அத்தியாயம் 10

ஆதிரையின் சொற்கள் தந்த அந்த வலி பெருஞ்சேரலின் இதயத்தை ஒரு கனத்த பாறையாக மாற்றியிருந்தது. ஒரு நாட்டின் இறைமகனாகத் தலைகளை உருட்டிய கரங்கள், இப்போது தாயின் ஆறுதலுக்காகவும் அரவணைப்புக்காகவும் ஏங்கின.💬

அரண்மனையின் நீண்ட நடைகூடங்களில் அவனது காலடியோசை இன்று வழக்கமான கம்பீரமின்றி, ஒருவிதத் தயக்கத்தோடு ஒலித்தது. அந்தப்புரத்தின் நறுமணப் புகையும், அமைதியும் சூழ்ந்த பகுதிக்கு அவன் வந்தபோது, வானவன் மாதேவி தன் அந்தரங்க அறையில் நிலவொளியைப் பருகியபடி அமர்ந்திருந்தார்.💬

எவ்வித முன்னறிவிப்புமின்றித் தாயின் அருகில் சென்ற பெருஞ்சேரல், ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அவரது மடியில் தன் தலைசாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டான். அன்னையின் கைகள் அவனது கலைந்திருந்த முடியை மென்மையாக வருடின. அந்தக் கரங்களின் ஸ்பரிசம், அவனது நெஞ்சில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த அனலைச் சற்றுத் தணித்தது.💬

வானவன் மாதேவி மெல்லக் குனிந்து அவனது வாடிய முகத்தைப் பார்த்தார். “வென்ற நாடுகளின் பாரத்தை விட, உன் உள்ளத்தின் பாரம் இன்று அதிகமாக இருக்கிறதே சேரலா… உன் விழிகள் ஏன் இத்தனை களைத்துப்போய்க் கிடக்கின்றன?” என்று கனிவோடு கேட்டார்.💬

பெருஞ்சேரல் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். “தாயே… அரண்மனைச் சுவர்களுக்குள் ஊர்ந்து வரும் அந்த உதியஞ்சேரலின் வஞ்சகமும், மற்றவர்களின் நயவஞ்சகச் சிரிப்பும் எனக்குப் பெரும் சலிப்பைத் தருகின்றன. அதிகாரத்திற்காக அவர்கள் பின்னும் சதிவலைகளை அறுப்பதை விட, அந்தச் சூழலில் சுவாசிப்பதே நஞ்சாக இருக்கிறது…” என்றான் தாழ்ந்த குரலில்.💬

அன்னை அவன் நெற்றியை வருடியபடி, “அதிகாரம் என்பது கூர்மையான வாள் போன்றது மகனே; அதைக் கையாளுபவன் எப்போதும் காயப்படத் தயாராக இருக்க வேண்டும். உதியன் ஒரு நரி என்பதை நீ அறிவாய் அல்லவா?” என்று வினவினார்.💬

“அறிவேன் தாயே… அவர்களைக் கையாள்வதில் எனக்குத் தயக்கமில்லை. ஆனால், இன்று அங்காடித் தெருவில் ஒரு வணிக மகளிடம் நான் தோற்றுப் போனேன். நீதியை நிலைநாட்ட நான் செய்த அறம், அவளது பார்வையில் பெரும் பாதகமாகத் தெரிகிறது. அவள் ஏன் என்னை ஒரு கொலையாளியைப் போலப் பார்க்க வேண்டும்?” என்று தன் மனக்குமுறலைக் கொட்டினான் சேரல்.💬

வானவன் மாதேவி மெல்லப் புன்னகைத்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு பேரரசியின் முதிர்ச்சியும், ஒரு பெண்ணின் புரிதலும் இருந்தன. “பெருஞ்சேரலா… நீ அரியாசனத்தில் அமர்ந்து தீர்ப்பு வழங்குகிறாய்; அவள் அங்காடி வீதியில் நின்று மன்னுயிர்களின் துடிப்பைக் காண்கிறாள். உனக்கு அது வீரம், ஆனால் அவளுக்கோ அது நெஞ்சைப் பிளக்கும் வெருட்சி!” என்றார் மிக நிதானமாக.💬

“அறத்தைக் காக்கக் களைகளை வேரறுப்பது தவறா தாயே? அநியாயம் செய்தோரின் குருதி சிந்துவது இந்த மண்ணைத் தூய்மைப்படுத்தும் செயலன்றோ?” என்று பெருஞ்சேரல் தன் தரப்பு நியாயத்தை முன்வைத்தான்.💬

அன்னை அவனது முகத்தைத் தன் இரு கரங்களால் ஏந்திக் கொண்டார். “ஒரு வேந்தனாக உன் அறம் சரியானதுதான் சேரலா. ஆனால், ஒரு பெண்ணின் இதயம் வன்முறையைக் கண்டு என்றும் இன்பம் கொள்ளாது. ஒரு உயிரைச் செதுக்க மாதக்கணக்கில் காத்திருக்கும் ஒரு பெண்ணால், அதனை நொடியில் சிதைக்கும் உன் வாளின் நீதியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது…” என்று விளக்கினார்.💬

பெருஞ்சேரல் மௌனமாக அன்னையின் கண்களை நோக்கினான். “அப்படியென்றால் எங்களுக்கிடையிலான இந்த இடைவெளி ஒருபோதும் குறையாதா? அவளது வெறுப்பைச் சுமக்க எனதுள்ளம் அஞ்சுகிறதே?”💬

“காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றும் மகனே. அவளது சீற்றம் என்பது அவள் உன் மீது வைத்திருக்கும் அக்கறையின் மறுபக்கமே அன்றி வேறில்லை…” என்று அன்னை அவனுக்குத் தன்னம்பிக்கை ஊட்டினார்.💬

“உண்மைதான் தாயே… அவளது ஒவ்வொரு சொல்லும் என்னை ஒரு கணம் திகைக்க வைத்தது. அந்த வணிக மகளின் மாண்பைக் கண்டு வியக்கின்றேன். இருப்பினும், அவளது சொற்கள் என்னை நிலைகுலையச் செய்துவிட்டன…” என்று பெருஞ்சேரல் வருத்தத்துடன் கூறினான்.💬

வானவன் மாதேவி அவனைத் தட்டிக் கொடுத்தார். “கவலைப்படாதே சேரலா. ஒரு அரசன் தன் மக்களிடம் அன்பைப் பெற வேண்டும், ஆனால் தன் அரசியிடம் அறத்தின் மென்மையைச் சோதிக்க வேண்டும். இன்று நீ உன் தாயின் மடியில் அமைதியைக் கண்டாய்; நாளை அவளின் அன்பில் அந்தப் புரிதலைக் காண்பாய். இப்போது ஓய்வெடு…” என்று கூறித் தன் மடியில் அவனைத் தூங்க வைத்தார்.💬

அரண்மனைச் சூழ்ச்சிகளும், ஆதிரையின் சீற்றமும் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அன்னையின் மடியில் பெருஞ்சேரல் ஒரு அமைதியான அமைதியை உணர்ந்தான்.💬