arrow_back
En Ragasiya Kanavu Nee அத்தியாயம் 15
En Ragasiya Kanavu Nee chevron_right பகுதி 15 / 15

அத்தியாயம் 15

visibility 218
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (3 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

அத்தியாயம் 15

அன்று இரவு உணவிற்காக எல்லோரும் கூடியிருந்தார்கள். செல்லம்மாவும் அமர்ந்து உணவருந்திக் கொண்டிருக்க பத்மா பரிமாறினார். இராப்போஜனம் என்பதால் இடியாப்பம் செய்திருந்தார்கள். அப்போது சரணும் வீட்டிலிருந்தான்.

“அண்ணி, இந்த வாரம் உங்க வீட்டுல இருந்து கொழும்புக்குப் போனாங்களோ?”

“ஆமா சரண்.”

“எதுக்கு சுமி? எங்கிட்ட நீ எதுவும் சொல்லலையே!” இது மாதவன்.

“சுமதிக்கு அடுத்த மாசம் யூனிவர்ஸிட்டி ஆரம்பிக்குதுன்னு சொன்னேனே, அது விஷயமா அப்பாவும் சுமதியும் கொழும்புக்குப் போனாங்க.”

“ஓ… அப்பிடியா? ஹாஸ்டல் பார்க்கணும்னு சொன்னேல்லை?”

“ஆமாங்க.”

“பார்த்துட்டாங்களா சுமி? சுமதிக்குப் புடிச்சிருக்காமா?” இது செல்லம்மா.

“லேடீஸ் ஹாஸ்டல் ஒன்னுல இடம் கிடைச்சிருக்கு, நிமலனை உங்களுக்குத் தெரியுமில்லை அத்தை?”

“நம்ம சின்னைய்யாவோட பையன்தானே?”

“ஆமா, அவங்கதான் எல்லாம் பார்த்துக் குடுத்திருக்காங்க.” உணவை முடித்துக்கொண்ட வெற்றிவேல் அத்தோடு எழுந்து போய்விட்டார்.

“ஏன் அண்ணி? அந்த இடத்தை நாங்க பார்த்துக் குடுக்க மாட்டோமா? அதென்ன எல்லாத்துக்கும் நிமலன்கிட்டப் போய் நிற்கிறது?” சுமித்ரா இப்போது என்ன பதில் சொல்வது என்று தடுமாறினாள்.

“சரண்கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாமே சுமி, அவனுக்குத் தெரிஞ்ச இடம் ஏதாவது இருந்தா அவனும் சொல்லியிருப்பானில்லை?”

“நான் அந்தக் கோணத்துல யோசிக்கலைங்க.”

“தெரியாதவங்கன்னா பரவாயில்லை, அண்ணியோட தங்கச்சி, உங்க ஊர் பொண்ணு இங்க படிக்க வந்திருக்காமேன்னு மத்தப் பசங்க சொன்னப்போ எனக்குக் கொஞ்சம் சங்கடமா இருந்துச்சு, வேறொன்னுமில்லை அண்ணி.” என்றவன் கையை அலம்பிக் கொண்டு எழுந்து சென்றுவிட்டான். இரவின் தனிமையில் மனைவியிடம் இதைப்பற்றிப் பேசினான் மாதவன்.

“அவன் சொல்றதும் சரிதானே சுமி, தெரியாத பொண்ணுன்னா பரவாயில்லை, சொந்தக்காரப் பொண்ணு, பசங்க கேள்வி கேட்கும்போது சங்கடமா இருக்குமில்லை?”

“அது சரிதாங்க, சுமதி சின்னப் பொண்ணுன்னா பரவாயில்லை, வயசுப் பசங்க, அதாலே…”

“அப்போ நிமலன் வயசுப் பையனில்லையா?” இதற்கு சுமித்ரா பதில் சொல்லவில்லை. உன்னை ஏற்றுக்கொண்ட என் வீட்டினரால் இன்னமும் உன் வீட்டை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்று எப்படிச் சொல்வது?

“அதுசரி, நீ எப்போ வேலைக்குப் போகணும்?”

“வர்ற திங்கட்கிழமை போகணும்.”

“ம்…” அதற்குமேல் இருவரும் பேசவில்லை. அமைதியாகிவிட்டார்கள். ஆனால் மருமகள் வேலைக்குச் செல்வது பற்றி சொல்லம்மா மீண்டும் மகனிடம் பேசினார்.

“அடுத்த வாரம் சுமித்ரா வேலைக்குப் போகணுமில்லை மாதவா?”

“ஆமாம்மா.”

“ஏன் தம்பி, அதைப்பத்தி நீங்க ரெண்டு பேரும் இன்னும் கொஞ்சம் யோசிக்கலாமில்லை?”

“இதுல யோசிக்க என்னம்மா இருக்கு? பொண்ணுங்க வேலைக்குப் போறது நல்லதுதானே? அக்காவைக்கூட நான் நம்ம ஃபேக்டரிக்குக் கூப்பிட்டேன், அவதான் மாட்டேன்னு சொல்லிட்டு புள்ளை வளர்த்துக்கிட்டு இருக்கா.”

“ஒரு பொம்பளைக்குப் புள்ளை வளர்க்கிறதுதான் முக்கியமான வேலைப்பா.”

“அது முக்கியமான வேலைதான், இல்லேங்கலை, ஆனா அது மட்டுந்தான் வேலை எங்கிற மாதிரி இவ உட்கார்ந்திருக்கிறதுதான் எரிச்சலா இருக்கு.”

“சரி அதைவிடு, சுமித்ரா இப்போ வேலைக்குப் போகணுமா கண்ணா?”

“அம்மா, இதைப்பத்தி ஏற்கனவே நாங்க பேசிட்டோம், அவ எங்கிட்டக் கேட்டுக்கிட்டது அது ஒன்னு மட்டுந்தான், தலவாக்கலைக்கு வேலைக்குப் போகணும்னு சொன்னா, நானும் சம்மதம் சொல்லிட்டேன், இதுக்கு மேல அதைப்பத்திப் பேச எதுவுமில்லைம்மா.”

“அப்போ நீ என்ன பண்ணப்போறே? டெய்லி தலவாக்கலைக்குப் போய்ட்டு வரப்போறியா?”

“எதுக்கும்மா இவ்வளவு அவசரப்படுறீங்க? என்னாலயும் இப்ப எந்த முடிவும் எடுக்க முடியலை, கொஞ்சம் ஆறுதலா, நிதானமா எல்லாத்தையும் பண்ணலாம்மா.” என்றவன் கிளம்பி வெளியே போய்விட்டான். செல்லம்மாவிற்கு உள்ளுக்குள் இலேசான பயம் தொற்றிக்கொண்டது. எங்கே மகன் தன்னைவிட்டுப் போய்விடுவானோ என்ற பயம் அவரை ஆட்டுவிக்கத் தொடங்கியது.

திங்கட்கிழமை தலவாக்கலைக்கு வந்துவிட்டாள் சுமித்ரா. மாதவனுக்கு அன்றைக்கு எஸ்டேட்டில் முக்கியமான வேலை இருந்ததால் அவனைக்கூட எதிர்பார்க்காமல் எப்பவும் போல பஸ்ஸில் கிளம்பி வந்துவிட்டாள்.

“என்னடிம்மா புதுப்பொண்ணே! நீ பாட்டுக்குக் கிளம்பி குவார்ட்டஸுக்கு வந்திருக்கே! எங்கே உன்னோட புருஷன்?” வந்தவளை வரவேற்றது அம்பிகாவின் குரல். கையோடு கொஞ்சம் ஆடைகள் கொண்டு வந்திருந்ததால் அதை இங்கே வைத்துவிட்டுப் போகலாம் என்று வந்திருந்தாள்.

“அவங்களுக்கு இன்னைக்கு முக்கியமான மீட்டிங் ஒன்னு இருக்குக்கா, எஸ்டேட்டுக்குப் போயிருக்காங்க.”

“உன்னைவிட அது முக்கியமான வேலையோ?” சீண்டியவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள் பெண்.

“நீ நல்லா சிரிச்சு மயக்கு! அதுசரி, உங்க வீடு எப்பிடி? உன்னை நல்லா பார்த்துக்கிறாங்களா?”

“ம்… எல்லாரும் நல்லா மாதிரியா இருக்காங்க, இவரோட அப்பாகூட அன்னைக்கு எங்கிட்டப் பேசினாங்க.”

“அட! பரவாயில்லையே, அந்தம்மா ரேவதி எப்பிடி?”

“ம்ஹூம்.” உதட்டைப் பிதுக்கியது பெண்.

“சரிசரி, வீட்டுப்பிடி, அஞ்சு விரலும் ஒன்னு போலவா இருக்கு? சுமதி கொழும்புக்குப் போயிட்டாளா?”

“அடுத்த மாசம் போகணும், அப்பாவும் அவளுமா போய் ஹாஸ்டல் பார்த்துட்டு வந்திருக்காங்க.”

“ஏன் சுமி? வேலை முடிஞ்சதும் வீட்டுக்குக் கிளம்பிடுவியா? இல்லை இங்க வருவியா?”

“இங்கதான் வருவேன்கா.”

“இங்க வருவியா?! அப்ப அந்த மனுஷன் என்னடி பண்ணுவாரு?” கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்குப் புன்னகையை மாத்திரம் பதிலாகத் தந்தவள் கிளம்பிவிட்டாள். அதற்குமேல் நின்று பேச நேரம் இருக்கவில்லை.

ஆஃபீஸிலும் புதுப்பெண்ணிற்கு அன்று நல்ல வரவேற்பு. அத்தனை வேலை இருக்கவில்லை. சாவதானமாக எல்லாவற்றையும் முடித்தவள் தனது அறைக்கு வந்திருந்தாள். கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் போல இருந்தது. மாதவனும் இன்றைக்கு அவளை அழைத்துப் பேசவில்லை. காலையிலேயே சொல்லியிருந்தான். எத்தனை மணிக்கு மீட்டிங் முடிகிறதோ அதன்பிறகே அழைப்பேன் என்று.

“இதுக்கு மேல நீ ஒன்னும் பண்ண வேணாம், டின்னர் உனக்கும் சேர்த்து நானே பண்ணிடுறேன்.” இப்போதும் அம்பிகாதான் வந்து நின்றார்.

“தேங்க்ஸ்கா.”

“மனசுல என்ன ஓடுது சுமி? இது ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து எடுத்த முடிவா? கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் இப்பிடி ஆளுக்கு ஒரு பக்கமா இருக்கிறது நல்லா இல்லையே!”

“அதுக்கு என்னக்கா பண்ண முடியும்? எனக்குச் சரியா தெரியலை, கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா இங்க ஒரு வீடு எடுத்துத் தங்கலாம்னு இவங்களுக்கு ஒரு ஐடியா இருந்திருக்கும் போல.”

“அதான் சரியான முடிவு, எதுக்கு இப்பிடி பிரிஞ்சிருக்கணும்?”

“ஆனா…‌ அவங்கம்மாக்கு அதுல உடன்பாடு இல்லைப் போல.”

“இதென்னடி வம்பா இருக்கு! அப்ப எதுக்குப் பையனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக் குடுத்தாங்களாம்?”

“அப்பிடி இல்லைக்கா, அவங்க ரொம்ப நல்லவங்க, இவரு ரொம்ப நாள் வெளியூர், வெளிநாடு அப்பிடீன்னு திரிஞ்சதால அவங்கக்கூட இருந்த காலம் ரொம்பக் குறைவு, இனியாவது மகன் தன்னோட இருக்க மாட்டானான்னு ஏங்குறாங்க, இப்ப போய் இங்க வீடு பார்த்தா நல்லா இருக்குமா?”

“அதுக்கு?”

“தெரியலைக்கா, என்னோட வேலையை விடச்சொல்லியிருப்பாங்க போல, ஆனா அதுக்கு இவரு சம்மதிக்கலை.”

“அந்தத் தவறை மட்டும் பண்ணிடாதே சுமி, ஒரு பொண்ணுக்கு சுய சம்பாத்தியம் ரொம்ப முக்கியம், இந்தக் காலத்துல யாரோட தயவையும் நாம நாடக்கூடாது.”

“இந்த வேலை என்னோட கனவுக்கா, அதை எப்பவும் நான் விடமாட்டேன், அதை ஆரம்பத்துலேயே அவங்கக்கிட்ட நான் சொல்லிட்டேன், அத்தை எம்மேல ரொம்ப பாசமா இருக்காங்க, நாங்க ஒன்னா இருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டு அந்தப் பாசத்தைக் கெடுத்துக்க வேணாம்னு பார்க்கிறேன்.”

“எத்தனை நாளைக்கு இப்பிடி இருக்கிறதா உத்தேசம்?”

“அது தெரியலை, பார்க்கலாம்கா, இவ்வளவு நாளும் வாழ்க்கை இப்பிடித்தானே இருந்துச்சு.” ஒரு புன்னகையோடு சொன்னவளை விசித்திரமாகப் பார்த்துவிட்டு அம்பிகா போய்விட்டார். ஆனால் அன்று இரவு கணவன் பேசியபோது சுமித்ரா வருத்தப்பட்டாள்.

“சுமி…” ஏக்கத்தோடு வந்தது அந்தக் குரல்.

“இன்னைக்கு மீட்டிங் எப்பிடிப் போச்சு? ரொம்ப பிஸியா இருந்தீங்க போல, கூப்பிடவே இல்லை?”

“ம்… எல்லா எஸ்டேட்ல இருந்தும் ஆட்கள் வந்தாங்க, லன்ச் முடிஞ்சும் ரொம்ப நேரம் பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க, அப்பாவால அவ்வளவு நேரம் உட்கார முடியலை, மீதி வேலை எல்லாத்தையும் நாந்தான் பார்த்தேன்.”

“ஓ… எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா?”

“ம்… ஆனா இப்போ நீ எம் பக்கத்துல இல்லையேங்கிற வருத்தம் மட்டுந்தான் இருக்கு.”

“வெள்ளிக்கிழமை வேலை முடிஞ்சதும் பஸ் ஏறிடுவேன், பார்த்திருக்கும் போது இந்த அஞ்சு நாளும் ஓடிரும்.

“நீதான் செல்லுறே, எனக்கென்னமோ இப்பிடியே சமாளிக்க முடியும்னு தோணலை.” இதே விஷயத்தைத்தான் அப்போது வெற்றிவேல் தனது மனைவியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

“என்னம்மா இதெல்லாம்? கல்யாணம் ஆகி ஒரு வாரந்தான் ஆகுது, அதுக்குள்ள இப்பிடி ஆளுக்கொரு பக்கமா இருந்தா நல்லாவா இருக்கு?” கணவரின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் செல்லம்மா முகத்தைச் சோகமாக வைத்துக் கொண்டார்.

“இப்பிடி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டா என்ன அர்த்தம்? ஏதாவது வாயைத் தொறந்து பதில் சொல்லு.”

“என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க? உங்கப் பையன்கிட்ட ஏற்கனவே நான்‌ இதைப்பத்திப் பேசிட்டேன், அவன் பிடி குடுக்க மாட்டேங்கிறான், இதுக்கு மேல நான் பேசினா நல்லா இருக்காதுங்க.”

“வேலை பண்ண வேணாம்னு இங்க யாரும் சொல்லலையே! கெட்டிக்காரப் பொண்ணு, நம்ம எஸ்டேட்லயே ஒரு நல்ல வேலையா போட்டுக் குடுக்கலாமே?”

“தலவாக்கலைக்கு வேலைக்குப் போகணுங்கிறது சுமித்ராவோட கனவாம்.”

“அப்போ உம் பையனையும் அங்க போய் இருக்கச் சொல்லும்மா, ஃபேக்டரியை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

“என்னங்க நீங்களும் இப்பிடிப் பேசுறீங்க? எத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறமா இப்பதான் மாதவன் வீட்டுல நம்மக்கூட இருக்கான், இப்பப் போய் அவனை வேற ஊருக்குப் போகச்சொல்றீங்க!”

“பையன் நம்மக்கூட இருக்கணுமா, இல்லை சந்தோஷமா இருக்கணுமான்னு நாமதான் முடிவெடுக்கணும், என்னக்கென்னமோ நீ தப்புப் பண்ணுறேன்னு தோணுதும்மா, பார்த்து நடந்துக்கோ.”

“போதும்! இந்தப் பேச்சை இதோட நிறுத்துங்க.” கொஞ்சம் கோபமாகச் சொன்னவர் கணவருக்கு முதுகுகாட்டிப் படுத்துக்கொண்டார். இந்த விஷயத்தில் செல்லம்மாவை முடிவெடுக்க வைப்பது தவறோ என்ற எண்ணம் தோன்றியது வெற்றிவேலுக்கு.

அடுத்தநாள் ரேவதியும் இதே பேச்சை ஆரம்பிக்கவும் செல்லம்மாவிற்குச் சலிப்பாக இருந்தது. ஆனால் மகளின் அணுகுமுறை வேறாக இருந்தது. அவள் சுமித்ராவைக் கேலி பண்ணியபோது பெரியவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

“என்ன உங்க புதிய மருமகளைக் காணலை? நீயும் வேணாம் உன்னோட பையனும் வேணாம்னு தலவாக்கலைக்குக் கிளம்பிட்டாங்க போல!”

“ரேவதி, ப்ளீஸ்… சுமித்ராவைப் பத்தித் தாப்பா பேசாதே, அது ரொம்ப நல்ல பொண்ணு.”

“அந்த ரொம்ப நல்ல பெண்ணைத்தான் வீட்டுல காணோமேன்னு தேடுறேன்.”

“ஆமா, தம்பி கல்யாணத்தப்போ ஒரு நாத்தனாரா அந்த நல்ல பொண்ணுக்கு நீ என்னெல்லாம் பண்ணினே! நீ அவங்களைத் தேடுறதுல ஒரு நியாயம் இருக்குத்தான்.” இது சரண். இப்போது மோகன் வாய்விட்டுச் சிரித்தார்.

“இந்தப் பொண்ணுங்க சில நோரம் எவ்வளவு மோசமா நடந்துக்கிறாங்கல்லை சரண்!”

“நான் இப்போ மோசமா நடந்துக்கிட்டேனா? அந்தப் பொண்ணு பண்ணுறது அப்போ சரியா?”

“சரியா தப்பாங்கிற வாக்குவாதத்துக்கு நான் இப்போ வரலை ரேவதி, உன்னோட தம்பியும் அந்தப் பொண்ணும் இப்போ பிரிஞ்சிருக்காங்க, அந்தப் பொண்ணு நினைச்சிருந்தா எங்கூட வந்து இருங்கன்னு மாதவனைக் கூப்பிட்டிருக்கலாம்.”

“மாப்பிள்ளை! அந்த வார்த்தையை மட்டும் சொல்லாதீங்க.” செல்லம்மா பதறினார்.

“ஊரு உலகத்துல நடக்கிறதைத்தான் நான் சொல்றேன் அத்தை, கல்யாணம் பண்ணின ஒரு வாரத்துலயே மாப்பிள்ளையும் பொண்ணும் எதுக்காகப் பிரிஞ்சிருக்கணும்? ஆனா அவங்க அதைப்பத்தி யோசிக்கலை, இந்த வீட்டுலதான் மாதவன் இருக்கணுங்கிற நல்ல எண்ணம் அந்தப் பொண்ணுக்கு இருக்கு.”

“ஆனா எங்க வீட்டுப் பொண்ணைப் பார்த்தீங்களா அத்தான்? வீட்டுக்கு வந்த மருமகளை எப்பிடிப் பேசுது, எல்லாம் எங்கம்மா குடுக்கிற இடம்.”

“என்னடா வாய் ரொம்ப நீளுது!”

“அண்ணா எப்பிடித்தான் இந்தக்கா பேசுறது எல்லாத்தையும் சகிச்சுக்கிட்டு இருக்கானோ! நானா இருந்தா நடக்கிறதே வேற!” சரண் காட்டமாகப் பேச ரேவதி எழுந்து போய்விட்டார்.

“உங்க மாமாவும் இதையேதான் சொன்னாங்க மாப்பிள்ளை.” இப்போது செல்லம்மாவின் கண்கள் கலங்கின.

“அப்பா என்னம்மா சொன்னாங்க?”

“இங்க எல்லாத்தையும் அவங்க பார்த்துக்கிறாங்களாம், மாதவனை அங்க போய் இருக்கச் சொல்றாங்க.” இப்போது மோகனும் சரணும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

“அண்ணாக்கிட்ட இதை நீங்க சொன்னீங்களா?”

“இல்லை சரண்.”

“பயப்பிடாம சொல்லுங்க, அண்ணா அங்க போக சம்மதிச்சாலும் உங்க மருமகள் இந்த ஏற்பாட்டுக்குச் சம்மதிக்க மாட்டாங்க.” உறுதியாகச் சொன்ன இளைய மகனைப் பார்த்த செல்லம்மாவின் முகம் மலர்ந்து போனது.

அடுத்தநாள் வேலை முடிந்து சுமித்ரா வெளியே வந்தபோது அந்த ப்ளாக் ஆடி அவளுக்காகக் காத்திருந்தது. அப்போது அங்கே வருவதாக மாதவன் அவளிடம் சொல்லியிருக்கவில்லை. ஆச்சரியப்பட்டவள் அவசரமாக காரின் அருகே வந்தாள்.

“எப்பிடி இருக்கீங்க மேடம்?”

“வர்றீங்கன்னு சொல்லவே இல்லை!”

“அப்பிடியா? உங்களைப் பார்க்கணும்னா சொல்லிட்டுத்தான் வரணுமா?”

“ஐயையோ! நீங்க வேற.” அவள் ஏறி அமர்ந்ததும் கார் வேகமெடுத்தது. எங்கே செல்வான் என்று தெரிந்ததால் ஏதும் கேட்காமல் கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். முகம் வாடிக் கிடந்தது.

“ரொம்ப வேலையா?”

“இல்லேயேம்மா, ஏன் கேட்கிறே?”

“டயர்டா தெரியுறீங்க.”

“என்னோட எனர்ஜி மொத்தமும் தலவாக்கலைல இருக்கும்போது வேற எப்பிடி இருப்பேன்.” காரை அருவியின் ஓரமாக நிறுத்தியவன் அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான். அந்த அணைப்பில் சில நொடிகள் கட்டுண்டு கிடந்தவள்,

“மாதவன் சார், யாராவது வந்திடப் போறாங்க.” என்றாள்.

“வரட்டும்.” என்றவன் அவள் முகம் முழுவதும் முத்தம் வைத்தான்.

“சுமி, நானும் உங்கூட இங்கேயே வந்திடட்டுமா?”

“பாவம் அத்தை, நீங்க இல்லாம அவங்க தவிச்சுப் போயிடுவாங்க.”

“உன்னைப் பார்க்காம நான் தவிச்சுப் போறது உனக்குத் தெரியலையா?”

“நினைச்சா இப்பிடி காரை எடுத்துக்கிட்டு உங்களால வர முடியும், அவங்களால முடியுமா? நீங்க இங்க வந்து உட்கார்ந்தா எஸ்டேட்டை யாரு பார்த்துக்கிறதாம்?” இப்போது மாதவன் பெருமூச்சு விட்டான். இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் யார் பதில் சொல்வது?

“டைம் கிடைக்கும்போது கிளம்பி வாங்க, வெள்ளிக்கிழமை நான் அங்க வந்திடுவேன்.” இந்த ஏற்பாடு இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு என்று கேட்க நினைத்தவன் வாயை மூடிக்கொண்டான்.

சுமித்ரா இங்கேதான் வேலை பார்க்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறாள். அதில் நியாயமும் இருக்கிறது. இத்தனை வருடங்களாக அவள் சிரமப்பட்டுப் படித்ததெல்லாம் இந்த வேலைக்காகத்தான்.‌ அப்படியிருக்கும்போது அவள் கனவைக் குலைப்பது நியாயமில்லை. புது மனைவியைப் பிரிந்து என்னால் இருக்க முடியவில்லை என்று அம்மாவிடமும் அவனால் சொல்ல முடியாது.

“ரொம்ப யோசிக்கிறீங்க.”

“கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா இங்கயே ஒரு வீடு பார்த்துக்கிட்டு வந்திடலாம்னு நினைச்சிருந்தேன் சுமித்ரா.”

“அப்போ எஸ்டேட்?”

“டெய்லி போய்ட்டு வர்றது ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்லை.”

“அத்தை பாவமில்லையா?” அவன் மார்போடு வசதியாகச் சாய்ந்து கொண்டாள் பெண். பிரிவு அவளையும்தான் வாட்டியது. ஆனால் ஆரம்பத்திலேயே பழகிவிட்டால் பிற்பாடு கவலைப்படத் தேவையில்லை. அண்ணார்ந்து அவன் முகத்தைத் தனக்காக இழுத்தவள் அந்தக் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தாள்.

“அவ்வளவுதானா?”

“மிச்சம் மீதியெல்லாம் வெள்ளிக்கிழமைப் பார்த்துக்கலாம்.”

“அதுவரைக்கும் நான் காத்திருக்கணுமா?”

“வெளிநாட்டுக்கெல்லாம் போய் யாரோ வருஷக்கணக்குல தங்கி இருந்தாங்களாம்!”

“அப்ப எனக்குக் கல்யாணம் ஆகலைடி!” என்றவன் அதற்குமேல் அவள் கணவன் ஆகியிருந்தான். அத்துமீறத் துடித்த அந்த வாலிபத்தை அடக்க வழி தெரியாமல் தவித்தாள் மனைவி!

அடுத்த வாரம் பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பிக்க இருப்பதால் சனிக்கிழமை ஹாஸ்டலுக்கு வந்துவிட்டாள் சுமதி. பெரிய கட்டிடம். வேலைக்குச் செல்லும் பெண்கள், படிக்கும் யுவதிகள் என பல வயதினரும் அங்கு இருந்தார்கள். இவளது அறை இரண்டாம் மாடியில் இருந்தது. இவளோடு சேர்த்து நான்கு பெண்கள். அத்தனைப் பெரிய அறை என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் பாதுகாப்பான இடம்.

“சுமதி.”

“சொல்லுங்கண்ணா.” நிமலன் அழைத்திருந்தான்.

“ஹாஸ்டலுக்கு வெளியேதான் இருக்கேன், கொஞ்சம் வர முடியுமா?”

“இதோ, வர்றேண்ணா.” என்றவள் ஃபோனையும் பர்ஸையும் எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாக வெளியே வந்தாள். பெரிய இரும்பு கேட். வாயிலில் காவலாளி ஒருவரும் நின்றிருந்தார். இவளைக் கண்டதும் நிமலனின் முகம் பூப்போல மலர்ந்தது. பின்க் நிறத்தில் வெள்ளைப் பூக்கள் போட்ட சுடிதார் அணிந்திருந்தாள்.

“பிஸியா இருந்தீங்களோ? டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேனா?”

“ஐயையோ! அப்பிடியெல்லாம் இல்லைண்ணா.”

“எதுக்கு இந்த அண்ணா? அவ்வளவு வயசானவன் மாதிரியா தெரியுறேன்?” அவன் கேள்வியில் அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. அப்போதுதான் நிமலனை நின்று கவனித்தாள் பெண். டெனிமும் டீ ஷர்ட்டும் அணிந்திருந்தான். காலில் சாதாரண லெதர் செருப்பு. ஆனால் கம்பீரமாக இருந்தான்.

“அக்காவே உங்களை ரொம்ப மரியாதையாத்தானே கூப்பிடுவா, அதான்…”

“அதுக்காக அந்த அண்ணாவா? வேணாம் சுமதி, பேர் சொல்லிக் கூப்பிடு, நம்ம ஊர் மாதிரி இல்லை இங்க, அண்ணா தம்பின்னு முறை வெச்சுக் கூப்பிட்டா ஒரு மாதிரியா பார்ப்பாங்க.”

“ஓ…” அவன் சொன்னதைப் பெண் நம்பிக்கொண்டது.

“நாளைக்கு யூனி போகணுமில்லை? அதான் கூட்டிட்டுப் போய் காட்டலாம்னு வந்தேன்.”

“நீங்க வேலை பார்க்கிற இடம் எங்க இருக்கு? இங்க பக்கத்துலயா?” அவள் கேட்டவுடன் அவனுக்கு உற்சாகம் வந்துவிட்டது. சட்டென்று ஒருமைக்குத் தாவியிருந்தான்.

“எங்கூட ஒருநாள் வா சுமதி, நான் வேலை பார்க்கிற இடம், தங்கியிருக்கிற ரூம் எல்லாத்தையும் காட்டுறேன்.”

“ம்…” இவளும் தலையை ஆட்டிக் கொண்டாள். ஹாஸ்டலில் இருந்து பிரதான சாலைக்குக் கொஞ்சம் நடக்க வேண்டும்.

“ஹாஸ்டல்ல இருந்து இங்க வர்றதுக்கு ஆட்டோ கிடைக்கும்.”

“ம்ஹூம், எதுக்குங்க வீண் செலவு? நான் டெய்லி நடந்து வந்திடுவேன்.”

“இங்கப்பாரு சுமதி, பணம் செலவாகுதேன்னு உன்னை நீ கஷ்டப்படுத்திக்கக் கூடாது, எப்ப வேணும்னாலும் என்ன உதவின்னாலும் எனக்கு கால் பண்ணணும், வேலைல பிஸியா இருந்தா உடனே பேச மாட்டேன், ஆனா மிஸ்ட் கால் பார்த்துட்டுக் கண்டிப்பா கூப்பிடுவேன்.”

“ம்… சரி.”

“ஏதாவது குடிக்கலாமா? வெயில் ஜாஸ்தியா இருக்கு.” அப்போது நேரம் காலை பத்து மணி.

“யூனியை பார்த்துட்டு வந்து குடிக்கலாம்.” இருவரும் அங்கிருந்து பஸ் பிடித்தார்கள். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஏதாவது ஒரு இலக்கப் பேருந்து வந்துகொண்டே இருந்தது. ஹாஸ்டலில் இருந்து மருத்துவ பீடம் தொலைவில் இருந்தது. ஆனால் கலைப்பீடம் மிகவும் அண்மையில் அமைந்திருந்தது. சாலையின் இரு மருங்கிலும் பெரிய மரங்கள் காணப்பட்டன. அந்தக் காலை நேர வெயில் அவர்களைத் தாக்காத வண்ணம் மரங்கள் விதானம் அமைத்திருந்தன.

மருத்தவ பீடத்தை அடைந்தவர்கள் அங்கிருந்து மீண்டும் சாலையைக் கடந்து ஹாஸ்டலுக்கு பஸ் எடுத்தார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் அத்தனைக் கூட்டம் இருக்கவில்லை. முக்கியமான இடங்களை இவளுக்குக் காட்டிய வண்ணம் வந்தான் நிமலன். புதிய இடம் என்பதால் எல்லாவற்றையும் மிகவும் கவனமாகப் பார்த்தபடி வந்த சுமதி சுற்றுப்புறத்தைக் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு ஜோடி கண்கள் தங்களை வெகுநேரமாகப் பின்தொடர்வதை நிமலன் கவனித்தான்.

“இங்க இறங்கலாம் சுமதி.” கலைப்பீடம் நெருங்கவும் இருவரும் இறங்கினார்கள். வெளிநாட்டு வாசிகளுக்கென்று கலைப்பொருட்கள் விற்பனை செய்யும் இடமொன்று அங்கிருந்தது.

“இங்க போகலாம் சுமதி.” இருவரும் உள்ளே வந்தார்கள். மரவேலைப்பாடுடன் கூடிய பொருட்கள் அதிகமாக இருந்தன. மிகவும் அழகான பொருட்கள். ஆனால் விலையும் அதிகமாக இருந்தது.

“இது நல்லா இருக்கில்லை?” அவன் ஒரு புத்தர் சிலையைக் காட்டினான். மிகவும் சிறியதாக அழகாக இருந்தது.

“இதை எடுத்துக்கோ.” என்றவன் பணத்தைச் செலுத்த முற்பட அவள் பதறினாள்.

“ஐயையோ! விலை ரொம்ப அதிகமா இருக்கு!”

“அதனால என்ன? நாம ரெண்டு பேரும் இன்னைக்கு முதல்முதலா வெளியே வந்திருக்கோம், என்னோட ஞாபகார்த்தமா இதை வெச்சுக்கோ.” சரியாக அப்போது அவளது அலைபேசி சிணுங்கியது. சுமித்ராதான் அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“அக்கா கூப்பிடுறா.”

“எடுத்துப் பேசு.”

“ஹலோ அக்கா.”

“சுமதி, எப்பிடி இருக்கே? புதிய இடம், பத்திரமா இருக்கியா? சீனியர் இன்னைக்கு வருவாங்கன்னு அப்பா சொன்னாங்க, வந்தாங்களா?”

“இந்தா, நீயே பேசு.” சுமதி அலைபேசியை நீட்டவும் அதை வாங்கிக் கொண்டான் நிமலன்.

“சொல்லு சுமி, எப்பிடி இருக்கே? மாதவன் எப்பிடி இருக்காரு?”

“எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம் சீனியர், நீங்க இன்னைக்கு சுமதியைப் பார்க்கப் போறீங்கன்னு அப்பா சொன்னாங்க, அதான் எல்லாம் நல்லபடியா ஆச்சுதான்னு கேட்கக் கூப்பிட்டேன்.”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லைம்மா, எங்க இருந்து பஸ் எடுக்கணும், எப்பிடிப் போகணும்னு சுமதிக்குக் காட்டிக் குடுத்திருக்கேன், என்னோட ஃபோன் நம்பரும் குடுத்திருக்கேன், ஏதாவது அவசரம்னா அவ என்னைக் கூப்பிடுவா, நீங்க யாரும் எதைப்பத்தியும் கவலைப்படத் தேவையில்லை.”

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சீனியர், நீங்க அங்க சுமதியோட இருக்கிறது எங்களுக்கெல்லாம் ரொம்பத் தெம்பா இருக்கு.” அன்றைக்குச் சாப்பிடும்போது சரண் சொன்னதைச் சுமதியிடம் இப்போது சொல்லலாமா என்று நினைத்தவள் அதைத் தவிர்த்துவிட்டாள். வெகு இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டார்கள்.

நிமலன் எதையும் சுமித்ராவிடம் மறைக்கவில்லை. கடைக்கு வந்தது, சுமதிக்குப் பரிசுப்பொருள் வாங்கியது, இதன்பிறகு ஜூஸ் குடிக்கப் போவது என அனைத்தையும் பட்டியல் போட்டுச் சொன்னான். இதில் தவறேதும் இல்லை என்பதால் சுமித்ராவும் ஒரு புன்னகையோடு கேட்டுக்கொண்டாள். ஆனால் இதற்கெல்லாம் சரண் வேறு வர்ணம் பூசப்போகிறான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை!

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 2

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்