அத்தியாயம் முப்பத்து ஏழு

மெளனமாக கடற்கரை மணலில் கால் புதைய நடந்து கொண்டிருந்தாள் மஹா. உடன் ஷ்யாம்!

உத்தண்டி வீட்டுக்கு பின்னாலிருந்த கடற்கரையை தான் அவள் தஞ்சமடைந்து இருந்தாள். மனதுக்குள் சொல்ல முடியாத பயம்… ஏதோவொரு அச்சம். என்னவென்று அவளுக்கு சொல்ல தெரியவில்லை. மனதை கவ்வியது.

சௌஜன்யாவின் கண்களை பார்த்தது முதல் மகாவின் மனதுக்குள் அந்த அச்சம் பரவியிருந்தது.

அதை என்ன வகையான பார்வை என்று வகைப்படுத்த முடியவில்லை. அவனது பார்வையில் அத்தனை கடுமை.

மஹா வெகு தைரியமான பெண் தான், மிகுந்த தெளிவும் கூட. ஆனால் ஷ்யாம் அவளை பலவீனப்படுத்தி இருந்தான். அவனது காதலால் அவளை பலவீனப்படுத்தி இருந்தான்.

அவனால் ஏற்பட்ட குழப்பம், அவளை தெளிவாக சிந்திக்க விடவில்லை. இவளெல்லாம் இப்படி குழம்பும் ஆளே கிடையாதே… எஸ் ஆர் நோ… அதற்கும் மேல் பேச்சுவார்த்தை இல்லை என்று போய்விடுபவள்.

அவளே இப்படி குழம்பியிருந்தாள் என்றால் அதற்கு ஒரே காரணம், அவன் மட்டுமே.

விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சியில் எல்லாமே சரியாகத்தான் போய்க் கொண்டிருந்தது. சினிமா பாடல்களுக்கு தாளிமிட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவளை தாண்டி கார்த்திக்கிடம் ஒவ்வொன்றுக்கும் கமென்ட் அடித்துக் கொண்டு அப்படியொரு மனநிலையில் அந்த சூழ்நிலையை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அதிலும் எவன்டோய் நானிகாரு என்ற தெலுங்கு பாடலுக்கு யாரோ நடனமாட, அதை புன்னகையோடு தாளமிட்டு ரசித்தான். என்ன இருந்தாலும் தாய்மொழியில் ரசிப்பது என்பது தனிதான் இல்லையா?!

அனைத்தையும் தாண்டி மகாவோடு பரிமாறிக் கொண்ட முத்தம், அவனை சந்தோஷத்தின் உச்சியில் நிறுத்தியிருந்தது. வெளிப்படையாக காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்றாலும், அவனது விகசிப்பு அதை காட்டிக் கொடுத்தது.

சிறந்த திரைப்படத்துக்கான விருதை அறிவித்து, அந்த விருதை தருவதற்கு ஷ்யாமை அழைக்க, திரும்பி மகாவையும் கார்த்திக்கையும் பார்த்து புன்னகைத்தவன், மேடையை நோக்கி போனான்.

மகாவின் முகத்தில் பெருமிதம்… அதே பிரகாசத்தோடு கார்த்திக்கையும் பார்க்க, அவனது முகத்தில் சந்தோஷம் தாண்டவமாடியது.

“இன்னைக்கு அந்த மதியையும் ப்ரானேஷையும் ஆட்டி வெச்சாரு பாரு லட்டு… அதையெல்லாம் நீ பார்க்கலை… ரெண்டு பேரும் அப்படி பம்மிட்டு போறாங்க…” தங்கையிடம் ஷ்யாமை பற்றி பெருமையாக கூற,

“கட்டபஞ்சாயத்து பேசறதெல்லாம் ஒரு பெருமையா ப்ரோ?” என்று மகா சிரித்தாலும், அவளது பார்வை மொத்தமும் மேடையில் இருந்த ஷ்யாமின் மேலேயே இருந்தது. வெகு ஆடம்பரமான மேடை. பிரபல தொலைக்காட்சி அறிவிப்பாளர்கள் இருவர் நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவனது மரியாதையின் அளவை அப்போதுதான் பார்த்தாள். தன்னிடம் குழைந்து கொண்டு நிற்பவனா இவன் என்ற சந்தேகம் வந்தது.

அத்தனை கம்பீரம்… அத்தனை வசீகரம்…

“நான் பேசினா மதிப்பாங்களா லட்டு? அதுக்குன்னு ஒரு கெத்து வேணும்டி… ஷ்யாம் மச்சான் செம போ…” என்று மனம் விட்டு கூற,

“யாரோ போலீஸ் கம்ப்ளைன்ட் கொடுப்பேன்னு குதிச்சாங்கய்யா…” என்று இவள் சிரிக்க,

“அது போன மாசம்…” கிண்டலாக அவன் கூற,

“அப்ப இது…?” விளையாட்டாக கேட்டாள் மஹா.

“இந்த மாசம்…”

“வெளங்கும்…” என்று சிரிக்க,

“நிஜமா லட்டு… அந்த விஜியை ஒரு வழி பண்ணிட்டாங்க.. எனக்கே அதை பார்க்கும் போது கொஞ்சம் கஷ்டமா இருந்துது…” என்று வார்த்தையை விட, என்னவென்று அவனது முகத்தை பார்த்தாள்.

“ஏன்டா? அந்த விஜிக்கு என்ன?”

“மச்சான் கிட்ட நிறைய பணத்தை கையாடிட்டான் போல இருக்கு லட்டு… ரொம்ப பெரிய தொகை… ஆளுங்களை விட்டு வெளுத்துட்டாறு…” என்று சற்று இறங்கிய சுருதியில் கூறவும்,

“ஓஓ…” என்றவளுக்கு பாகற்காயை உண்டது போல தொண்டைக்குள் கசப்பு இறங்கியது. அடிப்பதெல்லாம் என்ன பழக்கம்?

“அடிச்ச பணத்துக்கு ஈடா சொத்தை எழுதி கொடுன்னுட்டார் லட்டு…” என்றவனை, அதிர்ந்து திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“என்னண்ணா சொல்ற?”

“ம்ம்ம்… பின்ன? சும்மா விடுவாங்களா? பணத்தை விடு… இது பச்சை துரோகம் இல்லையா?”

“ம்ம்ம்…” என்றாள். ஆனாலும் மனம் பிசைந்தது. ஷ்யாமை விட்டுத் தரவும் முடியவில்லை. அவன் செய்வதை சரியென்று ஒப்புக்கொள்ளவும் முடியவில்லை. அவன் ஏமாற்றினாலும் சட்டம் இருக்கிறது, போலீஸ் இருக்கிறது, கோர்ட் இருக்கிறதே!

‘உன்னுடைய விஷயத்தில் எந்த போலீஸ் வந்தது?’ என்ற மனசாட்சியின் கேள்விக்கு அவளால் பதில் கூற முடியவில்லை.

கார்த்திக்கிடமிருந்து திரும்பி, மேடையை பார்த்தாள். அவனுக்கு பின்னாலிருந்த ஸ்க்ரீனில், ஷ்யாம் மிகப் பெரிதாக தெரிந்தான். அவனை காட்டும் போதே, அவனைத் தொடர்ந்து வரிசையில் அமர்ந்திருந்த சௌஜன்யாவை காட்டினார்கள்.

செய்து வைத்த மெழுகுப் பாவையாக அமர்ந்திருந்தாள். அத்தனை அழகு. ஆளை அடித்து வீழ்த்தும் அழகு. தொட்டால் குழைந்து விடும் தேகம். வெகு கவர்ச்சியான உடை. கழுத்துப் பகுதியில் அபாயகரமாக இறங்கியிருந்தது. அழுத்தமான லிப்ஸ்டிக். எடுப்பான அங்க அவயங்கள், என்னை பார் என்று கூறியது. இவர்களது வரிசையில் தான் அமர்ந்திருந்தாள். ஷ்யாமை அமர்ந்திருந்த இருக்கையை அடுத்து இரண்டு இருக்கைகள் தள்ளி அமர்ந்திருந்தாள். கேமராக்கள் அவளையே அதிகமாக வளைத்துக் கொண்டிருந்தன.

அவளும் வெட்கமாக சிரித்தாள்… பறக்கும் முத்தங்களை கொடுத்தாள்… என்னவெல்லாமோ சேஷ்டைகள் செய்து கொண்டிருந்தாள். வாயில் சூயிங் கம் வேறு. மென்று கொண்டிருந்தவளை கேமரா விடாமல் படமெடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

“பெஸ்ட் ஃபியுச்ச்சர் ஃபிலிம் ஆஃப் திஸ் இயர் கோஸ் டூ…” என்ற ஷ்யாம், கையிலிருந்த சிறு உறையை திறந்தான். பெயரைக் கூறவும், அதுவும் ரசிகர்களிடையே பெரும் வரவேற்ப்பை பெற்ற படமாகையால் ஆராவாரம் அதிகமாக இருந்தது.

தயாரிப்பாளர் வராதபடியால், அந்த படத்தில் நடித்த சௌஜன்யா மிகுந்த ஆரவாரத்துக்கிடையில் மேடையேறினாள்.

ஷ்யாமை பார்த்து வெட்கப் புன்னகை வேறு… அவனுக்கு வெகு அருகில் போனவள், மரியாதைக்காக அவனைக் கட்டி அணைக்க, ஷ்யாமும் சிறு அணைப்போடு விலக எண்ண, சௌஜன்யா அவனை விடாமல் வலது கையால் இடையோடு வளைத்தாள்.

“ஹவ் ஆர் யூ ஷ்யாம் சர்?” சிரித்தபடி கேட்டவளுக்கு,

“இயாஹ் ஃபைன்…” என்று அவனும் புன்னகையோடு கூற,

“வாட் அபௌட் ஹாவிங் எ டேட்? அப்புறம் கால் பண்ணவே இல்ல…” என்று கேட்க, ‘கால் செய்வதாக கூறியிருந்தோமா?’ என்று அவனுக்கு சந்தேகம் வந்தது.

“அப்படி சொன்னேனா?” என்று புன்னகை மாறாமல் கேட்டுவிட, அது மேடை என்பதை கஷ்டப்பட்டு நினைவில் கொண்டாள் சௌஜன்யா.

“எஸ்…” என்றவளின் குரல் தொண்டையில் சிக்கிக் கொள்ளும் போல இருந்தது.

“சாரி மா… எனக்கு ஞாபகம் இல்ல…” என்றுக் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே விருதை எடுத்துக் கொண்டு அந்த அழகுப் பெண் அருகில் வந்துவிட, பேச்சு அதோடு தடைப்பட்டது.

நிகழ்ந்த பேச்சு அத்தனையும் கிசுகிசுப்பாகத் தான். ஆனால் பார்பவர்களுக்கு இருவரும் நெருக்கமாக பேசுவதாக தோன்றும். ஏற்கனவே இருவரைப் பற்றியும் புரளிகள் கிளப்பி விடப்பட்டுக் கொண்டிருந்த இந்த நேரத்தில் இது தேவையா என்று தோன்றியது ஷ்யாமுக்கு!

விருதை கொடுத்து முடித்தவுடன், சௌஜன்யா நன்றி கூறிவிட்டு, நகர்ந்து நிற்க, நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர், ஷ்யாமை நோக்கி திரும்பினான்.

“ஷ்யாம் சர்… உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி…” எனவும், மைக்கை பிடித்து, “கேளுங்க ப்ரோ…” என்றான் ஷ்யாம், ஒட்டி வைத்த புன்னகை மாறாமல்!

அந்த தொகுப்பாளர் குறும்பாக சௌஜன்யாவை பார்த்து புன்னகைத்தபடி, “நீங்க நடிக்க வந்தா உங்களுக்கு யாரை ஹீரோயினா சூஸ் பண்ணுவீங்க?” என்று கேட்க,

அதற்கு புன்னகைத்தவன், “ஹைப்போதெட்டிகல் க்வெஷின்…” என்று சிரிக்க,

“சர்… சும்மா சொல்லுங்க…” என்று ஊக்கினான்.

“நாம வேலைய நம்ம செய்யணும்… அதுக்கெல்லாம் வேற லெவல்ல கிரேட் ஆக்டர்ஸ் இருக்காங்க…” என்று நழுவ,

“சர்… அவங்களுக்கு எல்லாத்துக்கும் மேல நீங்க ஹேண்ட்சம்… ஷ்யாம் சர் ஒரு வார்த்தை சொன்னா, எல்லா ஹீரோயினும் வரிசைல நிற்க மாட்டாங்களா? ஏன் சௌஜன்யா மேடம்… உங்களுக்கு ஓகே தானே?” என்று அவளிடமும் வம்பிழுக்க, அவள், சிரித்தபடி, “சர் சொன்னா டபுள் ஓகே…” என்றாள்.

“பாருங்க… நீங்க ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க…”

“நடிக்க ஹேண்ட்சம்மா இருந்தா மட்டும் போதாது ப்ரோ… டேலன்ட் வேணும்…”

“அதெல்லாம் நம்ம டைரக்டர்ஸ் பார்த்துக்குவாங்க… நீங்க ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லுங்க…” என்று விடாமல் அவன் கேட்க,

“ம்ம்ம்… அதை என்னோட ஹீரோயின் கிட்ட தான் கேக்கணும் ப்ரோ… கேட்டா கல்யாணம் பண்ணாமையே என்னை அவங்க டைவர்ஸ் பண்ணிடுவாங்க…” என்று புன்னகையோடு மகாவை பார்த்தபடியே கூற, செக்கர் சிவந்த வானமாகியது அவளது வதனம்!

வெட்கத்தோடு இதழ்களை கடித்தபடி, ஒற்றை விரலை காட்டி மிரட்ட, “ஓஓஓஹோஓஓ…” என்று சிரித்தான் அந்த தொகுப்பாளன்.

அனைத்தும் கேமராவில் சுருண்டு, ஷ்யாமுக்கு பின்னால் இருந்த திரையில் உடனடியாக ஒளிபரப்பப்பட, மஹா சங்கடமாக நெளிந்தாள்.

அருகில் நின்று கொண்டிருந்த சௌஜன்யாவின் முகம் கறுத்து பின் மீண்டது!

அங்கிருந்த நிறைய பேருக்கு சுருக்கென்று இருந்தாலும், யாரும் அவனோடு இமோஷனல் பாண்டிங் ஆனது கிடையாது. அதனால் யாருக்கும் வலி என்ற உணர்வெல்லாம் இல்லை. சௌஜன்யாவுடனும் அவனுக்கு இமோஷனல் பாண்டிங் கிடையாது… அவளாக வளர்த்துக் கொண்டது அந்த உணர்வு.

“வாழ்த்துகள் ஷ்யாம் சர்… சீக்கிரமா கல்யாண சாப்பாடு உண்டுன்னு சொல்லுங்க…”

புன்னகையோடு கீழே இறங்கி அருகில் வந்தமர்ந்தவனை பார்த்து முறைத்தாள். அத்தனை பேரின் முன்பும் எப்படி இவ்வளவு தைரியமாக அறிவித்து இருக்கிறான்? பெரியவர்களின் சம்மதம் வேண்டாமா? முதலில் தான் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டாமா? இருக்கும் குழப்பத்தில் இது வேறா?

முறைத்தவள் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருக்க, அவளை தாண்டி அமர்ந்திருந்த கார்த்திக்கை பார்த்து கண் சிமிட்டினான். பதிலுக்கு அவனும் கண்ணை சிமிட்ட,

“ஹால் ரொம்ப சூடா இருக்கே மாப்ள…” என்று வேண்டுமென்றே வம்பிழுக்க,

“அடி கன்பார்ம் மச்சான்…” சிரித்த கார்த்திக், “ஆனா ரெண்டு பக்க பேரன்ட்ஸ் கிட்ட சொல்லிட்டு இந்த வேலைய பண்ணிருக்கலாம்…” என்று யோசனை தெரிவிக்க,

“ம்ம்ம்… ஆமா…” என்று இடைவெளி விட்டவன், “ஆனா என்னோட பியான்சே மகா தான்… அவளை பத்தி யாரும் நினைக்கக் கூட கூடாதுன்னு எப்படி கன்வே பண்றது? இப்படித்தான் பண்ண முடியும் கார்த்திக்… எனக்கு இப்போதைக்கு வேற எந்த இண்டென்ஷனும் இல்ல… பேசறாங்களா, என் பொண்டாட்டியா பேசட்டும்… வேற மாதிரி வேண்டாம்…” மிகவும் தீவிரமான குரலில் கூற, கார்த்திக் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

விழா முடிந்தவுடன் கிளம்ப, ஒவ்வொருவரும் வாழ்த்து தெரிவிக்க, ஷ்யாம் புன்னகை மாறாமல் ஒவ்வொருவரிடமும் பேசினான். கூடவே கார்த்திக்கை வைத்துக் கொண்டான். இவன் தன்னுடைய மச்சான் என்று ஒவ்வொருவருக்கும் தெரியப்படுத்தினான். கார்த்திக்கை அறியாதவர்கள் கூட, ஷ்யாமின் மச்சான் என்ற மரியாதையை வெகுவாக கொடுத்தனர்.

அப்போது அந்த தயாரிப்பாளர் வந்தார். விநாயக மூர்த்தி. பணத்துக்காக கார்த்திக் போராடிக் கொண்டிருந்த போது ஆரம்பத்தில் உடனிருந்தவர். அதன் பின் ஷ்யாமின் தலையீட்டால் சற்று ஒதுங்கி கொண்டார்.

“என்ன கார்த்தி?! புடிச்சாலும் புடிச்ச புளியங்கொம்பா புடிச்சுட்ட போல இருக்கே… அதுவும் தங்கச்சியை வெச்சே புடிச்சுட்ட போல இருக்கே…” என்று கிண்டலாக கூற, கார்த்திக்கு கோபம் சுர்ரென்று ஏறியது.

ஷ்யாம் வேறு யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். மஹா அவனுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள். இதே வார்த்தையை அவனை வைத்துக் கொண்டு இவரால் கூற முடியாது. இவர்களை போன்றவர்களுக்கு சாப்ட் டார்கெட் என்று யாராவது தேவை… தங்களது இது போன்ற சில்மிஷ பேச்சுகளுக்கு. திரும்பி கிடைத்து விடும் என்றோ, இது மாதிரி பேசினால் நிச்சயம் தொலைந்தோம் என்றோ தெரியும் இடங்களில் கண்டிப்பாக பேசிவிட மாட்டார்கள். பெருந்தன்மையாக போவார்கள் என்றோ, திரும்ப பேச மாட்டார்கள் என்றோ தெரியும் இடங்கள் மட்டுமே இவர்களது டார்கெட், சாப்ட் டார்கெட். ஆக இவர்களை போன்றவர்களுக்கு பெருந்தன்மை தவறு… யாரும் நெருங்க முடியாது என்ற பிம்பம் நல்லது…

“ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணாங்க… அவ்வளவுதான் சர்…” கார்த்திக்கு வேறு பேச பிடிக்கவில்லை. ப்ளைனாக கூறிவிட்டு நகர முயன்றான்.

“ஹைதராபாத் ஷ்யாம் லவ் பண்றாப்லன்னா அது பெரிய விஷயம் கார்த்தி… ஆனா உனக்கு பெரிய மனசு… அத்தனையும் தெரிஞ்சும் உன் தங்கச்சியை அவரோட பழக விடற பாரு… அதுக்கே தனி கட்ஸ் வேணும்… சீக்கிரமா கல்யாணத்தை முடிச்சுடு… எப்ப வேண்ணாலும் மாறிக்கிவாப்ள… கல்யாணம் ஆகிட்டா ஒரு சேப்டி…” என்று இலவச அறிவுரை கொடுத்து விட்டு போக, பல்லைக் கடித்தான்.

“உங்க அட்வைஸ்க்கு ரொம்ப நன்றிங்க…” என்று நகர்ந்து விட்டான்.

கண்டிப்பாக இது போல இன்னும் நிறைய சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்று கார்த்திக்கு புரிந்தது. ஒரு சிலர் அக்கறையில், ஒரு சிலர் எரிச்சலில், ஒரு சிலர் பொறாமையில் என்று கண்டிப்பாக வார்த்தைகளின் வீச்சு இருக்கும்.

இதை தான் சமாளித்து விட முடியும். ஆனால் மஹா?

கார்த்திக்கு மனதுக்குள் ஏதேதோ அழுத்தங்கள். ஆனால் எப்படி இருந்தாலும் இவை போன்றவைகளை சமாளிக்கத்தான் வேண்டியிருக்கும். மாப்பிள்ளையாக வேறு யாரை பார்த்தாலும் இது போன்ற சங்கடங்கள் இருக்காது என்பதற்கு கேரண்டி கிடையாதே!

என்ன ஒன்று, ஷ்யாமின் ஆளுமையும் அதிகாரமும் மிக அதிகபட்சமான ஒன்று, அதற்காகவே அவனுக்கு பின் அவனை நோக்கி வீசப்படும்அத்தனை வார்த்தைகளையும் சமாளித்தாக வேண்டிய நிலை.

வேறு யாரிடமோ பேசிக்கொண்டு ஷ்யாம் சற்று தள்ளிப் போக, மகாவை நோக்கி வந்தாள், சௌஜன்யா!

“ஹாய்…” மகாவை நோக்கி விஷமப் புன்னகையை வீசினாள் அவள்!

“ஹாய்…” பதிலாக கூறிய மகாவால் சிரிக்க முடியவில்லை.ஆனாலும் வேறு வழியில்லாமல் சிறு புன்னகையை ஒட்டி வைத்துக் கொண்டாள். ‘சௌஜன்யா’ என்ற பெயர் எரிச்சலை தந்தது. அதோடு, ஷ்யாமை அவள் அணைத்தது, ரகசியமாக மேடையில் பேசியது என அனைத்துமே மகாவை மேலும் எரிச்சல்ப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

“உங்க பேர்?”

“மகாவேங்கடலக்ஷ்மி… மஹான்னு கூப்பிடுவாங்க…”

“வெரி லக்கி நீங்க…” மீண்டும் புன்னகையோடு அவள் கூற,

“அப்படியா? எதுக்காக?”

“ஷ்யாம் தி கிரேட்…” சிரித்தாள் சௌஜன்யா.

“ம்ம்ம்ஹூம்ம்ம்…” என்றவள், அதற்கும் மேல் பதில் கொடுக்காமல் சுற்றிலும் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

“ஆனா அவரால ஒரு இடத்துல நிரந்தரமா நிற்க முடியாது… ஹீ இஸ் ஜஸ்ட் எ காசனோவா…” அக்கறையாக சொல்வது போல அவள் கூற,

“அது என்னோட கவலை… உங்களுக்கு அந்த சிரமம் வேண்டாம்…” வெட்டிவிட முயன்றாள் மஹா.

“ஒரு குட்வில்ல தான் சொல்றேன்…”

“நோ தேங்க்ஸ் சௌஜன்யா…”

“மஹா… ஒரு பெட் வெச்சுக்கலாமா?” புன்னகையோடு சௌஜன்யா கேட்க, அவளை என்னவென்ற பார்வையோடு ஏறிட்டு பார்த்தவள்,

“என்னன்னு சொல்லுங்க…” பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டு கேட்டாள் மஹா.

“என்னோட மறுபடியும் அவரை இருக்க வெச்சு காட்றேன்… என்ன ஓகே வா?” என்று கண்ணடித்தாள் சௌஜன்யா.

திக்கென்றது… உடல் தீப் பிடித்ததை போல எரிந்தது… என்ன தைரியம் இருக்க வேண்டும் இவளுக்கு… எதுவும் பேசாமல் அவளை மெளனமாக பார்த்தாள்.

“முன்னாடியே பழகினவர் தானே? அவருக்கு என்ன தேவைப்படும்ன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும் மகாவேங்கடலக்ஷ்மி… என்ன பெட் க்கு ஓகே வா?” வெகு இயல்பாக கேட்க,

“முடிஞ்சா அவன் பக்கத்துல போய் பாருங்க சௌஜன்யா… உங்களால அவனோட நிழலை கூட டச் பண்ண முடியாது… இட் இஸ் எ சேலஞ்ச்…” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கூறினாள் மஹா. இவளிடமெல்லாம் தான் இந்தளவு இறங்கி வர வேண்டுமா? தன்னுடைய இயல்பை தொலைக்க வேண்டுமா என்ற எரிச்சல் மனதை கவ்வியது. ஆனாலும் ஷ்யாமை இவள் எப்படி சொந்தம் கொண்டாடலாம் என்ற கோபம், கண்ணை மறைத்தது.

“அப்படீங்கறீங்க?” என்று சிரித்தவளின் பார்வை வெகு கொடூரமாக இருந்தது. இரையை தவறவிட்ட புலியின் கொடூரப் பார்வை அது!

தன்னைத் தானே மீட்டுக் கொண்ட மஹா,

“எஸ்…” என்று புன்னகைக்க, ஷ்யாம் அவளருகில் வந்தான்.

“கிளம்பலாமா மஹா… இட்ஸ் கெட்டிங் லேட்…” என்று அழைத்தவனின் பார்வை கூட சௌஜன்யாவை தீண்டவில்லை. ஆனால் அவன் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே கண்டுவிட்டான். சௌஜன்யாவின் மேல் அவனுக்கு நல்ல அபிப்ராயம் கிடையாது. அவளாக மகாவிடம் பேசுவதென்றால் எதோ வம்பு தான் என்று யோசித்தவன், அவசரமாக தான் பேசிக் கொண்டிருந்தவரிடம் கூறிவிட்டு, காதலியை நோக்கி வந்தான்.

“ம்ம்ம்…” என்றவள், “அண்ணா எங்க?” என்று கேட்க,

“மச்சான் தனியா வந்துடறேன்னு சொல்லிட்டான்… நான் உன்னை வீட்ல விட்டுடறேன்…” எனவும், சம்மதமாக தலையாட்டியவள், சௌஜன்யாவின் புறம் திரும்பி,

“பை சௌஜன்யா… ஆல் தி பெஸ்ட்…” என்று கூற, அவள் திடுக்கிட்டு பார்த்தாள்.

அவளை கண்டுக்கொள்ளாமல் அவனோடு சென்றவளை தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான், அவளவன்!

எதுவும் பேசாமல் காரை டிரைவ் செய்தவன், நிறுத்திய இடம் உத்தண்டி வீடு.

குழப்பத்தில் போகும் வழியை கூட கவனிக்காமல் இருந்திருந்தாள் மஹா.

“என்ன… உன் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துருக்க?”

“கொஞ்சம் பேசணும் வா மகா…” என்றவன், வீட்டுக்குள் அழைத்துப் போகாமல், வீட்டின் பின்னாலிருந்த கடற்கரைக்கு அழைத்துப் போனான்.

சில விஷயங்களை அவனுக்கு தெளிவுப்படுத்த வேண்டும்… சிலவற்றை அவளிடம் ஒப்புவிக்க வேண்டும்… அன்றைய தினத்தின் டென்ஷன்களை அவளிடம் கொட்ட வேண்டும் என்று தான் அழைத்து வந்தான்.

அதோடு, விழாவில் மறைமுகமாக மஹாவை பற்றி அறிவித்து விட்ட சந்தோஷம் வேறு…

அனைத்தையும் அவளிடம் அவனுக்கு பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்…

பேசாமல் அவனோடு நடந்தவளின் மௌனம் அவனை யோசிக்க வைத்தது.

என்ன காரணம் என்று புரியவில்லை… அவள் காதலுக்கு ஒப்புதல் கூறாமலே திடீரென பரிமாறிக்கொண்ட முத்தமா? விழாவில் அவளைக் கேட்காமல் தான் அறிவித்ததா?

மஹா சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் தான் சற்று அதிகப்படியாகத்தான் நடந்து கொள்கிறோம் என்று புரிந்தது. ஆனாலும் அவனையும் அறியாமல் செய்து விடுகிறானே! ஏதோ ஒரு பதட்டத்தில், அவளை தவற விட்டுவிட கூடாது என்று மட்டும் மனம் துடிக்கிறது என்று உணர்ந்தான்.

இவள் படித்து முடிக்கும் வரை தன்னால் காத்திருக்க முடியுமா? இப்போதே அவள் வேண்டும் என்று தவிக்கும் மனதை எங்கனம் கட்டுப்படுத்துவது என்று புரியவில்லை. அதிலும் இவை போன்ற சந்தர்ப்பங்கள் பெரும் சவால்கள்!

கடற்கரை மணலில் கால் புதைய நடந்தவளை, தோளைத் தொட்டுத் திருப்பினான்.

“என்ன மகா? வாட் ஈஸ் ஈட்டிங் யூ? ஸ்பீக் அவுட் டார்லிங்…” என்று கூற, அவனை மெளனமாக பார்த்தாள். எதுவும் பேசவில்லை.

கடல் ஆக்ரோஷமாக பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. சுற்றிலும் மெல்லிய வெளிச்சம். அது மிகவும் தனிமையான இடம். பெரும்பாலும் அந்த வீட்டை சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே உபயோகிக்க முடியும் என்பது போன்றதான இடம். நல்ல ரசனை என்று எண்ணிக் கொண்டாள். காற்றும் வேகமாக வீச, சேலையை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

“உன்னை பற்றி ஸ்டேஜ்ல பேசினது உனக்கு பிடிக்கலையா?” என்ன காரணம் என்று தெரிந்து கொண்டாக வேண்டும் அவனுக்கு.

அவள் மெல்ல இடம் வலமாக தலையசைத்தாள்.

“தென்? என்ன ரீசன்?” என்றவன், அவளுக்கு மிகவும் அருகில் வந்து,

“அவ்வளவு பேசுவ? வாய் ஓயாம? என்னடி இப்படி திடீர்ன்னு இவ்வளவு சைலண்ட்டா ஆகிட்ட?” என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்க, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு தலைகுனிந்து கொண்டாள் மஹா.

அவளால் ஷ்யாமை இரண்டு நிமிடங்கள் சேர்த்து வைத்து பார்க்க முடியவில்லை.

“அப்படீன்னா…” என்று இடைவெளி விட்டவன், இறங்கிய குரலில் “கிஸ் பண்ணது பிடிக்கலையா?” என்று கேட்டான். உள்ளுக்குள் கொஞ்சமாக தயக்கம் இருந்தது. அவளது கண்களில் வழிந்த காதலை கண்டு தான் அவன் தன்னிலை மறந்திருந்தான். அவளது மறுப்பின்மையும் சேர்ந்து கொள்ள, அவனால் கட்டுப்படுத்தியிருக்க முடியவில்லை.

அதற்கும் அவள் இடம் வலமாக தலையசைத்தாள்.

“வெறுமனே தலையாட்டினா நான் என்ன அர்த்தம் எடுத்துக்கறது குல்ஃபி?” அவனது குரலில் குறும்பு மீண்டிருக்க, அவளை நெருங்கி நின்று கேட்டான்.

நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தவள், சற்று பின்னடைந்தாள்.

உண்மையில் அந்த சூழ்நிலையும், ஷ்யாமின் அண்மையும் குழப்பங்கள் அனைத்தையும் மீறி, அவளை பதட்டப்படுத்தி இருந்தது.

அவளது அந்த பதட்டத்தை உணர்ந்து கொண்டவன், மணலில் சற்று மேடாக இருந்த பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டு அவளுக்கு கைக் கொடுத்தான்.

மெல்ல அவனருகில் அமர்ந்தவள், அவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

அவளை தோளோடு அணைத்துக் கொண்டவன், “பிடிச்சிருக்கா?” அவளது காதில் கிசுகிசுப்பாக கேட்க,

ரொம்பவும் யோசித்தவள், மேலும் கீழுமாக ‘ஆமென்று’ தலையாட்டினாள்.

“ஸ்பீக் அவுட்…” என்றவன், “நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்து சொல்லுடி…” என்று கிறக்கமாக கேட்க,

“ம்ஹூம்…”என்று மீண்டும் இடம் வலமாக தலையசைத்தாள்.

“இப்ப சொல்லலைன்னா வேற மாதிரி பனிஷ் பண்ண வேண்டியிருக்கும்…” என்றவனின் குரலிலேயே வேறுபாடு தெரிய, அவனை இன்னுமே நெருங்கி அமர்ந்து அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டு,

“ம்ஹூம்…” என்று மீண்டும் மறுக்க, ஷ்யாமின் வலக்கரம் முதுகிலிருந்து முன்னேறி அவளது பின்கழுத்தை வாகாக பற்றி, அவளை தன்னை நோக்கி நிமிர செய்தது.

மஹா வைத்திருந்த ஜாதி மல்லி சரம் வேறு விஷத்தனமாக அவனது மூளைக்குள் மாற்றங்களை செய்வித்துக் கொண்டிருக்க, அவனையும் அறியாமல் மயக்க நிலைக்கு ஆட்பட்டிருந்தான்.

அந்த நிலையிலும், அது திறந்தவெளி என்பதை அவனது மூளை உரைத்தது.

“வீட்டுக்குள்ள போய்டலாமா?” என்று இவன் கேட்க, அதற்கும் மறுப்பான தலையாட்டாலே பதிலாக கிடைத்தது.

சற்று நேரம் மெளனமாக கழிந்தது… அவனது பார்வை மொத்தமும் ஆர்ப்பரித்த கடலின் மீதே இருக்க, அவளது மனதுக்குள் அதே ஆர்ப்பரிப்பு!

ஆனால் ஷ்யாமின் மனம் அமைதியில் திளைத்தது. அவளிடம் எதுவும் கொட்டாமலேயே அவனது மனதுக்குள் ஒரு நிம்மதி சூழ்ந்தது. எதை எதையோ தேடி ஓடிய அவனது மனது, இந்த மயக்கத்தை, இந்த காதலை, இந்த ஆத்மபூர்வமான பந்தத்தை தான் தேடினேன் என்று கூறியது!

அதை அவன் முழுவதுமாக உணர்ந்து கொண்டான். நெஞ்சில் சாய்ந்து இருந்தவளை இறுக்கமாக தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

“இது லஸ்ட்டா?” சிறிய குரலில் அவள் கேட்க, புன்னகைத்தான்.

“இன்னும் லஸ்ட்ங்கற சேப்டர்க்கே நாம போகலடி…” மெல்லிய சிரிப்போடு கூற,

“ப்ரெண்டா நினைச்சுட்டு இருந்துட்டு இப்படி இருக்கறது எனக்கு தப்பா படுது… ஐ ஃபீல் கில்டி…” உள்ளே இறங்கிவிட்ட குரலில் கூற,

“திஸ் இஸ் ஹிப்போக்கிரசி குல்ஃபி… அந்த ஸ்டேஜை நாம எப்பவோ தாண்டியாச்சு… நான் மட்டுமில்ல… நீயும் தான்… அதை நான் பீல் பண்ணேன்…” என்று அழுத்தமாக கூறினான்.

நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தவள், “எனக்கென்னமோ இது வெறும் லஸ்ட்டாத்தான் படுது…” என்றவளை குறும்பாக பார்த்தவன்,

“லஸ்ட் இல்லாம லவ் கிடையாது… அது உண்மை… ஆனா லவ் இல்லாம வெறும் லஸ்ட் மட்டும் உண்டு… ஐ நோ த டிபரன்ஸ் பிட்வீன் த டூ… லஸ்ட் டாவே இருக்கட்டுமே… ஆனா கூடவே டன் கணக்கா லவ் இருக்குடி பிசாசே…” என்று சிரிக்க,

“ம்ம்… ப்ராக்டிகல் டிபரென்ஸ்…”

“எஸ்… அஃப்கோர்ஸ்… ஐ டோன்ட் வான்ட் டூ ஹைட் எனிதிங்…” என்றவனை, கண்களில் வலியோடு பார்த்தாள்.

“சில நேரத்துல பொய் கூட அழகானது ஷ்யாம்… உண்மைகளை ஜீரணம் பண்ண ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு…” மெல்லிய குரலில் கூறியவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.

உண்மை தானே!

“நான் உன்கிட்ட பொய் சொல்லனும்ன்னு எதிர்பார்க்கறியா?” ஒருவிதமாக அவன் கேட்க,

“தெரியல… ப்ரெண்டா உன்னோட பிரான்க்னஸ் எனக்கு பிடிக்கும்… எவ்வளவு ட்ரான்ஸ்பரன்ட்ன்னு பெருமைப்பட்டுக்குவேன்… ஆனா இப்ப வலிக்குதுடா…” என்றவளின் குரல் உடைவது போல இருக்க, மூச்சை இழுத்து விட்டபடி தன்னை சமன் செய்து கொண்டாள்.

மெளனமாக அவளது வார்த்தைகளை கேட்டபடி அமர்ந்திருந்தான்.

“உன்னை பிடிக்குது… விட முடியல… விட்டுக் கொடுக்கவும் முடியல… ஆனா ஏத்துக்கவும் கஷ்டமா இருக்கே ஷ்யாம்? நான் என்ன பண்றது?” வலியை கொடுத்தவனிடமே வலிக்கான மருந்தையும் கேட்க, பதில் கூறாமல் அவளையே பார்த்தபடி இருந்தான் ஷ்யாம்.

மாலை அவளிருந்த மனநிலைக்கும் இப்போதிருக்கும் மனநிலைக்கும் இருந்த வேறுபாட்டை அவனால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

“பங்க்ஷன்ல யாராவது எதையாவது பேசினாங்களா?” நேராக புள்ளியை பிடித்தவன், அவளிடம் கேள்வி எழுப்ப,

“ம்ம்ம்…” என்றவள், நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து, “சௌஜன்யாவுக்கும் உனக்கும் என்ன ரிலேஷன்ஷிப்?” அவளுமே நேரடியாக தான் கேட்டாள்.

ஒன்றுமில்லையென சொல்லிவிட மாட்டானா என்ற நப்பாசை அவளது கண்களில் தெரிந்தது.

காற்று இப்போது வேகமாக வீசத் துவங்கியிருந்தது. ஈரப்பதம் அதிகமாக, வெடவெடவென நடுங்கியது அவளுக்கு.

“உள்ள போய்டலாமா மஹா?” என்று கேட்ட ஷ்யாமுக்கு மறுத்து தலையசைத்தாள்.

“வேண்டாம்… நீ சொல்லு…” என்று கேட்க,

“இதுக்கு நான் உண்மைய சொல்லனுமா? பொய் சொல்லனுமா?” எந்த உணர்வையும் காட்டிக் கொள்ளாத குரலில் அவன் கேட்க,

“தெரியல… ஆனா நான் ரொம்ப ஹர்ட் ஆவேன்னு மட்டும் எனக்கு தெரியுது…” என்றவள், கடலை வெறித்தாள்.

மனதுக்குள் சொல்ல முடியா துயரம் அழுத்தியது.

“பொய் சொல்லி அதன் மேல ஒரு ஃபேக் ரிலேஷன்ஷிப்பை பில்ட் பண்றதை விட உண்மையை சொல்லி, உனக்கு நான் நேர்மையா இருக்கனும்ன்னு நினைக்கறேன் மஹா… The naked truth is always better than the best-dressed lie…”

“உண்மையை சொல்றேன்னு ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தற…”

“இல்லடி… உன்கிட்ட மட்டும் தான் உண்மையா இருக்க முடியும்… இங்கயும் என்னால பொய்யான வாழ்க்கையை வாழ முடியாது…”

“சரி சொல்லு…”

“ஒரு தடவை, பைனான்ஸ் கேட்டிருந்த ப்ரொடியுசர் ஒருத்தர் அவளை அனுப்பி விட்டிருந்தார்… அது எப்பவுமே கேஷுவலான ஒன்னு தான்… வேண்டாம்ன்னு சொன்னதில்ல… ஆனா அவ அப்புறமா டேட் பண்ணலாமான்னு கேட்டா… எனக்கு இன்ட்ரஸ்ட் இல்லைன்னு சொல்லிட்டேன்… இவ்வளவுதான் நடந்தது…” கொஞ்சமும் கூட்டாமலும், குறைக்காமலும் அவன் கூறிவிட, கடலையே வெறித்தபடி அவன் கூறுவதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தவளுக்கு, கண்கள் கலங்கப் பார்த்தது.

முயன்று தன்னை அடக்கிக் கொண்டாள். அடிவயிற்றிலிருந்து எதுவோ உருண்டு வந்து தொண்டையை அடைக்க, சிரமப்பட்டு விழுங்கினாள் மஹா.

“என்னாச்சு மஹா? அவ ஏதாவது சொன்னாளா?”

“ம்ம்ம்…”

“என்ன?”

“சவால் விட்டா…”

“என்னன்னு?”

“ஒரு தடவை நீ அட்டெம்ப்ட் பண்ணிட்டா அதுக்கு மேல எங்கயுமே நீ நிற்க மாட்டியாம்…” என்று இடைவெளி விட்டு, தன்னை தொகுத்துக் கொண்டவள், “மறுபடியும் அவ கிட்ட உன்னை வரவைக்கறேன்னு சொல்றா…” மிகுந்த வலியோடு வந்து விழுந்தது வார்த்தைகள். அவளை வெறித்துப் பார்த்தான் ஷ்யாம்.

“அதுக்கு நீ என்ன சொன்ன?”

“முடிஞ்சா செஞ்சுக்கன்னு சொல்லிட்டேன்…”

அதுவரை கனத்த மனதோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தவனின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை கீற்று!

நீயே

தட்டி விடுவதும் நீயே!

எட்டி பிடிப்பதும் நீயே!

எனை கொல்லடி

காதல்…

நடந்திடும் இந்த மோதல்

எது வந்த போதும்

நீயே தாயும் ஆகி நில்…

நீயே…

வலி தருவதும் நீயே

வழி விடுவதும் நீயே

முரண்பாடு ஏன்?

காதல்

உயிர் வலி வரும் தேடல்

இடையினில் வரும் ஊடல்

நலம் காணவா…