அத்தியாயம் முப்பத்து ஒன்பது

தலையைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் மஹா. அவளது உடலில் இன்னமும் நடுக்கம் மீதமிருந்தது. விடாமல் துரத்திய அந்த லாரிகளிடமிருந்து அத்தனை லாவகமாக தப்பியிருந்தான் ஷ்யாம்.

“சீட் பெல்ட் போடு மஹா…” என்றவன், அடுத்து ஒன்று… இரண்டு… மூன்று… நான்கு… என்பதற்குள் ஆக்சிலேட்டரை அழுத்திய வேகத்தில் இவளுக்கு நெஞ்சு பதறியது.

அவசரமாக சீட் பெல்ட்டை அணிந்தாள்.

வாய்ப்பு கிடைத்தால் மோதி காரை கவிழ்த்து விடும் ஆத்திரம் அந்த லாரிகளுக்கு.

யார் எவர் என்பதையெல்லாம் இப்போது ஆராய முடியாது. இந்த நேரம் வெகு முக்கியமானது. கோல்டன் ஹவர் என்பது போல… ஒரு நொடி தவறினாலும், முற்றிலுமாக முடிந்து விட வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால் பதட்டமடையவும் முடியாது. நம்முடைய பதட்டம் எதிராளிக்கு கொண்டாட்டம். அந்த வாய்ப்பை கொடுக்க கூடாது என்று முடிவு செய்து கொண்டவன், மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டுக் கொண்டான்.

தான் மட்டும் இருந்தால், அவனை பொறுத்தவரை கவலையே இல்லை. எப்படி வேண்டுமானாலும் சமாளித்து விட முடியும். ஆனால் மஹா உடனிருப்பது தான் அவனுக்கு உண்மையில் உள்ளுக்குள் பதட்டமாக இருந்தது.

அவளிடம் காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் அவளுக்கு சிறு கீறல் கூட ஏற்பட்டு விட கூடாது என்பதில் வெகு தீவிரமாக இருந்தான்.

“ஷ்யாம்… கொஞ்சம் பார்த்து போ…” வாகனங்களை ஒதுக்கி விட்டு அவன் ஓட்டிய வேகத்தை பார்த்து அவளுக்கு உண்மையில் கலங்கியது. ஆனால் அவனது வேகத்துக்கு இணையாக அருகில் வந்தது இன்னும் இரண்டு பென்ஸ் ஈ கிளாஸ்.

அத்தனை வேகம்… அத்தனை வஞ்சம்…

சென்னை சாலைகளில் கார் ரேஸ் விடுவதை அவ்வப்போது பார்த்து இருக்கிறாள் மஹா. அடையாரில் இருந்து ஒரே ஸ்ட்ரெச். கார்கள், அதிலும் விலையுயர்ந்த கார்கள் சீறிப் பாய்வதை பார்த்து பயந்து இருக்கிறாள்.

அதிலும் ட்ராபிக் அதிகம் இருக்கும் சமயத்தில் கூட அவர்களை போன்றவர்கள் அடங்குவதில்லை. திடீரென்று நடுவில் சிக்கும் அப்பாவிகளை பார்க்கும் போது மனம் பதைக்கும். திருந்தாத ஜென்மங்கள்!

ஒரே நிமிடத்தில் என்ன வேண்டுமானாலும் ஆகக் கூடிய வாய்ப்பு இருக்கும் அந்த ரேசாகட்டும், பைக் ரேஸ் என்ற பெயரில் கடற்கரை சாலைகளிலும், கத்திப்பாரா சந்திப்புகளிலும் கண் மண் தெரியாமல் ஓட்டுவதை பார்த்து கண்கள் கட்டிப் போய் இருந்திருக்கிறது.

இப்போது அதை காட்டிலும் அதிக வேகத்தில் ஷ்யாம்!

அவ்வளவு வேகம்… கண்மண் தெரியாமல்… ஒரு நொடி எங்காவது டைமிங் மிஸ் ஆகிவிட்டால் கூட வாகனம் பறந்து விடும் என்பது போன்ற வேகம்…

அத்தனை வண்டிகளையும் ஒதுக்கி விட்டு துரத்திய அந்த கார்களிடமிருந்து தப்பித்து வீடு வந்து சேர்வதற்குள் அத்தனை க்ளோஸ் கால்ஸ். அதாவது மயிரிழையில் உயிர் தப்பும் அனுபவம்.

ஒரு நொடிகளின் ரகசியம் புரிந்தது!

அத்தனை வேகமாக வந்து ‘க்க்க்க்கிரீச்சென்று’ பெசன்ட் நகரில் அவளது வீட்டில் நிறுத்தியதை கூட உணராமல் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு, கண்களை இறுக்கமாக மூடியவாறு, “காக்க காக்க… கனகவேல் காக்க… நோக்க நோக்க நொடியில் நோக்க…” என்று தன்னையும் அறியாமல் கூறிக் கொண்டிருந்தவளின் தோளைப் பற்றினான்.

விலுக்கென்று தூக்கி வாரிப் போட்டது அவளுக்கு. கண்கள் சிவந்திருந்தது.

“வீட்டுக்கு வந்தாச்சு மஹா…” என்று கூற, அவள் அதை காதில் வாங்காமல் அவனையே பார்த்திருந்தாள்.

எதுவும் பேசவும் இல்லை. கைகள் மட்டும் இன்னமும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இது போல அவள் இதுவரை கனவில் கூட கண்டதில்லை.

வீடியோ கேமில் கார் ரேஸ், டெம்பிள் ரன் என்றால் கூட அதை விளையாட மாட்டாள். ‘நம்மளால அந்த டென்ஷன் தாங்க முடியாதுப்பா…’ என்று கூறிவிட்டு, பார்பி ட்ரசிங் கேம் விளையாடுபவள் இவள்.

இப்போது அந்த ரேசை லைவாக நிகழ்த்தி காட்டிய காதலனை என்ன செய்வது?

நடுங்கிக் கொண்டிருந்த உடலை, கால்களை அழுத்தி கீழ வைத்து கட்டுக்குள் கொண்டு வர முயன்றாள். முடியவில்லை. கண்களும் கலங்கிவிடும் போல இருந்தது.

“என்னடா?” ஆதரவாக கேட்டவனை அணைத்துக் கொள்ள மனம் பரபரத்தது. ஆனால் கை கால்கள் அவளது மூளையின் பேச்சை கேட்கவில்லை. துளி கூட அசையவில்லை. உறைந்து போயிருந்தது!

நடுங்கிக் கொண்டிருந்த அவளது கைகளை பற்றிக் கொண்டான். அவனது இயல்பு மாறவே இல்லை. இவையெல்லாம் வெகு சாதாரணம் போல அவனது செய்கை இருக்க, அவளுக்கு தான் மயிரிழையில் உயிர் மீண்டு வந்திருந்தது.

எதுவும் கூறாமல் தலையை மட்டும் இடம் வலமாக ஆட்டியவள், மெல்ல அவனிடமிருந்து கைகளை உருவிக் கொண்டு கார் கதவைத் திறந்தாள்.

கார் வந்து நின்ற சப்தம் வீட்டினுள் இருந்தவர்களுக்கு கேட்டது. அதிலும் பைரவியும் கார்த்திக்கும் உறங்காமல் வெளி ஹாலில் தான் காத்துக் கொண்டிருந்தனர், கதவை ஒருக்களித்து திறந்து வைத்துக் கொண்டு.

கேட்டை திறந்து கொண்டு மஹா போக, அவளை பின்தொடர்ந்த ஷ்யாமை சிவச்சந்திரன் அழைத்தான்.

“பாஸ்… உங்க கோஆர்டினேட்ஸ் இப்ப பெசன்ட் நகர் காட்டுது… ஆர் யூ சேஃப்?” வெகு பதட்டமாக ஒலித்தது அவனது குரல். ஈசிஆரில் துவங்கியது அவனது பதட்டம். இன்னுமே அது குறையவில்லை. ஆனால் இது போல நிறைய தடவைகள் நடந்திருப்பதால் சந்திரனுக்கு உள்ளுக்குள் ஏதோவொரு தைரியம் இருந்தது.

“எஸ் சந்த்ரா… வீ ஆர் சேஃப்… ஆனா யாரோட வேலை இது? ஏதாவது தெரிஞ்சுதா?” என்று கேட்டவனின் குரலில் அத்தனை கோபம். கொதித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அதை வெளிப்படையாக காட்டிக் கொள்ள முடியாது. மஹா இன்னமுமே பயந்து விடுவாள்.

‘க்க்க்க்க்ரீச்’ சென்ற சப்தத்தை கேட்டு அவசரமாக வெளியே வந்தனர் பைரவியும் கார்த்திக்கும்.

வெளிறிய முகத்தோடு வந்து கொண்டிருந்த தங்கையையும், அவளுக்கு பின்னால் வந்த ஷ்யாமையும் பார்த்தவர்களுக்கு எதுவோ சரியில்லை என்று தோன்றியது. அதற்கு தகுந்தார் போல, சிட் அவுட்டிலிருந்த சேரிலேயே சரிந்து அமர்ந்தாள் மஹா.

உடல் வெடவெடவென நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, பைரவி பதறினார்.

இவ்வளவு நேரமாகியும் வீட்டிற்கு வராமலிருந்த மகளை அதுவரை கரித்துக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தவர், அவள் வந்த நிலையைப் பார்த்து பதறி விட்டார்.

“மஹா… என்னடி ஆச்சு?” என்று கேட்க, அதற்கும் அவளால் பதில் கூற முடியவில்லை.

ஷ்யாம், சற்று தள்ளி நின்றவாறு சந்த்ரனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

“நம்ம விஜி சர் தான் பாஸ்…” என்று சற்று தயங்கிக் கொண்டே கூறினான் சிவச்சந்திரன்.

“ஆர் யூ சியூர்?” உறுதிப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது ஷ்யாமுக்கு.

“எஸ் பாஸ்…” என்றவன், “இன்னைக்கு மதியம் வரைக்கும் அவரோட பழைய நம்பர் கூட இன்னொரு புது நம்பரும் அவரோட பிளேஸ்ல இருந்து ஆக்டிவேட் ஆச்சு… ரெண்டையும் ட்ராக் பண்ணிட்டு தான் இருந்தோம்… கன்பர்ம் பண்ணிட்டு உங்ககிட்ட சொல்லலாம்ன்னு இருந்தேன்…”

“ம்ம்ம்ம்…”

“நைட் ஒரு ஒன்பதரை மணி இருக்கும்… அந்த நம்பர்ல இருந்து ஒரு அனானிமஸ் நம்பருக்கு கால் போச்சு… அதுல உங்க காரை அடிச்சு தூக்க சொல்லிட்டு இருந்தார் விஜி… ரெண்டு காலோட கோஆர்டினேட்ஸ் செக் பண்ணி… ஆத்தன்டிசிட்டி செக் பண்ணிட்டு தான் உங்க கிட்ட சொல்லனும்ன்னு இருந்தேன்… கால் பண்ணா நீங்க பிக் பண்ணவே இல்ல பாஸ்…” என்று முடிக்க, நெற்றியை சுரண்டினான்.

மகாவோடு பேசிக்கொண்டிருந்த நேரம். இடையூறு வேண்டாமென சைலன்ட்டில் போட்டது எவ்வளவு பெரிய விளைவை கொடுத்திருக்கிறது என்ற குற்றஉணர்வில் நெற்றியை சுருக்கினான்.

“இப்ப அந்த இன்னொரு கால் எங்க இருந்து ஆரிஜினேட் ஆச்சு சந்திரா?”

“அப்ராக்சிமேட்டா ராயபுரம் டவர் பாஸ்…” என்றவன், “நாளைக்கு காலைல அக்யுரெட்டா சொல்லிடறேன்…” எனவும்,

“ஓகே… அதை ஃபாலோ பண்ணிக்க சந்த்ரா…” என்றவன், “இவன் எங்க இருக்கான்?” என்று கேட்க,

“அதை ட்ராக் பண்ணிடறேன் பாஸ்…”

“ஓகே ட்ராக் பண்ணிக்க, அப்புறம்…” என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, சிட் அவுட்டில் மூங்கில் நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்திருந்த மஹா, பதட்டம் தாள முடியாமல் முகத்தை மூடியபடி நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, பைரவி,

“மஹா… என்னாச்சு? சொல்லுடி…” என்று அவளை உலுக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

கார்த்திக்கு எதுவும் புரியவில்லை. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னர் தானே ஷ்யாம் அவ்வளவு விளையாட்டாய் பேசிக் கொண்டிருந்தான். அதற்குள் என்னவாயிற்று? இந்த கேள்வியில் அவனது கற்பனை எங்கெல்லாமோ போக, ஷ்யாமை கேள்வியாக பார்த்தான்.

“சந்த்ரா… அப்புறமா பேசறேன்…” என்று வைத்தவன்,

“மஹா…” அழுத்தமாக அழைத்தான். அவள் நிமிர்ந்து பாராமல் முகத்தை மூடியபடி அமர்ந்திருந்தாள். உடல் தானாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“மஹா… உள்ள போ…” இன்னமுமே அழுத்தமாக கூறியவன், பைரவியிடம் திரும்பி, “கொஞ்சம் அவளுக்கு ஏதாவது குடிக்க கொடுங்க… டென்ஷன்ல இருக்கா…” என்றவனை,

“என்ன டென்ஷன் தம்பி?” அவனை உறுத்து விழித்தபடி கேட்டார். நன்றாக இருந்த பெண், அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக நிகழ்ச்சிக்கு போனவள், மேடையில் வைத்து இவள் தான் தனது எதிர்கால மனைவி என்றும் அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறான், அதையும் எத்தனையோ பேர் அழைத்து கேட்டுமாகி விட்டனர்.

ஷ்யாமை பிடிக்கும் தான். பொறுப்பான மனிதனாக, கணவரை மீட்டுக் கொடுத்த மீட்பராகத்தான் பார்த்தார் பைரவி. ஆனால் அவன் செய்வதை எல்லாம் ஒப்புக் கொள்ள முடியாதே.

மரியாதைக்காக கூட தங்களிடம் ஒரு வார்த்தை கூறாமல் தன்னிச்சையாக அறிவிப்பானா?

ஆத்மநாதன் அண்ணனுக்கு கூட தெரியவில்லை என்றாரே!

என்னதான் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க போவதில்லை, தெரிவித்தாலும் வேலைக்கு ஆகாத நிலை என்றாலும் இதென்ன எல்லாவற்றிலும் தன்னிச்சையான முடிவு என்ற கோபம் பைரவிக்கு இருந்தது.

ஆனால் கணவரிடமோ மாமியாரிடமோ காட்டிக் கொள்ளவில்லை. இருவருமே உடல்நிலை சரியில்லாத நிலையில் இந்த பிரச்சனைகளை அவர்களது தலையில் ஏற்ற பிடிக்கவில்லை.

“ஒன்னும் இல்ல… நீங்க உள்ள கூட்டிட்டு போங்க…” என்று எப்போதும் போல எதையும் கூறாமல் முடிக்க பார்க்க,

“நீங்க சொல்லுங்க தம்பி… என்ன நடந்தது?” என்று கேட்க,

“சொல்றேன் அத்தை… மஹா கொஞ்சம் ஆசுவாசம் ஆகட்டும்… நீங்க போங்க… நான் கார்த்திக்கிட்ட பேசிட்டு உள்ள வரேன்…” எனவும், அவனை ஒரு மார்க்கமாக பார்க்க,

“உள்ள போம்மா… என்னன்னு மச்சான் கிட்ட நான் கேட்டுக்கறேன்…” என்று அனுப்பவும், ‘நீயும் தான் கூட்டுக் களவானியா?’ என்பது போல அவனைப் பார்த்தார்.

“என்னை உள்ள அனுப்பிட்டு அடுத்தது எவனை அடிக்கலாம்ன்னு யோசிப்ப… அவன் அதுக்கப்புறம் உன்னை அடிப்பான்… அப்படியே செயின் ரியாக்ஷன் மாதிரி போயிட்டே இருக்கணும்… இல்லையா?” முகமெல்லாம் சிவந்து, அழுகையை அடக்கி வைத்தால் வீங்கி, உடைந்து போன குரலுடன் மஹா ஆவேசமாக கேட்க, அவளது அந்த வெடிப்பை எதிர்பார்த்திருந்தான், மகாவின் இயல்பை அறிந்த அவளது ஷ்யாம்!

மெளனமாக அவளை பார்த்தபடி இருக்க, கார்த்திக் பதறினான்.

“என்ன ஷ்யாம்? என்னாச்சு?” என்று அவனை பார்த்து கேட்க, பைரவிக்கும் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது.

“அங்க கேட்டு என்ன யூஸ்? ஈசிஆர்ல இருந்து காரை சேஸ் பண்றானுங்க… மூணு லாரி… ரெண்டு கார்… அப்படி என்ன வெஞ்சன்ஸ்? இந்த அளவுக்கு பகைய வளர்த்து வெச்சு இருக்காங்க ண்ணா…” என்றவளுக்கு இன்னமும் நடுக்கம் தீரவில்லை. கார்த்திக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. பைரவி பயந்து போய் பார்த்தார்.

ஷ்யாமை அவசரமாக ஆராய்ந்தான். அவனுக்கு ஏதுமில்லையே என்ற தவிப்பு அவனது முகத்தில் வெளிப்படையாக தெரிந்தது. ஒன்றுமில்லையென உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு அவனிடம்,

“என்ன மச்சான்? என்ன சொல்றா?” என்று கேட்க,

“சொல்றேன் கார்த்திக்…” என்று கண்ணில் சைகை காட்டினான். இப்போது பேசாதே என்று! அதை புரிந்து கொண்டவன்,

“மஹா… நான் என்னன்னு கேட்டுக்கறேன்… நீ போ டா…” என்றாலும் அவள் அசையவில்லை.

“என்னாச்சு சொல்லு மச்சான்?” அவளது பிடிவாதத்தை பார்த்து கார்த்திக் கேட்க,

“விஜி விஷயம் தான்…” என்றவனின் வார்த்தைகளை உடனே புரிந்து கொண்டான் கார்த்திக். காதில் விழுந்தாலும் அதையெல்லாம் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை மஹா.

“ஏன் என்னாச்சு? என்ன மறுபடியும் பிரச்சனை பண்றானா? அவ்வளவு தைரியம் அவனுக்கு இருக்கா?” என்று கேட்க,

“ம்ம்…” என்றவன், அவனிடம் குனிந்து, “அவன் ரொம்ப லவ் பண்ணிருக்கான் போல…” என்று கார்த்தியிடம் மெல்ல சிரித்தபடி கிசுகிசுப்பாக கூற,

“மச்சான்…” என்று பல்லைக் கடித்தான் கார்த்திக். “மகாவுக்கு அவன் பேர் கூட தெரியல…” என்றவன், “நீ எக்கச்சக்கமா அவன் கிட்ட பிடுங்கிட்ட… அந்த கடுப்பா இருக்கும்…” எனவும்,

“எதுவோ ஒன்னு… அவனை ரொம்ப சொரிஞ்சு விட்டு இருக்கேன்… திரும்ப ரியாக்ட் பண்றான்…” என்று கூற,

“ஜாக்கிரதை ஷ்யாம்… இன்னைக்கு மாதிரியே என்னைக்கும் இருக்காது…” என்றான் கவலையாக!

“ப்ச்… அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம்… நமக்கு ஒண்ணுமில்ல இது… ஆனா கூட இவ இருந்துட்டாளா… பயந்துட்டா…” என்று கிசுகிசுப்பாகவே கூற,

“பாவம் மச்சான்…” என்ற கார்த்திக்கை,

“ஆமா… நான் என்ன இல்லைன்னா சொல்றேன்… ஆனா இதுக்கெல்லாம் இவ்வளவு நடுங்கினா என்னாகறது?” என்று கேட்க,

“யோவ்… உனக்குதான்யா இதெல்லாம் கேஷுவல்… நாங்க எல்லாம் ரொம்ப அமைதியானவங்க…” என்று கூற,

“அதான் தெரியுதே… ஒரு மணி நேரமா மலையிறக்குனேன்.. இப்ப மறுபடியும் மலையேறிட்டா… இன்னும் எத்தனை மணி நேரம் தாஜா பண்ணணுமோ? ஷப்பா…” என்று கிசுகிசுத்தவனை பார்த்து சிரிக்கலாம் என்றால் அத்தனை சீரியசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்த தங்கையை பார்க்கையில் கவலையாக இருந்தது.

அத்தனையும் இருவருக்குமிடையில் மட்டும் கிசுகிசுப்பாகவே நடந்தது.

“நான் உன்கிட்ட முதல்லையே சொன்னேன் மச்சான்… உன்னோட டெம்பர்க்கு என் தங்கச்சி செட் ஆகவே மாட்டான்னேன்… கேட்டியா?” என்று கடித்தவனை பார்த்தவன்,

“அடங்குடா அடங்கு…” என்றவன், மகாவின் புறம் திரும்பி, “நீ ரொம்ப டென்ஷனா இருக்கடி… உள்ள போய் ஏதாவது சாப்பிடு… கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகு… எனக்கு கொஞ்சம் பேச வேண்டி இருக்கு… பேசிட்டு வரேன்…” எனவும்,

“எப்படி ஒண்ணுமே நடக்காத மாதிரியே இருக்க?” கோபமாக பார்த்தபடி கேட்க,

“நிஜமாவே ஒன்னும் நடக்கல மஹா…”

“ஒரு நிமிஷத்துல என்ன வேண்ணா நடந்துருக்கும்…”

“அப்படியே நடந்தாலும், ஒன்னுமாகாது… ஏர் பேக்ஸ் ஓபன் ஆகிடும்… அவ்வளவுதான்…”

“இது குருட்டு நம்பிக்கை ஷ்யாம்…”

“இல்லடி… இது மாதிரி எத்தனையோ தடவை… சும்மா ஒன்னும் இந்த இடத்துல நான் ரூல் பண்ணலை… ஹைதராபாத்ல இருந்துட்டு இங்க ஒவ்வொன்னையும் கண்ட்ரோல் பண்ணனும்னா எவ்வளவு க்ராஸ் பண்ணி வந்திருக்கணும்… இதை விட ரிஸ்க்கால்லாம் நடந்துருக்கு மஹா… அடிக்க ஆளை அனுப்பியிருக்காங்க, இந்த மாதிரி காரை தூக்க ட்ரை பண்ணிருக்காங்க, இன்ஃபாக்ட் ஒருத்தன் பிஸ்டலை நீட்டியிருக்கான்… இதுக்கெல்லாம் பயந்தா இந்த தொழிலே செய்ய முடியாது… அவனுங்களுக்கு மேல நான் எத்தனா இருந்தாத்தான் சமாளிக்க முடியும்… ரிஸ்க் எடுப்பேன், ஆனா சேப்டிய விட்டுத் தர மாட்டேன்…” என்று கூறியவனை கார்த்திக் ஆச்சரியப் பார்வை பார்த்தான்.

ஆள் படை என்று பயமுறுத்துகிறான் என்றுதான் நினைத்திருந்தான். அப்படியான பிம்பமும் தான் இதுவரை இருந்து வந்தது. ஆனால் இந்த பிம்பத்தை கொண்டு வர, ஷ்யாமும் எத்தனையோ கடந்து தான் வந்திருக்கிறான் என்பது புரிந்தது. ஆத்மநாதனின் மகன் என்பதற்காக வாழ்க்கை அவனுக்கு பூப் பாதை விரித்து வைத்து விட வில்லை என்பதையும் உணர்ந்தவன், தானும் ஒரு கட்டத்தில் இவனை ஆள் வைத்தாவது அடிக்க முடியுமா என்று யோசித்தது நினைவுக்கு வந்தது.

“பிஸ்டலை நீட்டினான்னு சொல்றியே மச்சான்… நீ என்ன பண்ண?”

“நீட்டினவன் கையை விஷ்ணு உடைச்சுட்டான்…” என்று சிரித்தான்.

“அடப்பாவிகளா…” என்றவன், வாயை மூடிக் கொண்டான். இருவரையும் ஒரு சேர கோபமாக பார்த்து விட்டு,

“இதெல்லாம் அவ்வளவு தேவையா? ஒரு அமைதியான லைப் போதும்ன்னு நினைக்க மாட்டியா?” என்று பாவமாக அவள் கேட்க,

“அமைதியான கடல்ல ஒரு நல்ல மாலுமி உருவாக மாட்டான்… எனக்கு இந்த மாதிரி இன்ட்ரஸ்ட்டா இருக்கணும்… இந்த லைப் எனக்கு பிடிச்சுருக்கு…” என்றவனை முறைத்தாள்.

“வேண்டாம் ஷ்யாம்…” என்றவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“தேளோட இயல்பு கொட்டறது… உன்னோட காதலால அந்த இயல்பை மாத்த நினைச்சா எல்லாரும் அந்த தேளை மிதிச்சு கொன்னுட்டு போய்டுவாங்க…” என்று ஒரு மாதிரியான குரலில் கூற, அவனை உதவியற்ற பார்வை பார்த்தவள்,

“எனக்கு பயமா இருக்கு ஷ்யாம்…” இரண்டு கைகளையும் இறுக்கமாக கோர்த்துக் கொண்டு தலை குனிந்தபடி அவள் கூற, அருகிலிருந்த இருவரையும் பார்த்தபடி, அவளின் முன்பு மண்டியிட்டு அமர்ந்தான்.

“டோன்ட் வர்ரி மஹா… நீ இந்த அளவுக்கு டென்ஷனாகறது தான் எனக்கு இன்னும் டென்ஷனாகுது… இதெல்லாம் கேஷுவல்… நான் சமாளிப்பேன்…” என்றவனை கோபமாக பார்த்தாள்.

“நீ சமாளிப்ப… ஆனா நான்… உனக்கு ஏதாவதுன்னா…” என்று கூறும் போதே வார்த்தைகள் நடுங்கியது. தலையை மொத்தமாக பற்றிக் கொண்டவள், “செத்துடுவேன்டா…” என்றவளுக்கு அதற்கும் மேல் அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

முகத்தை இரு கைகளால் மூடிக் கொண்டு சப்தமில்லாமல் அழ, அவளது கைகளை பிடித்துக் கொண்டான்.

மஹாவை அழ வைத்தவனை தூக்கி போட்டு மிதிக்குமளவு ஆத்திரம் வந்தது.

“மஹா… ப்ளீஸ்…” தொண்டைக்குள் எதுவோ அடைத்துக் கொண்டது. வார்த்தைகள் வெளிவர மறுத்தது.

“அழ வைக்க போறேன்னு சொல்லியே, என்னை அழ வெச்சுட்டு இருக்கடா…” என்று இன்னமும் கைகளை விலக்காமல் அவள் கேவ,

“இல்லடி…” என்று ஷ்யாம் தவித்தான். அவனது தவிப்பையும் மகளது அழுகையும் கண்ட பைரவி,

“மஹா … என்ன பிரச்சனையா வேண்ணா இருக்கட்டும்… அதை தம்பி பார்த்துக்க மாட்டாரா? இப்படித்தான் அழுவியா? கூட உட்கார்ந்துட்டு வந்த உனக்கே இவ்வளவு டென்ஷனா இருந்தா, வண்டியை ஓட்டிட்டு வந்த பையனுக்கு எவ்வளவு டென்ஷன் இருந்து இருக்கும்? அதை மறந்துட்டு உனக்கு சமாதானம் சொல்றாரு… நீ என்னடான்னா இப்படி அழற? எடுக்க ஆள் இருந்தா தான் பிள்ளை ஏங்கி ஏங்கி அழுகுமாம்…” என்று நறுக்கென்று பேச, மகாவின் அழுகை மட்டுப்பட்டது.

கண்களை துடைத்துக் கொண்டவள், அவனை பார்க்க, அவளை மட்டுமே பார்த்தபடி இருந்தான். அவள் தனக்காக அழவில்லை… தன் உயிருக்காக அழவில்லை… அவனுக்காக அழுகிறாள்… அவனுக்கு ஏதாவது ஆகிவிடுமோ என்ற பயத்தில் அழுகிறாள்… அவனுக்காக சிந்திய அந்த கண்ணீரை பெற தான் அருகதையானவனா என்ற கேள்வி அவனையும் அறியாமல் எழுந்தது.

இதில் உடலோ, மனமோ கூட சம்பந்தப்படவில்லை… ஆன்மா சம்பந்தப்பட்டது. எந்த பிறவியில் தொட்ட உறவோ? விட்ட உறவோ?

‘நம்பிக்கை, நேர்மை, உறுதி, துணிவு… இதெல்லாம் தான் நீ சொன்ன பியுரிட்டிக்கு டெபனிஷன். நம்ம அம்மா எந்தளவு சுத்தமானவங்கன்னு நம்பறமோ, அதே அளவு நம்மை நம்பி வந்தவங்களும் சுத்தமானவங்கன்னு நம்பிக்கை இருக்கணும்… அவங்களுக்காக உயிர்ல பாதியை எழுதி தர்ற அளவு உறுதி இருக்கணும்… அவங்களும் நமக்கு நேர்மையாத்தான் இருப்பாங்க… அதே அளவு நாமளும் நேர்மையா இருக்கனும்ன்னு நினைக்கணும்… எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் சேர்ந்தே பார்க்கற துணிவிருக்கணும்…

இதெல்லாம் தான் ஒரு ரிலேசன்ஷிப்க்கு அடிப்படையான பியுரிட்டியோட டெபனிஷன்… இது இல்லாம நீ சொல்ற அந்த வார்த்தைய பிடிச்சுட்டு தொங்கற, நீ உருவாக்கற பொய் பிம்பத்தை நம்பற எவனும் எனக்கு வேண்டாம்… சமூகம் எனக்கு கொடுக்கற பேரைப் பத்தி எனக்கு கவலை இல்ல… என்னோட ஆன்மா சுத்தமா இருக்கு… அவ்வளவுதான்…’ என்ற மகாவின் வார்த்தைகள் அவனது காதுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அந்த நம்பிக்கையை தன் மேல் வைத்திருக்கிறாள். நீ இல்லையென்றால் நான் இல்லை என்று கூறுமளவு மலையளவு காதலை ஒருத்தி தன் மேல் வைத்திருக்கிறாள் என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் ஏதோவொரு நெருப்பை தூண்டி விட்டது. அவளுக்காக எதையும் செய்ய துணிந்தது அவனது மனம்.

இதே நம்பிக்கையை தனது கடைசி மூச்சு வரை அவளுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்ற உறுதியை எடுத்துக் கொண்டது.

ஷ்யாமின் செல்பேசி அழைத்தது. சிவச்சந்திரன் தான் அழைத்திருந்தான்.

“பாஸ்… ஈசிஆர்ல ஒரு பப்ல இருக்கார் விஜி சர்…” என்றதும்,

“உன்னோட ஆளுங்க அங்க ரீச்சாக எவ்வளவு நேரமாகும் சந்திரா?” என்று கேட்க,

“ம்ம்ம்… ஒரு பிப்டீன் மினிட்ஸ் ஆகலாம் பாஸ்…” என்று கூறினான் சிவச்சந்திரன்.

*****

மெல்லிய வெளிச்சம் பரவிய சூழல். மென்மையாய் இசை வழிந்து கொண்டிருந்தது. யாரோ ஒருவன் ஸ்டான்ட் அப் காமெடி செய்கிறேன் என்று கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டிருந்தான், ஆங்கிலத்தில்!

அதற்கும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது அந்த மேல் தட்டு சமூகம்.

இது போன்ற பப்களில் ஸ்டான்ட் அப் காமெடி என்ற பெயரில் நிகழ்சிகளை நடத்துவது வழக்கமாகி விட்டிருந்தது. அவர்களின் அக்பர் காலத்து மொக்கை ஜோக்குகளுக்கு சிரிப்பு வருகிறதோ இல்லையோ, காதில் ரத்தம் வரும் போல இருந்தது விஜிக்கு.

இதில் இரட்டை அர்த்தங்கள் வேறு… ‘அடேய் ஒரு அர்த்தமே புரியற மாதிரி நீ பேச மாட்ட… இதுல டபுள் மீனிங்ன்னு சொல்லிக்கிறியா?’ என்று கமென்ட்டியிருப்பான் வேறு நாளாக இருந்தால்!

இன்று கொலைவெறி தாண்டவமாடிக் கொண்டிருந்தது.

ஷ்யாமை கொன்று விடும் ஆத்திரத்தில் தான் கூலிப்படையை ஏவி விட்டிருந்தான்.

‘உனக்கு அவ்வளவு இருந்தா… உன்கூட எட்டு வருஷமா இருந்த எனக்கு அதுல பாதியாவது இருக்காதா?’ என்று கேட்டான் அவன் முன் ஷ்யாம் அமர்ந்திருப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு!

தனியாகத்தான் அமர்ந்து கொண்டு குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த தனிமை அவனுக்கு வெறுமையாக இருந்தது.

தன்னிடமிருந்து மகாவை பறித்து விட்டவனை அப்போதே கொன்று விட வேண்டும் போல இருந்தது.

அதிலும் விருது வழங்கும் விழாவில், அவளை தன்னுடைய வருங்கால மனைவியாக அறிவித்து விட்டதாக கேட்டவுடன் அவனது கோபம் பன்மடங்காகி இருந்தது.

அவன் தனக்கு துரோகம் இழைத்து விட்டதாகவே தோன்றி விட்டது அவனுக்கு!

அவன் எத்தனை சொத்துக்களை பிடுங்கி இருந்தாலும் அவற்றை மீண்டும் சம்பாதிப்பான். அவனுக்கு அந்த திறமை இருந்தது. அவன் விட்ட இடத்திலேயே மொத்தத்தையும் பிடிப்பான். அவனுக்கு அந்த உறுதி இருந்தது.

ஆனால் மஹா?

தைரியமாக அவளிடம் காதலை முதலில் உரைக்காத தன்னுடைய முட்டாள்தனத்தை என்ன சொல்லி நோவது?

முதலில் தான் காதலை கூறியிருந்தால் அவள் தன்னுடையவள் அல்லவா!

அப்போது ஷ்யாமுக்கு என்ன வேலை இருந்திருக்கக் கூடும்?

ஷ்யாமை அன்று கல்லூரி நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்து சென்றது ஒன்று தான் தான் வாழ்க்கையில் செய்த மிகப்பெரிய தவறு என்று கூறிக்கொண்டு மீண்டும் குடித்தான். நிதானம் போகும் வரை குடித்தான்.

ஷ்யாம் காதலிப்பதா? விஜிக்கு சிரிப்பு வந்தது!

ஷ்யாமின் அத்தனை லீலாவிநோதங்களையும் அறிந்தவன்… உடனிருந்தவன்… அவனுக்கு தெரியும் ஷ்யாமின் இயல்பு…

மகாவோடு நின்று விடுபவனா அவன்?

அவளை பெயருக்கு மனைவியாக ஆக்கிக் கொண்டு, அலங்கார பொம்மையாக வைத்துவிட்டு, அடுத்ததாக பெண்ணை தேடி போய் விடுபவனை நம்பியா இந்த மஹா ஏமாற வேண்டும் என்று அவனது மனம் கிடந்து அடித்துக் கொண்டது.

“மஹா…. மஹா… எனக்கு நீ வேணும் மஹா… எனக்கு நீ மட்டும் போதும் மஹா…. வேற எதுவும் வேணாம்மா… அந்த நாய் உன்னை லவ் பண்றியான்னு கேட்டப்பவே நான் ஆமான்னு சொல்லியிருக்கணும்… தப்பு பண்ணிட்டேனே… தப்பு பண்ணிட்டேனே… உன் கிட்டவும் சொல்ல தெரியல… அவன் கிட்டவும் சொல்ல முடியல… இப்படி ஏமாந்து போயிட்டனே…”

குடிபோதையில் தன்னையும் அறியாமல் உளறிக் கொண்டிருந்தான், முன்னிருந்த மேஜையின் மேல் சாய்ந்தபடி.

பவுன்சர்கள் அவனை கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

யாராவது இப்படி அளவுக்கு மீறி குடித்து விட்டு நிதானம் தவறும் போது அவர்களை அழைத்து சென்று காரில் ஏற்றி அனுப்புவதும் அவர்களது வேலைதான்.

இரண்டு பேராக விஜி முன்பு வந்து நின்றனர்.

“சர்… டு யூ நீட் எனி ஹெல்ப்?” என்று தன்மையாக கேட்க,

“எஸ்… ஐ நீட் மை மஹா… ஐ நீட் மை மஹா ரைட் நவ் …” என்று போதையில் குளறினான்.

“சர்… யூ ஆர் அவுட் ஆஃப் கண்ட்ரோல்…” இன்னொரு ஷாட்டை ஆர்டர் செய்ய போனவனை தடுத்தான் அந்த பவுன்சர்.

“ஐ நோ மை லிமிட் மேன்… யு கெட் அவுட் ஆஃப் மை சைட்…” என்றவன், அந்த ஷாட்டையும் வாயில் கவிழ்த்து கொள்ள, நிற்க முடியாமல் திண்டாடினான்.

“சர்… ஐ ல் டேக் யூ டூ தி கார்…” என்று விஜியை வலுகட்டாயமாக இழுத்துக் கொண்டு போனான்.

அந்த ஸ்டான்ட் அப் காமெடி முடிந்து, கப்பிள்சை வைத்து ஏதோ விளையாட்டு ஆரம்பமாகியிருந்தது.

நடக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டே பப்புக்கு வெளியே வந்தான் விஜி.

“சர்… காருக்கு போய்டுவீங்களா? இல்லைன்னா டாக்சி புக் பண்ணட்டா?” என்று கேட்க,

“நான் போய்டுவேன்…” என்றபடி காரை நோக்கிப் போனான்.

“டேக் கேர் சர்…” என்றபடி அந்த பவுன்சர் உள்ளே போக முயல, விஜி காருக்குள் ஏற முயல, படு வேகமாக நெடுஞ்சாலையில் வந்து கொண்டிருந்த லாரியொன்று கட்டுபாட்டை இழந்து, விஜியின் காரை நோக்கி வந்தது.

சட்டென சுதாரித்த அந்த பவுன்சர், விஜியை மயிரிழையில் இழுத்து இன்னொரு புறமாக தள்ளி விட, அந்த லாரி விஜியின் காரை அடித்து தூக்கி தெறிக்க விட்டு, நில்லாமல் பறந்தது.

விஜி, போதை மொத்தமும் இறங்கிய நிலையில், அதிர்ந்து பார்த்தான்.

அவனது ஆடி அடையாளம் தெரியாமல் நசுங்கிப் போயிருந்தது!