.

“ம்ம்ம்…” என்றவள், வாட்ஸ்அப்பை திறந்து, அந்த வீடியோவை அவள் ப்ளே செய்ய, ஒவ்வொரு நொடியும் இறந்து பிறந்தான்.

அவனுக்குள் வால்கனோ வெடித்து விடும் போல இருந்தது.

இந்தளவு தான் ஏமாளியாக இருக்க முடியுமா?

இப்படி தன்னை ஏமாற்ற முடியுமா?

அவ்வளவு முட்டாளாகவா தான் இருந்து இருக்கிறோம்?

இது ஒன்றுதானா? இன்னும் எத்தனையோவா?

யார் செய்திருக்கக் கூடும் இதை?

“போதும் நிறுத்து மஹா…” அதை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. அது நிச்சயமாக அவனது சுயநினைவில் எடுக்கப்பட்ட வீடியோவும் அல்ல!

இப்படி கிறக்கத்தோடு தான் இருப்பதை பார்த்த பின்னும் மஹா தன்னிடம் நின்று பேசிக் கொண்டிருப்பதே பெரிய விஷயமாக தோன்றியது.

“உனக்கே பார்க்க முடியலல்ல?” என்றவளின் கண்களில் மீண்டும் அருவி!

“ஆமா… முடியல… ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு… அசிங்கமா இருக்கு… இப்படி நான் ஏமாந்து இருக்கேனேன்னு நினைச்சா…” என்றவன், கண்களை இறுக்கமாக மூடித் திறந்து தன்னை ஆற்றுப் படுத்திக் கொள்ள முயன்றான்.

முடியவில்லை… பல்லைக் கடித்தான்… அப்போதும் அவனது கண்கள் கலங்குவதை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை…

அவன் உடைந்து போவதை அவளால் பார்க்கவே முடியவில்லை.

கண் முன் அவன் கலங்குவதை பார்த்த பிறகு அவளால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை.

“ஷ்யாம்…” அனைத்தையும் ஒதுக்கி விட்டு அவனை இறுக்கமாக கட்டிக் கொண்டு கதறினாள். இந்த நேரத்தில் உடனில்லாமல் வேறு எந்த நேரத்தில் உடனிருப்பது?

ஆனால் உடனிருப்பது என்பது வேறு, பிரச்சனைகளை முழுவதுமாக எதிர்நோக்குவது என்பது வேறு என்பதை அவளும் உணரும் நேரம் வரும் போது உடன் இருக்க முடியுமா?

ஹாலிலிருந்து அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு அவர்களது பேச்சு சப்தம் கேட்கவில்லை. கேட்கும் தூரமும் இல்லை. ஆனால் எதுவோ பெரிய பிரச்சனை என்று மட்டும் புரிந்தது.

“என்னோட பேரன்ட்சையும் உன்னோட பேரன்ட்சையும் எப்படி ஃபேஸ் பண்ண போறேன் மஹா?” இது போன்றவொரு நிகழ்வை யாரால் எற்றுக் கொள்ள முடியும்? அவள் தான் அவனைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தாளே தவிர, அவன் கட்டிக் கொள்ளவில்லை.

அவன் இன்னமும் தன்னுடைய வீடியோவை பார்த்த அதிர்விலிருந்தும், அதை மகாவும் அதை பார்த்த அதிர்விலிருந்தும் வெளி வரவே இல்லை.

இப்போதும் இது கிராபிக்ஸ் என்றோ, மார்பிங் என்றோ சொல்லி அவன் தப்பித்து இருக்க முடியும். ஒரேடியாக மறுத்து இருக்கவும் முடியும். ஆனால் அதை அவன் செய்யவில்லை. செய்யவும் முடியவில்லை. முடியாது. அப்படி பொய் சொல்லி தன்னுடைய காதலை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அவசியமில்லை என்று தோன்றி விட்டிருந்தது.

இந்த நிகழ்வை கடந்தாக வேண்டும். அதற்கு அவளது புரிதல் அவசியம். எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் இப்படி நடக்க வாய்ப்புள்ள இடம் இது. அப்போதும் இப்படி புரியாமல் நடந்து கொள்வாளா என்று தான் முதலில் தோன்றியது.

ஆனால் காதல் கனிவதற்கான காலத்தை அவளுக்கு தான் கொடுக்கவில்லை என்பதும் எங்கோ ஒரு மூலையில் தோன்றியது. அனைத்தையும் தாண்டி, இரண்டு குடும்பங்கள். அவர்களை தான் பார்த்தாக வேண்டும். இந்த விஷயம் அவர்களுக்கு தெரியாமல் இருக்க போவதில்லை. தெரிந்தால் வாழ்நாள் முழுமைக்குமான அவமானம்!

“உன்னை இன்னொருத்தியோட என்னால பார்க்கவே முடியல… ஏன்னா அந்தளவு…” என்றவள், இன்னமும் அவனது மார்போடு ஒன்றிக் கொண்டு, “உன்னை லவ் பண்ணி தொலைச்சுட்டேன்… என்ன பண்ணி தொலைக்கறதுடா?” என்று கதற, அவனது தடைகளை தகர்த்துக் கொண்டு அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான்.

கண்களில் கண்ணீர்! துடைத்துக் கொள்ளவும் தோன்றவில்லை. என்ன செய்வது என்று தன்னிடமே கேட்பவளை என்ன செய்வது? கடைசி மூச்சு வரை காதல் செய்ய வேண்டும் என்று மட்டுமே தோன்றியது. அவளது கையை பிடித்துக் கொண்டு கடைசி மூச்சை விட வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.

“நீ இல்லைன்னா எனக்கு லைப்ஃபே இல்லடி…” என்றவன், அவளை தன்னோடு இன்னமுமே இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான். இறுக்கத்தை கொஞ்சம் தளர்த்தினாலும் உடைந்து விடும் சாத்தியம் அதிகம்! முயன்று கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

“எனக்கும் தான்” என்றவள், “ஆனா… வேண்டாம் ஷ்யாம்…” என்றவளை தன்னிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக பிரித்தவன்,

“பைத்தியம் மாதிரி பேசாத மஹா…” என்றான்.

“பைத்தியம்னே வெச்சுக்க… வேண்டாம் ஷ்யாம்… உன்னோட வாழ்க்கையும் சரி, என்னோட வாழ்க்கையும் சரி, மொத்தமா ஸ்பாயில் ஆகிடும்…” என்று கூற,

“என்னால ரெண்டு பேருக்கும் தனித்தனி வாழ்க்கைய நினைச்சே பார்க்க முடியலடி… ஆனா நீ பிரிச்சு பார்க்கற…” என்றவனுக்கு கசப்பாக இருந்தது.

“நீ இமோஷனலா திங்க் பண்ற…”

“எஸ்… இப்ப நான் இமோஷனல் இடியட் ஆகிட்டேன்…” முன்னர் அவளை இமோஷனல் இடியட் என்று கூறியவன், இப்போது தன்னை கூறிக் கொண்டான்.

“என்னோட உணர்வுகளை புரிஞ்சுக்க ஷ்யாம்… ப்ளீஸ்…” என்று அவள் கெஞ்ச,

“என்னோடதையும் புரிஞ்சுக்க… இப்ப தான் எனக்கு நீ வேணும்… ஃபிசிக்கலான்னு மட்டும் இல்ல… மென்டலா… இமொஷனலா… ஐ நீட் யூ…”

“நான் இருக்கேன்… உன் கூடவே இருப்பேன்… ஆனா உன்னோட நீ நினைக்கற மாதிரி என்னால இருக்க முடியாது…” என்றவளை கோபமாக பார்த்தான்.

“ஆனா என்ன? எப்பவுமே ஹிப்போக்ரெட்டாவே இருக்காத மஹா… நாம வாழறது ஒரு தடவை… அதை வெளிப்படையா வாழ்ந்துட்டு போய்டலாம்… இதென்ன வேணும் ஆனா வேணாம்ன்னு… நடிக்கற… ரொம்ப நடிக்கறடி…”

“சரி நடிக்கல… வெளிப்படையா சொல்றேன்… ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழ்ந்தா அது நரகமாகிடும்…” என்று கூற, அவளை தள்ளி நிறுத்தியவன்,

“என்னை விட்டுட்டு போக எத்தனையோ காரணத்தை தேடிப் பிடிக்கற மஹா…” என்றவனின் கண்களை நேராக பார்த்தவள்,

“உன்னை விட்டுட்டு நான் மட்டும் நிம்மதியா இருக்க முடியுமா?” என்று கேட்டவளுக்கு துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.

“இருக்க முடியாதுல்ல… அதே தான் எனக்கும்… நரகமா இருந்தாலும் பரவால்ல இரு… அதே நரகத்துல நானும் இருக்கேன்…” என்றவனை வாயடைத்துப் போய் பார்த்தாள்.

இது எந்த மாதிரியான காதல் என்று அவளுக்கு புரியவில்லை. நடுங்கியது. தலையை பிடித்துக் கொண்டு டைனிங் டேபிள் நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தவளை நிர்கதியான பார்வை பார்த்தான். உள்ளுக்குள் தாங்கொணாத்துயரம் அவனை அலைக்கழித்தது. ஆனாலும் வேறு வழியில்லை. அவளை இப்போது விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. விட்டு பிடிக்க நினைத்தால் பிடிக்கவும் முடியாது.

தன்னை மொத்தமாக தொகுத்துக் கொண்டவன், அவளது செல்பேசியை எடுத்து அந்த வாட்ஸ் அப் எண்ணை ஆராய்ந்து கொண்டே,

“மகா… இதே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், யாராவது என்னை பழிவாங்க, இப்படி பண்ணிருந்தா என்ன பண்ணிருப்ப?” என்று இயல்பாக கேட்பது போல கேட்க, அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று புரியவில்லை.

என்ன சொல்வது என்று புரியாத பார்வை பார்க்க,

“இப்ப நீ நம்ம இன்டிமேட் ரிலேஷன்ஷிப்பை நினைச்சு தானே இவ்வளவு போராடிட்டு இருக்க? சப்போஸ் இஃப் வி ஆர் ஆல்ரெடி இன்டூ இட், வாட் வில் பி யுவர் டெசிஷன்?” நேரடியான கேள்வி. இது போன்ற நேரடியான அவனது தாக்குதல்களை மட்டும் தான் அவளால் சமாளிக்கவே முடிவதில்லை. அப்போதும் என்ன பதில் சொல்வது என்று புரியவில்லை.

அப்போது என்ன செய்திருக்க முடியும்? தெரியவில்லை அவளுக்கு. எதுவும் சொல்லத் தோன்றாமல் அவனை பார்த்தாள்.

“விட்டுட்டு போயிடுவியான்னு கேக்கறேன்…” பார்வை மொத்தமும் பேசியிலிருக்க, வார்த்தைகள் மட்டும் வெப்பமாக வந்தது.

லேசாக நிமிர்ந்து அவளைப் பார்க்க, இல்லையென்று இடம் வலமாக தலையாட்டினாள்.

“அப்படீன்னா இப்ப மட்டும் விட்டுட்டு போறேன்னு எப்படி மஹா உன்னால சொல்ல முடிஞ்சது?”

அவனது கேள்விக்கு என்ன பதில் கூறுவது?

“ப்ச்… சரி விடு…” என்றவன், அந்த வாட்ஸ்அப்பை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.

மௌனியானாள்!

“இது யாரோட நம்பர்?” என்று நெற்றியை சுரண்ட, அவளுக்கு விஜய் பற்றிக் கூற சற்று பயமாக இருந்தது.

இவன் என்ன செய்து வைப்பானோ என்ற பயம்!

“அது…” என்று திணறியவள், எச்சிலை கூட்டி விழுங்கி, “அவன் கால் பண்ணான்…” என்று கூற, சரேலென நிமிர்ந்தான்.

“என்ன சொல்ற?” என்று அதிர்ந்தான். கால் செய்தான் என்றால் ப்ளாக்மெயிலா? லட்சம் மின்னல்கள் ஒன்றாக தாக்கியதை போலிருந்ததது.

“ம்ம்ம் ஆமா…” என்றவள், தடுமாறினாள், அவனது பார்வையில் ஏறிய வெப்பத்தை கண்டு! “ப்ளீஸ் ஷ்யாம்… அப்படி பார்க்காத…” என்றவளுக்கு நெஞ்சம் தடதடத்தது.

“யாரு?” என்றவன், அவளை கூர்மையாக பார்க்க,

எச்சிலை விழுங்கியபடி, “உன்னோட பிஏ… விஜய்…” என்று கூற, அவன் என்னமாதிரி உணர்ந்தான் என்றே புரியவில்லை.

வெறும் கையாடல் தான் செய்தான் என்று நினைத்திருக்க, தன்னுடைய அந்தரங்கத்தை படமெடுக்கும் அளவுக்கு போயிருப்பான் என்பதை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. அதிலும் அந்த நேரத்தில் எல்லாம் அவனோடு வெகு சுமூகமாக உறவில் தானே இருந்தான். ஆனாலும் இந்த வேலையை செய்திருக்கிறான் என்றால் இவனெல்லாம் என்ன பிறவி?

இவன் மேலா நம்பிக்கை வைத்தேன்?

இவனையா தன் முகமாக சென்னையில் இருக்க அனுமதித்தேன்?

இவனது செயல்பாடுகள் அனைத்தையும் ஆதரித்தேனே?

இவன் இவ்வளவு கீழிறங்குவானா?

படம் எடுத்ததோடு நிற்காமல், மகாவிடம் காட்டியதும் இல்லாமல், ஊருக்கே அதை வெளிச்சமிட்டு காட்டியதை அவனால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

ஆரம்பக்கட்ட அதிர்ச்சி எல்லாம் ஒரு சில நொடிகளுக்கு தான்!

“இதை ஏன் என்கிட்டே முன்னாடியே சொல்லல மஹா?” கூர்மையாக அவளிடம் கேட்க,

“நீ ரொம்ப கோபப்படுவ ஷ்யாம்…” என்று தயங்கினாள்.

“எனக்கு இப்பத்தான் ரொம்ப கோபம் வருது… இப்படியொரு முட்டாளா இருக்கியே…” என்றவன், அவளிடம் மேலும் தர்க்கம் செய்யாமல் கிளம்ப எத்தனித்தான். டைனிங் ஹாலிலிருந்து வெளி ஹாலுக்கு வந்தவனை நிறுத்தி,

“அவனை எதுவும் பண்ணிடாத ஷ்யாம்…” என்று அவனை தடுத்தாள் மஹா.

“ஏன்டி அவன் என்னை ஊரெல்லாம் அசிங்கப்படுத்தி இருக்கான்… அவனை ஒன்னும் பண்ணாதன்னு சொல்ற?” அதீத கோபத்தில் கொதித்தான் ஷ்யாம்.

பார்த்துக் கொண்டிருந்த மற்றவர்களுக்கு மொழி புரியாத படத்தை பார்த்தது போலத்தான் இருந்தது.

“நீ அவனுக்கு ஏதாவது பண்ண, பதிலுக்கு அவன் ஏதாவது பண்ண… ஒரு என்ட் கார்டே இல்லையா இதுக்கு?” என்று மஹா பதிலுக்கு கொதித்தாள்.

“என்ட் கார்ட் தானே… போட்டுடறேன்…” என்றவனின் குரலில் அத்தனை வன்மம், பார்வையில் வெப்பம்!

“ஷ்யாம் ப்ளீஸ்…” எனும் போதே, அவளுடைய செல்பேசி அழைத்தது.

விஜய் தான் அழைத்தான்.

மெளனமாக மகாவை பார்த்தான் ஷ்யாம்.

அவள் தவிப்பாக இவனை பார்க்க, செல்பேசி அழைத்துக் கொண்டே இருந்தது.

ஸ்க்ரீனிலிருந்த பச்சையத்தை இழுத்து விட்டான்.

மகாவின் முகம் திகிலடைந்தது. அந்த விஜய் எதையாவது பேசி வைத்துவிட போகிறான் என்ற பயம் உள்ளுக்குள் கவ்வியது!

“என்ன மஹா… மேரேஜை நிறுத்திட்டியா?” என்று அவன் கேட்க, ஷ்யாம் உக்கிரமாக அதை கேட்டபடி மெளனமாக இருந்தான். ஒருமையில் அவன் பேசுவதை கேட்கும் போது அத்தனை எரிச்சலாக இருந்தது.

“மஹா… இப்ப பேச போறியா? இல்லைன்னா இன்னும் ரெண்டு பிக்ஸ ட்விட்டர்ல அப்லோட் பண்ணட்டா?” என்று சாதாரணமாக கூறிக்கொண்டு போக,

“விஜி…” என்று இவன் அழுத்தமாக அழைக்க, அந்த பக்கத்தில் விஜய் மௌனமாகினான்.

“என்னடா மஹா ன்னு பேர் சொல்ற? தொலைச்சுடுவேன்… யார்ன்னு நினைச்ச? மிசஸ் ஷ்யாமள பிரசாத். அதை ஞாபகத்துல வெச்சுக்க…” என்று நறுக்கியவன், இடைவெளி விட்டு, “அப்லோட் பண்ண போறியா? முடிஞ்சா செய்டா… பார்க்கலாம்…” என்றவனை பயமாக பார்த்தாள் மஹா.

ஒரு கணம் மௌனமானது மறுபுறம்.

“நான் செய்றது இருக்கட்டும் பாஸ்… உங்க கூட இருந்தாளே சௌஜன்யா… ப்ச்… உங்களுக்கு தான் அவ பேர் ஞாபகத்துல இருக்காது இல்லையா… அவ சூசைட் அட்டெம்ப்ட் பண்ணிட்டா… அது தெரியுமா உங்களுக்கு?” என்று சிரித்துக் கொண்டே கூற, ஷ்யாம் அதிர்ந்தான்.

“என்ன சொல்ற?” என்று அதே அதிர்வோடு கேட்க,

“எஸ்… அட்டெம்ப்ட்டட்… உங்க ஹாஸ்பிடல்ல தான் இருக்கா… இது கூட தெரியலையா பாஸ்?” என்று கேட்க,

“டேய்… எதுவா இருந்தாலும் உனக்கும் எனக்கும் தானடா… ரொம்ப கேவலமா இருக்கு விஜி, நீ செய்றது…”

“அப்படீனா நீங்க எனக்கு பண்ணினது?” என்று கேட்க,

“நம்பிக்கை துரோகி…” என்று கொதித்தவன், சற்று இடைவெளி விட்டு, “விஜி… யூ ஆர் ஃபினிஷ்ட்… கவுன்ட் யுவர் டேஸ்…” என்று வெப்பமாக கூற,

“கவுன்ட் யுவர் ஹவர்ஸ் பாஸ்… சௌஜன்யா, அவளோட தற்கொலைக்கு காரணம் நீங்க தான்னு மரண வாக்குமூலம் கொடுத்தான்னா உங்க சேப்டர் க்ளோஸ்ட்… அதை அவ செய்வா… ஏன்னா அவளை ட்விட்டர்ல எக்போஸ் பண்ணது நீங்கதான்னு நம்பறா…” என்று அலட்டிக் கொள்ளாமல் கூற, ஷ்யாமின் கோபம் சிகரம் தொட்டது.

“இப்படியொரு துரோகிய நான் பக்கத்துல வெச்சுட்டு இருந்து இருக்கேன்…” என்றவன், “முடிஞ்சா அவளை அப்படியொரு வாக்குமூலம் கொடுக்க வை விஜி… அப்படியே கொடுத்தாலும் அது எனக்கு சாதாரணம்… அது என்னை பாதிக்காது… ஆனா உனக்கு நான் கொடுக்கற பனிஷ்மென்ட் இருக்கு பாரு…” என்று நிறுத்த,

“என்ன பாஸ் பண்ணுவீங்க?” என்று ஏளனமாக கேட்டவன், “மிஞ்சி மிஞ்சி போனா போட்டுத் தள்ளுவீங்க?” என்று அசராமல் கூற,

“நோ விஜி… நாட் அட் ஆல்… உன்னை போட்டுத் தள்ளிட்டா அது ரொம்ப ஈஸி… பொட்டுன்னு போய்டுவ… ஆனா நான் உனக்கு கொடுக்கற பனிஷ்மென்ட் நீ கனவுல கூட நினைக்காத பனிஷ்மென்ட்டா இருக்கும்…”

அழுத்தம் திருத்தமாக கூறியவனின் தொனி மகாவை மட்டுமல்ல… அங்கிருந்த அத்தனை பேரையும் திகிலடைய செய்தது.

“என்ன மச்சான்? என்ன பிரச்சனை?” என்று கார்த்திக் கேட்க, மஹாவை உறுத்து பார்த்தவன்,

“சௌஜன்யா சூசைட் அட்டம்ப்ட் பண்ணிட்டாளாம்…” என்று கூற, மஹா அதிர்ந்து பார்த்தாள்.

“வாட்…” கார்த்திக் இன்னமும் அதிர்ந்தான். அவன் அறிவான். சௌஜன்யாவின் படங்கள் பகிரப்பட்டதை! ஒருவேளை இதில் சம்பந்தப்பட்டது… என்று அடுத்து யோசிக்க பயந்து ஷ்யாமை பார்த்தான். மகாவின் குழப்பத்திற்கு ஏதோ விடை கிடைப்பது போல தோன்றியது. ஆனால் வெளிப்படையாக பெரியவர்களை வைத்துக் கொண்டு பேசுவது உசிதமல்ல… இத்தனை நேரம் நடந்த வாக்குவாதமும் இதற்காகத்தான் இருக்கும் என்பதை ஊகித்தான்.

“ம்ம்ம்… எஸ்…” என்றவன், ஜோதியின் புறம் திரும்பி, “ம்மா… எனக்கு கொஞ்சம் அர்ஜன்ட் வேலை இருக்கு… நீங்க காஞ்சீவரம் போயிட்டு வாங்க… குறிச்ச தேதில மேரேஜ் நடக்கும்…” என்று தீர்மானமாக கூறிவிட்டு போக முயல, அவசரமாக மஹா இடையிட்டாள்.

“நீ இப்ப எங்க போற?” என்றவளை சூடாக பார்த்தான் ஷ்யாம். கேள்வி கேட்பதை சற்றும் விரும்பாதவன் அவன். அதிலும் இது சங்கடமான நேரத்தில் சங்கடமான ஆளால் விரும்பாத இடத்தில் கேட்கப்படும் கேள்வி.

“ஹாஸ்பிடல் போறேன் மஹா…”பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவன் கூற,

“எதுக்கு?”

பதில் கூறாமல் அவளை வெறித்துப் பார்த்தான்.

“சௌஜன்யாவை பார்க்க…” என்றவனை அடிபட்ட பார்வை பார்த்தாள்.

“வேண்டாம் ஷா.. ஷ்யாம்…” கோபத்தில் அவளுக்கு திக்கியது.

“ஏன்?

“வேண்டாம்னா வேண்டாம் தான்… அவளை எதுக்கு நீ பார்க்க போகணும்?”

“குறைஞ்சபட்ச மனிதத் தன்மை மஹா…”

“தேவையில்லை… உன்னை என்ட்ட இருந்து பிரிச்சு காட்டறேன்னு சவால் விட்டு இருக்கா… அதோட இந்த நேரத்துல… கண்டிப்பா நீ போக கூடாது…” அழுத்தமாக கூறியவளை எரிச்சலாக பார்த்தான். தனக்கு வைக்கப்பட்ட கண்ணி வெடியில் கால் பதித்து இப்போது உயிருக்கு போராடிக் கொண்டிருப்பவளை அட்லீஸ்ட் பார்க்கக் கூட கூடாது என்றால்?

“முடியாது…” என்றவன் அதற்கும் மேல் நிற்காமல் நகர பார்க்க, மஹாவின் முகத்தில் தோற்றுப் போன பாவனை வந்து போனது. அதை கவனித்தவனுக்கும் மனதுக்குள் வேதனை. ஆனால் இந்த நேரத்தில் சௌஜன்யாவை பார்ப்பதும் தேவை என பட்டது.

“யாரோ பழிவாங்க அவளை யூஸ் பண்ணி இருக்காங்க மஹா. நான் இப்ப போய் பார்க்காம இருந்தாதான் தப்பு…”

“யாரோ யாரையோ பழி வாங்கட்டும்… ஆனா நீ அவளை பார்க்க போகக் கூடாது…” பிடிவாதமாக கூறியவளை ஆழமாக பார்த்தான்.

“உன்னோட தெளிவெல்லாம் எங்க போச்சுடி? ரொம்ப சராசரியா திங்க் பண்ற?” என்றவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

“உன்னோட விஷயத்துல என்னை நீ சராசரிக்கும் கீழ இறக்கி விட்டுட்ட ஷ்யாம்…”

“ப்ச்…” என்றபடி எரிச்சலாக முகத்தை திருப்பினான். அவனது ஈகோவை மிகவும் காயப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள் அவள், அதுவும் காயப்படுகிறான் என்பதை அறிந்து கொண்டே!

“சரி… நானும் வர்றேன்…” என்றவளை சூடான பார்வை பார்த்தான். நம்பிக்கை?!

“முடியாது மஹா…” என்றவனுக்குள் வெப்பக்கலன் வெடித்து இருந்தது.

“இல்ல கூட வர்றேன்…” என்று திரும்ப அதை மட்டுமே கூறினாள்.

மூச்சை இழுத்து வெளியே விட்டவனுக்கு தன் கோபத்தை எங்கு கொட்டுவது என்று புரியவில்லை. பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு, அவளை பார்த்தான்.

*****

மருத்துவமனை லாபியின் முன்பு பத்திரிக்கையாளர்கள் குவிந்து இருந்தனர். அவ்வப்போது சினிமா துறை விஐபிகள் சௌஜன்யாவை பார்க்க வருவதால், எந்நேரமும் பரபரப்பாக இருந்தது அந்த லாபி!

மின்னல் வேகத்தில் வந்த கார், போர்டிகோவில் நிற்க, காவலாளி அவசரமாக ஓடி வந்து சாவியை வாங்கினான், கார் பார்க்கிங்கில் நிறுத்த!

இறுக்கமாக இறங்கிய ஷ்யாம், மறுபுறத்திலிருந்து இறங்கிய மஹாவை பார்த்தான். பத்திரிக்கையாளர்கள் இருப்பதை பார்வையால் சுட்டிக் காட்டினான்.

மஹா வெகு இயல்பாகத்தான் இருப்பதாக காட்டிக் கொண்டாள், ஆனால் உள்ளுக்குள் அத்தனை வேதனையாக இருந்தது. தன்னுடைய வார்த்தையையும் மீறி அவன் சௌஜன்யாவை பார்க்க வருவதில் முழுவதுமாக உள்ளே உடைந்து போயிருந்தாள்.

ஷ்யாமை கண்டதும் பத்திரிக்கையாளர் கூட்டம் பரபரப்பானது!

சௌஜன்யா விவகாரத்தில் கிசுகிசுக்கப்படுவது ஷ்யாமின் பெயராயிற்றே!

உடன் வந்த மஹாவை பார்த்து பெரும்பாலானவர்கள் புருவத்தை உயர்த்தினார்கள். அழகான கைத்தறி காட்டன் சேலையில் நீண்ட பின்னல் அசைந்தாட ஷ்யாமின் கைபற்றியபடி வந்தவளை பார்த்து வியந்தது பத்திரிக்கை சமூகம்!

“டிவிட்டர் லீக்ஸ் தான் அவங்க சூசைட் அட்டம்ப்ட்க்கு காரணம்ன்னு சொல்றாங்களே…” என்ற கேள்வி அவனை நோக்கி வீசப்பட,

“சாரி பாஸ்… நோ கமெண்ட்ஸ்…” என்றபடி வேகமாக அவளது கையை பிடித்து இழுத்தபடி சென்றான்.

“உங்களுக்கும் சௌஜன்யாவுக்கும் இருந்த லவ், உங்க மேரேஜ் ப்ரோபோசலால ப்ரேக் ஆகிட்டதா சொல்றாங்களே… அதை பற்றி என்ன சொல்றீங்க?” என்ற அடுத்த கேள்வி வீசப்பட,

“அப்படியா?” என்றுதான் அவனுக்கு கேட்க தோன்றியது. அவனுக்கே அது புதிய தகவலாகத்தான் இருந்தது. எப்படியெல்லாம் செய்திகளை இவர்கள் திரிக்கிறார்கள் என்று எரிச்சலாக எண்ணிக் கொண்டவன், எதற்கும் பதில் கூறாமல் அவன் போக்கிற்கு சென்று கொண்டிருந்தான், மஹாவின் கையை பற்றியபடி. செய்தியாளர்கள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்க, மருத்துவமனையின் செக்யுரிட்டி ஆட்களுக்கு எரிச்சலாக கண் காட்டினான். அவர்கள் விரைந்து வருவதற்குள்,

“சர்… அந்த ட்விட்டர் லீக்ஸ் பத்தி…” என்று நிருபர்கள் ஆரம்பிக்க, மஹா மிகுந்த பிரயத்தனப்பட்டு தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். எதற்கும் பதில் கூறாமல் மருத்துவமனையின் உள்ளே அவன் போக, செக்யுரிட்டிகள் நிருபர்களை கட்டுப்படுத்தினர்.

சௌஜன்யா இருந்த ஐசியூவுக்குள் அழைத்து சென்றான்.

குளிர்ந்த காற்று சில்லென்று முகத்தை தாக்கியது.

மகாவை அவளருகே அனுப்பியவன், கதவருகே நின்று கொண்டான். சௌஜன்யாவின் மனநிலை புரியவில்லை. அவனைப் பொறுத்தவரை பத்தோடு பதினொன்று தான் அவளும். அவளுக்கு தன் மேல் ஈர்ப்பிருந்ததை அவன் அறிவான். ஆனால் அதையெல்லாம் அவன் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. தன்னுடைய மனம் அவளில் நிலைக்கவில்லை என்பதை அவளுக்கு புரியவும் வைக்கவில்லை. இந்த நிலையில் இந்த மாதிரியான பிரச்னையை தன்னைப் போலவே அவளும் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது.

அந்த கவலை தான் அவனை அங்கு இழுத்து வந்திருந்தது. மஹா அவனிடம் சண்டை பிடித்தவள், அங்கு எதையுமே காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

சோர்வாக படுத்து இருந்தாள் சௌஜன்யா. மகாவை கண்டதும் அவளது முகத்தில் சொல்ல முடியாத வருத்தம். அவளுக்கு பின்னால் நின்றிருந்த ஷ்யாமை கண்டத்தில் அவளது முகம் பிரகாசமடைந்தது, கண்களில் நீர் சூழ அவனைப் பார்த்தாள்.

அவளருகில் சென்ற மஹா, அவளது நாடித்துடிப்பை பார்த்து விட்டு, ஸ்டெத்தை அங்கிருந்த நர்சிடமிருந்து பெற்று, அவளது இதயத்துடிப்பையும் ஆராய்ந்தாள்.

மருத்துவர்கள் குறித்து வைத்த குறிப்புகளை பார்த்தவள், அதையெல்லாம் மனதில் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள்.

“எப்படி இருக்கீங்க சௌஜன்யா?” ஒரு மருத்துவரின் தோரணையில் தான் அவள் கேட்டாள்.

“ம்ம்ம்…” பதில் கூற மிகவுமே சிரமப்பட்டாள். ஸ்டமக் வாஷ் கொடுக்க மூக்கில் டியுப் போட்டதில் தொண்டை புண்ணாகி இருக்கக் கூடும் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். முகம் நன்றாக வீங்கி விட்டிருந்தது. ஒரு கை தூக்க மாத்திரையை விழுங்கியிருந்தாள்.

“ஏன் இப்படி பண்ணீங்க?” கைகளை கட்டியபடி மஹா கேட்க,

“இவ நடிகை தானே… எப்படி வேண்ணாலும் யூஸ் பண்ணிட்டு தூக்கிப் போட்டுடலாம்… இல்லையா மஹாவேங்கடலக்ஷ்மி?” சிரமப்பட்டு ஒவ்வொரு வார்த்தையாக கூறினாள் சௌஜன்யா.

“கூடாது தான்… அது தப்பு… ஏன் நீங்க முடியாதுன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே?”

“எனக்கும் பிடிச்சு இருந்துது…” கண்கள் கலங்கினாள். வார்த்தைகள் தந்தியடிக்க, தொண்டையடைத்தது. “யாருக்காகவும் நான் மயங்கினது இல்ல… ஷ்யாம் எனக்கு ரொம்ப ஸ்பெஷல்… அவரை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சு இருந்துது…” என்று அவனை மட்டுமே பார்த்தபடி கண்களில் கண்ணீரோடு கூற, ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் மஹா மரித்து தான் போனாள்.

மகாவின் கண்களில் தெரிந்த வலியை வெறித்துப் பார்த்தபடி கதவருகில் நின்றிருந்தான் ஷ்யாம்.

“உங்களுக்கு இன்னொருத்தி புருஷனைத்தான் பிடிக்குமா சௌஜன்யா?” அவளது உணர்வுகளை கொஞ்சமும் காட்டிக் கொள்ளாமல் கத்தியை போல வார்த்தைகளை வீசினாள் மஹா. ஷ்யாம் திடுக்கிட்டான்.

சௌஜன்யா அதிர்ந்து மஹாவை பார்த்தாள்.

“இப்ப நீங்க சூசைட் அட்டெம்ப்ட் பண்ணது பிக்ஸ் லீக் ஆனதுக்காகவா? இல்லைன்னா ஷ்யாமை எமோஷனல் ப்ளாக்மெயில் பண்ணவா?” வெகு நேரடியாக கேட்க, அவளால் அதை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. ஷ்யாமின் தவறு அவனுக்கு லேசாக புரிந்தது. இது இமோஷனல் ப்ளாக்மெயிலாக இருக்கவும் வாய்ப்பிருப்பதை அவன் உணர்ச்சி வேகத்தில் மறந்து இருந்தான்.

“அவர் உங்க கிட்ட ப்ராமிஸ் பண்ணி அதை கீப் அப் பண்ணலைன்னா நீங்க என்ன வேண்ணாலும் கேக்கலாம்… நீங்களா தான் இஷ்டப்பட்டு வந்தீங்க இல்லையா?” இறுக்கமான குரலில் அவள் கேட்க, ஷ்யாம் எதுவும் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கும் சரி, சௌஜன்யாவுக்கும் சரி இது போன்ற அறுவை சிகிச்சையும் தேவைதான் என்பது போல!

எதுவும் கூறாமல் சௌஜன்யா மெளனமாக கீழே பார்த்திருக்க,

“நீங்க இப்ப பண்ண காரியத்தால ரெண்டு குடும்பம் பாதிக்கப்படுது… அது தெரியலையா? இல்லைன்னா பாதிப்பை ஏற்படுத்தனும்ன்னு தான் இப்படி பண்ணீங்களா?” நிதானமாக அவள் கேட்க,

“அதுக்காக ட்விட்டர்ல பிக்ஸ் லீக் பண்ணி என்னை இந்தளவுக்கு அசிங்கப்படுத்தனுமா?” என்றவளுக்கு அழுகை தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டது. “இவ நடிகை தானே… என்ன வேண்ணா செய்யலாம்ன்னு தைரியம் இல்லையா?” என்று அவள் கேட்க,

“தன்னைத்தானே யாராவது இப்படி அசிங்கப்படுத்திக்க முடியுமா? அதுவும் இன்னும் ஒன் மன்த்ல கல்யாணத்தை வெச்சுகிட்டு?” என்றதும் சௌஜன்யாவின் முகம் இயலாமையில் தடுமாறியது.

“கல்யாணமா?” என்று கேட்டவளுக்கு அழுகை வரும் போல இருந்தது.

“ம்ம்ம் ஆமா…” என்றவள், “இது வேற யாரோ வேண்டாதவங்க செஞ்ச வேலை சௌஜன்யா…” என்று முடித்துவிட்டு, எப்படியெல்லாமோ பேசி அவளது மனதை மாற்ற, அவை அனைத்தையும் பார்வையிட்டு கொண்டு மட்டும் இருந்தான் ஷ்யாம். வந்து பார்க்கும் வரை மனம் பதறியபடி தான் இருந்தது. தன்னால் ஒருத்தி மரணப்படுக்கையில் கிடக்கிறாளே என்று. ஆனால் பார்த்தவுடன் சற்று தைரியம் வந்து இருந்தது. அதோடு மஹா பேசிய எதற்குமே அவன் அங்கே மறுத்துப் பேசவில்லை. தான் பேசினால் அங்கு மஹாவுக்கு மரியாதை இருக்காது. அதோடு அவள் வந்ததால் தான் நன்றாக இருந்தது. இல்லையென்றால் சௌஜன்யாவிடம் பேச தடுமாறி இருக்கக் கூடும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

அவனை ஆழ்ந்து பார்த்த சௌஜன்யா, “ஐ நீட் எ ஹக் ஷ்யாம்… ஜஸ்ட் எ குட் பை ஹக்…” என்றவளை முறைத்துப் பார்த்தாள் மஹா. ஷ்யாமை திரும்பி பார்க்கவும் செய்தாள்.

என்ன பதில் சொல்ல போகிறாய் என்ற கேள்வியோடு!

ஷ்யாம் மெளனமாக மஹாவை பார்க்க, மகாவுக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் நெருப்பின் மேல் நிற்பதை போலிருந்தது.

ஷ்யாமை ஏக்கத்துடன் தழுவியது சௌஜன்யாவின் விழிகள்.

மஹா மெளனமாக வெளியேறினாள்.