arrow_back
En Ragasiya Kanavu Nee அத்தியாயம் 14
En Ragasiya Kanavu Nee chevron_right பகுதி 14 / 15

அத்தியாயம் 14

visibility 209
star படைப்பை ரேட் செய்யுங்கள்
சராசரி 5.0/5 (4 மதிப்பீடுகள்)
பகிர்

அத்தியாயம் 14

ஊரும் வீடும் அடங்கியிருந்தன. எல்லோரும் கல்யாணக் களைப்பில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க இரு உயிர்கள் மாத்திரம் விழித்திருந்தன. புத்தம் புது உறவு கொடுத்த அனுபவம் அவர்கள் உடல் முழுவதும் தித்தித்தது. அவள் காதோரம் கலைந்து கிடந்த கூந்தல் சுருளை மாதவன் சரி செய்தான்.

“சுமி…” அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் அவள் உடலில் ஓர் சிலிர்ப்பு ஓடியது.

“தூங்கிட்டியா என்ன?”

“ம்ஹூம்.” அவனுக்கு முதுகு காட்டிப் படுத்திருந்தவளிடமிருந்து அதிக வார்த்தைகள் வரவில்லை. மாதவனின் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது. காதோரம் கூந்தல் சுருளை ஒதுக்கிய அவன் விரல்கள் இப்போது கழுத்து வளைவில் கோலம் போட்டன. அருவிக்கரையில் வைத்துக் கட்டிய மஞ்சள் கயிறு, இன்று காலையில் அணிவித்த தங்கச் சங்கிலி என இரு தாலிகளைச் சுமந்திருந்தாள் பெண்.

“இது நியாயமா?”

“எது?!”

“ரெண்டு தாலி கட்டிட்டு ஒரு ஃபர்ஸ்ட் நைட் கொண்டாடுறது?” இப்போது சத்தமில்லாமல் அவளும் சிரித்தாள்.

“மஞ்சள் கயித்தைக் கழட்டிடலாமே சுமி?” அவன் கேட்கவும் சட்டென்று திரும்பியவளின் முகத்தில் அத்தனைக் கலவரம்.

“என்னடா?! அப்பிடி என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன் நான்?”

“இதைக் கட்டினதுக்கு அப்புறமா நீங்க என்ன சொன்னீங்கன்னு உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா?”

“ஏய்! அது சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்டா, அம்மிணி எங்க என்னை வேணாம்னு சொல்லிடுவீங்களோ எங்கிற பயத்துல சொன்னது, அதைப்போய் நீ பெரிசு பண்ணுவியா?”

“நீங்க என்ன அர்த்தத்துல வேணும்னாலும் சொல்லியிருக்கலாம், ஆனா எனக்குத் தெரிஞ்சது ஒன்னுதான், நான் செத்தாலும்…”

“சுமீ! என்ன வார்த்தை இது?!”

“இதே வார்த்தையைத்தான் அன்னைக்கு நீங்களும் சொன்னீங்க, எனக்கும் அப்போ இப்பிடித்தான் வலிச்சுது, இப்ப வந்து சுலபமா இதைக் கழட்டுன்னு எப்பிடி உங்களால சொல்ல முடியுது?” சொன்னவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான் மாதவன்.

“சரி சொல்லலை, உனக்கு எப்பிடி இஷ்டமோ அப்பிடிப் பண்ணிக்கோ.”

“இதுவரைக்கும் யாரும் இதைப் பார்க்கலை, இனியும் பார்க்காத மாதிரி நான் இருந்துப்பேன்.”

“ஆமா, இந்தத் தங்கத்துல போட்டிருக்கிறது என்னை ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்ணுது, அதை அடிக்கடி கழட்ட வேண்டியிருக்கும், மஞ்சள் கயிறுதான் பெட்டர் சுமி.” என்றவன் அவன் சில்மிஷங்களை மீண்டும் ஆரம்பித்தான்.

“நேரத்தைக் கவனிச்சீங்களா?”

“காதலுக்கு நேரம், காலமெல்லாம் இல்லைடி பொண்ணே! ரெண்டு தாலி கட்டினவனுக்கு நீ நியாயம் பண்ணு.” என்றவன் அவளை முழுதாகத் தன் ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் கொண்டு வந்தான்.

“மாதவன் சார்…” ஏதோ சொல்ல வந்தவளுக்கும் அனுமதி கிடைக்கவில்லை. அவள் அதரங்களைத் தன் வசமாக்கியிருந்தான். தன் காதலியை, மனைவியை அணுஅணுவாக ரசிக்க ஆரம்பித்திருந்தான் இளவல்.

காலையில் விழித்துவிட்டாள் சுமித்ரா. அப்போதும் அவளைத் தனக்குள் சுருட்டிக் கொண்டிருந்தவனிடமிருந்து மெதுவாக விலகியவள் குளியலறைக்குள் சென்றாள். அவளுக்குத் தேவையான அனைத்தும் அலமாரியில் இருந்தன. வெந்நீரில் குளியலை முடித்தவள் பட்டுப்புடவை ஒன்றை உடுத்திக் கொண்டாள்.

செல்லம்மாவை அவள் கவனித்திருக்கிறாள். வீட்டில் கூட அவர் இப்படியான புடவைகளைத்தான் உடுத்துவார். அவர்களது வழக்கம் இதுதான் என்று புரிந்து போனது. சத்தம் செய்யாமல் நகைகளையும் அணிந்து கொண்டாள். கணவன் இன்னும் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தான்.‌ எத்தனை நேரம்தான் இப்படி அறைக்குள்ளேயே அடைந்து கிடக்க முடியும்? மெதாவாக வெளியே வந்தவள் சமையலறையை நோக்கிப் போனாள்.

“வாம்மா.” ஏற்கனவே செல்லம்மா அங்கேதான் நின்றிருந்தார். தேநீர் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. இவளைப் பார்த்ததும் பெரியவரின் முகம் மலர்ந்து போனது.

“குளிச்சிட்டியா சுமித்ரா?”

“ஆமா அத்தை.”

“பத்மா, சுமித்ராக்கும் சாம்பிராணி போட்டுவிடு, முடி சரியா காயலை.” அன்றைக்கு ஒருநாள் வர்ஷா வீட்டிலிருந்து ஆட்கள் இங்கு வந்தபோது வேலைக்கு வராத பத்மா இவர்தான் என இளையவள் புரிந்து கொண்டாள். சுருங்கச் சொன்னால் செல்லம்மாவின் வலது கை.

“பரவாயில்லை அத்தை, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல காய்ஞ்சிடும்.” அவள் பேச்சைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் பத்மா சட்டென்று சாம்பிராணியோடு வந்தார். அப்போதுதான் செல்லம்மாவைப் பார்த்தாள். அவரும் தலைக்குக் குளித்திருந்தார். கூந்தல் காய்ந்திருந்தது. கொஞ்சம் பூவும் வைத்திருந்தார்.

“காலையில குளிச்சா நேரா இங்க வந்திடணும் சுமித்ரா, பத்மா எல்லாத்தையும் ரெடியா வெச்சிருப்பா, புரியுதா?” இவள் தலையை ஆட்டினாள். இது இந்த வீட்டின் இன்னொரு பழக்கம் போலிருக்கிறது!

“ரேவதி ட்ரையர் பாவிப்பா, அதெல்லாம் பாவிச்சா முடி கொட்டிடும், உனக்கு நல்ல அடர்த்தியான முடி, சரியா பராமரிக்கலைன்னா கொட்டிடும், அவ எங்க சொன்ன பேச்சைக் கேட்கிறா.” என்று சலித்தவர் சிறிது நேரம் வேலைகளை மேற்பார்வைப் பார்த்தார்.

“சுமி, இங்க வாம்மா.” என்றவர் சமையலறைக்கு அடுத்ததாக இருந்த ஹாலுக்கு இவளை அழைத்துச் சென்றார். அங்கிருந்த வட்ட மேஜையில் குங்குமச் சிமிழ் இருந்தது. அதைத் திறந்தவர் பெண்ணின் நெற்றியிலிருந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டை அகற்றிவிட்டு அழகாக குங்குமத்தால் பொட்டு வைத்தார்.

“உங்க மாமாக்கு ஸ்டிக்கர் பொட்டு பிடிக்காது, வீட்டுல இருக்கும்போது இப்பிடி அழகா புடவைக் கட்டி, பொட்டு வெச்சு, பூவும் வெச்சுக்கணும், சரியாம்மா?”

“சரி அத்தை.”

“வீட்டுல இருக்கிற ஆம்பிளைங்களை நம்ம கைக்குள்ள போட்டுக்கிறது ரொம்ப சுலபம், முதல்ல அவங்க கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியா நாம வீட்டுல நடமாடணும், அதுக்கப்புறமா அவங்க வயிறு வாடாம பார்த்துக்கணும்.” என்றவர் இவள் கையில் பெரிய ட்ரேயை நீட்டினார். அதில் தேநீரும் பிஸ்கட்டும் இருந்தன.

“உங்க மாமா முன் ஹால்லதான் இருக்காங்க, கொண்டு போய் குடும்மா.”

“அத்தை!” சுமித்ரா அதிர்ந்து போனாள். இதுவரை அவளோடு ஒரு வார்த்தைப் பேசியிராத வெற்றிவேல்!

“எதுக்குப் பயப்பிடுறே? அத்தை நான் சொல்லுறேன், கொண்டு போய் உங்க மாமாக்குக் குடு, ஆறிடப் போகுது.” கொஞ்சம் கண்டிப்பான குரலில் பெரியவர் சொல்லவும் தட்ட முடியாமல் ட்ரேயோடு முன்னறைக்கு வந்தாள் சுமித்ரா. கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. காலைப் பத்திரிகையைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த வெற்றிவேல் இவளைக் காணவும் புன்னகைத்தார்.

“வாம்மா.” அழகான புன்சிரிப்போடு பெரியவர் இவளை அழைக்கவும் சுமித்ராவுக்குத் தலை சுற்றுவது போலிருந்தது. அங்கிருந்த மேஜை மேல் கையிலிருந்த ட்ரேயை வைத்தாள்.

“டீயை எடுத்து மாமாக்குக் குடும்மா.” அப்போதுதான் பின்னோடு செல்லம்மாவும் வந்திருக்கிறார் என்று புரிந்தது. தேநீர் கோப்பையை எடுத்து இவள் நீட்ட அதை வாங்கிக் கொண்டவர் தானாகவே பிஸ்கட்டையும் எடுத்துச் சாப்பிட ஆரம்பித்திருந்தார்.

“கல்யாணம் எல்லாம் திருப்தியா நடந்துச்சாம்மா?” மீண்டும் வெற்றிவேல்தான் பேசினார்.

“நல்லா… நடந்துச்சு…”

“சுமி, மாமாக்கிட்டப் பேசுறதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு பயம்?” இவள் தோளை ஆதரவாகப் பற்றினார் செல்லம்மா. கணவனும் மனைவியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்ட பார்வையில் திருப்தி தெரிந்தது.

“போம்மா, போய் நீயும் டீ குடி.” செல்லம்மா சொன்னதுதான் தாமதம். சமையலறையை நோக்கிச் சிட்டாகப் பறந்துவிட்டாள் சுமித்ரா. ஏதோ குகை ஒன்றிலிருந்து தப்பி வந்தது போலிருந்தது.

“டீ குடிக்கிறீங்களாம்மா?”

“ம்…” இவள் தலையை ஆட்டவும் கோப்பையை நீட்டினார் பத்மா. முகத்தில் சினேக பாவம் தெரிந்தது.

“நேத்து அலங்காரத்துல ரொம்ப அழகா இருந்தீங்க.”

“நன்றிக்கா, நான் உங்களைப் பார்க்கலையே!”

“எங்கம்மா, வேலைக்கே நேரம் சரியா இருந்துச்சு, வீட்டுக்கு வந்ததுக்கு அப்புறமா உங்கக்கிட்டப் பேசணும்னு நினைச்சேன், அதுவும் முடியாமப் போச்சு.”

“அதான் இப்போ பேசிட்டேல்லை? மனசுக்கு சந்தோஷமா இருக்கா?” கேட்டபடி வந்தார் செல்லம்மா. பத்மாவும் சிரித்தபடி அப்பால் போய்விட்டார்.

“சுமி, இன்னைக்கு மறுவீட்டு விருந்துக்குப் போகணுமில்லை? ஆனா உங்க வீட்டுல இருந்து எந்த அழைப்பும் வரலையே?”

“அது… எனக்கு…” இந்த வழமைகளெல்லாம் சுமித்ராவுக்குத் தெரியாது. அம்மா, அப்பா மனதில் என்ன இருக்கிறதோ!

“நேத்தும் உங்க வீட்டுல இருந்து யாரும் இங்க வரலை, அதுல எனக்குக் கொஞ்சம் வருத்தந்தான், உங்கம்மாவாவது வந்திருக்கலாம், இந்த சுமதிக்கு என்னாச்சு? கல்யாணப் பேச்சை ஆரம்பிச்சப்போ சில மனவருத்தங்கள் நடந்துபோச்சு, அதை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு…”

“ஐயையோ! அப்பிடியெல்லாம் எதுவுமில்லை அத்தை, மண்டபத்துல நிறைய வேலை இருந்துச்சு, அதோட… உங்களைச் சிரமப்படுத்த வேணாம்னுதான்…”

“இதுல என்ன சிரமம் இருக்கு? எல்லாரும் வந்திருந்தா சந்தோஷந்தானே? சரிம்மா, நீ போய் ரெஸ்ட் எடு, மாதவன் எந்திரிச்சா வந்து டீ போட்டு எடுத்துக்கிட்டுப் போ.”

“ம்… சரி அத்தை.” அப்போதும் வீடு அமைதியாகத்தான் இருந்தது. யாரும் இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை. செல்லம்மா பேசியது மாத்திரமே இவள் தலைக்குள் இப்போது ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மறுவீட்டு விருந்திற்கு இவர்களை முறையாக அழைக்க வேண்டும். அதற்கு என்ன ஏற்பாட்டை இவள் வீடு செய்திருக்கிறது?! வீட்டினரை அலைபேசியில் அழைத்துக் கேட்கலாமா? எண்ணமிட்டபடி வந்தவள் மாதவன் கண் விழித்திருந்ததைக் கவனிக்கவில்லை.

“குட் மார்னிங்.”

“ஆங்! குட் மார்னிங், எந்திரிச்சுட்டீங்களா?”

“அப்பிடி என்ன யோசனை? நான் எந்திரிச்சது கூட தெரியாம?!”

“இல்லை… அது வந்து…” கதவோடு நின்று பேசியபடி இருந்த மனைவியை நோக்கி இரு கரங்களையும் இவன் விரிக்க தயங்கியபடி வந்து அந்த அணைப்புக்குள் அடங்கிக் கொண்டாள். முகம் சிவந்து போனது.

“என்னடா ஆச்சு? என்ன அப்பிடி யோசனை? யாராவது ஏதாவது சொன்னாங்களா?”

“ஐயையோ! அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னுமில்லை, உங்கப்பா எங்கூடப் பேசினாங்க.”

“மனசு வலிக்கிற மாதிரி ஏதாவது சொன்னாங்களா?”

“ம்ஹூம்… எல்லாம் திருப்தியா நடந்துச்சாம்மான்னு கேட்டாங்க, எனக்கு அப்பிடியே பயத்துல வேர்த்துப் போச்சு.”

“ஹா… ஹா… எங்கப்பாவைப் பார்த்தா உனக்குப் பயமா?”

“எனக்கு மட்டுமில்லை, இந்த ஊருக்கே உங்கப்பான்னா பயம், நின்னு பேச தயங்குவாங்க.”

“அப்பிடியா?!”

“ஆமா, ஆனா இன்னைக்கு… உங்கப்பாக்கு நாந்தான் டீ கொண்டு போய் குடுத்தேன்.”

“இது நல்லாருக்கு!”

“நான் மாட்டேன்னுதான் சொன்னேன், ஆனா அத்தை விடலை.” இப்போது மனைவியின் நெற்றியிலிருந்த குங்குமத்தைக் கவனித்தவன்,

“இதுவும் உங்க அத்தையோட வேலையா?” என்று கேட்க ஆமோதிப்பாகத் தலையை ஆட்டியவள் சற்றுமுன் நடந்தது அனைத்தையும் அவனிடம் விபரித்தாள்.

“உங்களுக்கு நான் டீ கொண்டு வரட்டுமா?”

“அதைவிட வேற ஏதாவது குடுத்தா நல்லா இருக்கும்.”

“காஃபி? இல்லை பால் குடிப்பீங்களா?” குழந்தைப் போல கேட்டவளை இன்னும் அணைத்துக் கொண்டான் கணவன்.

“டீ, காஃபி குடுக்கிறதுக்கு நீயென்ன ஹோட்டல் வெச்சு நடத்துறியா? நீ எனக்கு இப்போ குடுக்க வேண்டியது வேற.”

“ஐயோ மாதவன் சார்! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல எல்லாரும் எந்திரிச்சிடுவாங்க!”

“அவங்க எந்திரிச்சா நமக்கென்ன?” என்றவன் தனது காரியத்தில் கண்ணாகிப் போனான். சுமித்ராவால் எதுவும் பேச முடியவில்லை.

சுமித்ராவின் அலைபேசி சிணுங்கியது. புடவையைச் சரி செய்தவள் யாரென்று பார்த்தாள். அம்பிகாதான் அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போதுதான் செல்லம்மா பேசியது நினைவிற்கு வரவும் சட்டென்று அழைப்பை ஏற்றாள்.

“அக்கா, சொல்லுங்கக்கா.”

“சுமி, அங்க எல்லாம் ஓகேதானே? நீ நல்லா இருக்கேல்லை?”

“நான் நல்லா இருக்கேன்கா.”

“மறுவீட்டு விருந்துக்கு அழைக்கணும்னு அம்மா சொன்னாங்க, அதான் வரலாம்னு…”

“வாங்கக்கா, யார் யாரு வர்றீங்க?”

“நானும் இவருந்தான்.”

“அம்மாவையும் சுமதியையும் கூட்டிட்டு வாங்கக்கா.”

“நிஜமாத்தான் சொல்றியா? சரியா இருக்குமா?”

“அவங்க நேத்து வரலைன்னு அத்தை கவலைப்பட்டாங்க, கூட்டிட்டு வாங்கக்கா.”

“சரிம்மா.” இவர்களது உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மாதவனின் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது.

“சுமி, இன்னைக்கு ஈவ்னிங் நாம ஒரு இடத்துக்குப் போகணும்.”

“எங்க?”

“போகும்போது சொல்றேன்.” என்றவன் குளியலறைக்குள் போய்விட்டான். அன்றைய காலைப்பொழுது மிகவும் அமைதியாக கல்யாண ஆர்ப்பாட்டங்கள் எதுவுமில்லாமல் கழிந்தது. அம்மாவும் சுமதியும் வந்தபோது சுமித்ரா மகிழ்ந்து போனாள். அப்போதும் அப்பா வந்திருக்கவில்லை. முறையாக அவர்கள் மாப்பிள்ளை வீட்டை மதிய விருந்திற்கு அழைத்துவிட்டுப் போயிருந்தார்கள்.

எந்த பந்தாவும் காட்டாமல் மாப்பிள்ளை வீடு மதியம் விருந்திற்கு வந்திருந்தது. பெரியவரும் ரேவதியும் மாத்திரம் வரவில்லை. அவர்கள் ஏன் வரவில்லை என்று யாரும் கேட்கவுமில்லை. வந்தவர்களை நன்றாகக் கவனித்தார்கள்.

“அந்தம்மா வரலை, வருவாங்கன்னு இங்க யாரும் எதிர்பார்க்கவும் இல்லை, ஆனா ஏன் ஐயா வரலை? அப்ப இன்னமும் நம்மளை அவங்க சொந்தமா நினைக்கலைன்னுதானே அர்த்தம்?” இது சுமதி. தனிமையில் தன் அக்காவோடு வருத்தப்பட்டாள்.

“இன்னைக்குக் காலையில எங்கூட பேசினாங்க சுமதி.”

“நிஜமாவா?! வெற்றிவேல் ஐயாவா?!”

“ம்…”

“என்ன பேசினாங்க?” இளையவளுக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை.

“இன்னைக்குக் காலையில நாந்தான் அவங்களுக்கு டீ கொண்டு போய் குடுத்தேன்.”

“அம்மாடியோவ்!”

“ம்… எனக்கும் பயமாத்தான் இருந்துச்சு, ஆனா அத்தை விடலை, எதுக்குப் பயப்பிடுறேன்னு அனுப்பி வெச்சாங்க, நாம நினைக்கிற மாதிரி இல்லை சுமதி, ரொம்ப நல்லா எங்கூட பேசினாங்க, என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் அவங்களால இதையெல்லாம் சட்டுன்னு ஏத்துக்க முடியலை, கொஞ்சம் அவகாசம் குடுத்தா எல்லாம் சரியாகிடும்னு தோணுது.”

“அவங்க எப்பிடி? உங்க நாத்தனார்! அவங்களுக்கும் அவகாசம் தேவைப்படுதாமா?”

“ம்ஹூம், அவங்களைப் பத்தி நான் பேச விரும்பலை, அவங்க நம்மளைத் தவிர்க்கிறாங்கன்னுதான் தோணுது.”

“சரி விடு, அவங்க எதைக் குடுக்கிறாங்களோ அதையே நாமளும் திரும்பக் குடுப்போம், ஆனா அந்த டாக்டர் ரொம்ப நல்லவங்களா தெரியுறாங்க.”

“ஆமா, ரொம்ப நல்ல மாதிரி, சரணும் நாம நினைச்ச அளவுக்கு மோசம் இல்லைடி.”

‘ஆமா, அவனை நீதான் மெச்சிக்கணும்!’ மனதுக்குள் நினைத்ததை வெளியே சொல்லாமல் சுமதி போய்விட்டாள்.

“லன்ச் ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு.” சரண் தானாகவே வந்து சுமதியிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான். பதில் சொல்லாமல் பெண்ணும் சாதாரணமாகப் புன்னகைத்து வைத்தது. என்னதான் மனதுக்குள் கோபம், ஆதங்கம் இருந்தாலும் இப்போது இவர்கள் எல்லாம் அக்காவின் சொந்தக்காரர்கள். நினைப்பதை வெளியே சட்டென்று பேசிவிட முடியாது.

“எப்போ யூனிவர்ஸிட்டி ஆரம்பிக்குது?”

“அடுத்த மாசம்னு பேசிக்கிறாங்க.”

“ஹாஸ்டல் பார்த்துட்டீங்களா?”

“அப்ளை பண்ணியிருக்கேன், கிடைக்கலைன்னா எங்கேயாவது தேடணும்.”

“ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா தயங்காம கேளு.” என்றவனை ஒரு பார்வைப் பார்த்தவள்,

“நிமலன் பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லியிருக்கார்.” என்றாள் கடுப்பாக. ஏனோ இந்த சரணை மாத்திரம் அவளுக்குப் பிடிக்கவேயில்லை!

“ஓ…‌ என்னைவிட அந்த நிமலன் உனக்குப் பெரிய மனுஷனா தெரிஞ்சுட்டாரா?”

“போற இடத்துல எல்லாம் நாமளே பெரிய மனுஷனா இருந்துடலாம்னு நினைச்சுட்டீங்களா? பெரியவீட்டு மனுஷங்களைச் சொந்தம் கொண்டாடுறதுக்கு எங்கக்கா மாதிரி நான் ஒன்னும் முட்டாள் இல்லை.” காரமாகச் சொன்னவள் அப்பால் போய்விட்டாள். சரணுக்குக் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் வந்தது. சுமதியை அடித்து நொறுக்கலாம் போல ஆத்திரம் வந்தது. ஆனாலும் அமைதியாக நின்றிருந்தான்.

அந்த ப்ளாக் ஆடி எங்கேயோ போய்க்கொண்டிருந்தது. எங்கே போகிறோம் என்று கேட்டவளுக்குப் பதில் சொல்லாமல் மாதவன் காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். கண்டி மாநகரை அடைந்தவர்கள் கிளைப்பாதை ஒன்றில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வானம் இலேசாகக் கறுக்க ஆரம்பித்திருந்தது. இன்னும் கொஞ்ச தூரம் பயணித்ததும் கார் மலைமேல் ஏற தொடங்கியது.

‘பெல் வூட்’ ஆங்கிலத்தில் எழுதிய பெயர்ப்பலகை இவர்களை வரவேற்றது. சுமித்ரா இந்த இடத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறாள். ஆனால் வந்ததில்லை. அருகில் அமர்ந்திருந்த கணவனைத் திரும்பிப் பார்க்க அவனும் புன்னகைத்தான். மலையில் சிறிது தூரம் பயணித்த பிற்பாடு காரை நிறுத்தினான் மாதவன். சிறிது தொலைவில் அழகிய நீர்த்தேக்கம் ஒன்று இருந்தது. அத்தனைப் பெரிதாக இருக்கவில்லை. ஆனால் சுற்றிவர மூங்கில் செடிகள் புதர் போல வளர்ந்திருக்கக் குளுமையாக இருந்தது.

“இந்த இடத்துல பெரிய பைன் மரங்கள் இருக்கும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.”

“அதுக்கு இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போகணும்மா.” என்றவன் நீர்த்தேக்கத்திற்கு அருகிலிருந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் இவளை அழைத்துச் சென்றான். ஏறுவதற்கு மிகவும் சிரமமாக இருந்த அந்தப் பாதை மலைக்குன்றின் உச்சிக்கு இவர்களை அழைத்துச் சென்றது.

மலை உச்சி தட்டையாக இருந்தது. அந்த இடம் முழுவதும் உயரமான புற்கள் வளர்ந்திருந்தன. அங்கிருந்து பார்த்த போது சுற்றிவர இருந்த பிராந்தியம் அனைத்தும் துல்லியமாகத் தெரிந்தது. யாரோ இங்கு வந்திருந்தவர்கள் நெருப்பு மூட்டிக் குளிர் காய்ந்திருக்க வேண்டும். நெருப்பு மூட்டிய தடம் தெரிந்தது. காற்று கொஞ்சம் பலமாக வீச சுற்றிவர இருந்த புற்கள் அசைந்தாடின.

“அழகா இருக்கில்லை?” இருவரும் சேர்ந்து நின்று புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டார்கள். அங்கு சிறிது நேரம் செலவழித்துவிட்டு மீண்டும் கார் கொஞ்ச தூரம் பயணித்தது. இப்போது மக்கள் நடமாட்டம் தெரிந்தது. ஆங்காங்கே கடைகள் இருந்தன. வெளிநாட்டு வாசிகளைக் கவரும் முயற்சி. அப்போதுதான் முறித்த சோளம் கதிர்களை அவித்து விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.‌ ஆளுக்கு ஒன்றை வாங்கிக் கொறித்தபடி மீண்டும் இருவரும் மலையேறினார்கள். இப்போது நெடிதுயர்ந்த பைன் மரங்கள் காடுபோல காட்சியளித்தன. முழங்கால் வரை வளர்ந்திருந்த அடர்த்தியான புற்கள் காற்றின் கீதத்திற்கு நாட்டியமாடின. சுற்றிவர கறுவா பயிரிட்டிருந்தார்கள். இயற்கையை ரசித்திருந்த பெண்ணைக் கலைத்தது கணவனின் குரல்.

“ம்… அப்போ இன்னைக்கு எங்கப்பா அம்மிணியோட பேசினாங்க?” காலையில் இந்தத் தகவலை மனைவி சொன்னபோது மாதவன் உண்மையிலேயே மிகவும் சந்தோஷப்பட்டான். அப்பா கடைசிவரை சுமித்ராவைத் தன் மருமகளாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டாரா என்ற பயம் அவனுக்கு இருந்தது.

“ம்…” பதில் சொன்னவளின் முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பிரகாசம்.

“அடேயப்பா! அப்பிடியென்ன பேசினாங்க? முகம் இப்பிடி ஜொலிக்குது?”

“எல்லாம் நல்லபடியா நடந்துச்சான்னு கேட்டாங்க.”

“ம்… அதுக்கப்புறம்?”

“என்ன அதுக்கப்புறம்? அவ்வளவுதான் பேசினாங்க.”

“அதுக்குத்தான் இந்த ரியாக்ஷனா? சேர்ந்தாப்போல இன்னும் நாலு வார்த்தைப் பேசியிருந்தா அப்போ அவ்வளவுதான்! அம்மிணி மயக்கம் போட்டிருப்பீங்க போல!” அவன் தன்னைக் கேலி பண்ணுகிறான் என்று தெரிந்ததும் பெண் வெட்கத்தோடு சிரித்தாள்.

“ரொம்பப் பயந்துக்கிட்டே இருந்தேன், உங்க வீட்டுல எல்லாரும் இப்பிடி சகஜமா பழகுவாங்களான்னு, இப்பதான் மனசுக்கு நிம்மதியா இருக்கு.” மறந்தும் ரேவதியின் பேச்சை சுமித்ரா எடுக்கவில்லை. மாதவனும் மனைவியின் இங்கிதத்தைப் புரிந்து கொண்டான். அக்காவைப் பற்றிய பேச்சை மாத்திரமல்ல, அந்த உறவைக் கூட இப்போது தங்களுக்கு நடுவே கொண்டு வருவது சரியல்ல என்று அவன் மனது எண்ணியது. நேரத்தை இன்பமாகக் கடத்திவிட்டு வீடு வந்திருந்தார்கள்.

ஒரு வாரம் ஓடிப்போயிருந்தது. அன்றைக்கு ராஜசேகரும் சுமதியும் கொழும்பிற்குப் போகிறார்கள். பல்கலைக்கழகம் அடுத்த மாதம் ஆரம்பிக்க இருப்பதால் தங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. இப்போதைக்குப் பல்கலைக்கழக ஹாஸ்டல் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் கூடிய சீக்கிரமே கிடைத்துவிடும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.

“அப்பா, நீங்க நிமலன் அண்ணாக்குத் தகவல் சொல்லிட்டீங்களா?”

“சொல்லிட்டேம்மா, ஸ்டேஷனுக்கு அந்தத் தம்பி வர்றேன்னு சொல்லியிருக்கு.”

“நமக்குத் தெரிஞ்சவங்க அங்க இருக்கிறது மனசுக்கு ரொம்பத் தெம்பா இருக்குப்பா.”

“எதுக்கும்மா பயப்பிடுறே? எதுவா இருந்தாலும் தைரியமா எதிர்கொள்ளணும், ஹாஸ்டல்ல தனியா இருக்கப் போறீங்க, பிரச்சினைன்னு ஏதாவது வந்தாலும் தனியா நிற்கப் பழகிக்கணும், எல்லாத்துக்கும் நிமலனை நம்மால எதிர்பார்க்க முடியாதில்லை.”

“அதுவும் சரிதான்பா, ஆனா ஆரம்பத்துல கொஞ்ச நாள் இப்பிடி யாராவது தெரிஞ்சவங்க இருக்கிறது நல்லதுதானேப்பா?”

“ம்…” அப்பா இப்போது புன்னகைத்துக் கொண்டார். சுமித்ராவின் திருமணத்திற்கு வந்திருந்த நிமலனிடம் இவர் பேசியிருந்தார். நடந்தது எதையும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளாமல் சகஜமாகப் பேசிய அந்தப் பையனை ராஜசேகருக்கு அவ்வளவு பிடித்திருந்தது. இன்றைய காலத்தில் இப்படியும் இளைஞர்கள் இருக்கிறார்களா என்று மகிழ்ந்து போனார்!

சரியான நேரத்திற்கு நிமலன் இவர்களை அழைத்துச் செல்ல புகையிரத நிலையம் வந்திருந்தான். அந்த ஜனத்திரளின் மத்தியில் இவர்களைக் கண்டுபிடித்து பஸ் தரிப்பிடத்திற்கு அழைத்து வந்திருந்தான். முகத்தில் உற்சாகம் தெரிந்தது.

“உங்களைச் சிரமப்படுத்துறோமா தம்பி?”

“சேச்சே! இதிலென்ன அங்கிள் இருக்கு, உண்மையைச் சொன்னா சுமதி இங்க வந்து படிக்கப்போறது எனக்கு எவ்வளவு பெருமையா இருக்குத் தெரியுமா? எங்கூட ரூம்ல இருக்கிற பசங்கக்கிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டேன், எங்க ஊரு பொண்ணு இங்க வந்து மெடிசின் பண்ணப் போறான்னு.”

“ஓ…” ராஜசேகர் சிரித்துக் கொண்டார்.

“நிமலன் அண்ணா, ஹாஸ்டல் ரொம்ப தூரமா?”

“இல்லை சுமதி, யூனிக்குப் பக்கத்துலேயே ரூம் எடுக்கலாம், ஆனா இது லேடீஸ் ஹாஸ்டல், ரூமைவிட பாதுக்காப்பா இருக்கும்னு எனக்குத் தோணிச்சு, பஸ்ல போய் வர்றது கொஞ்சம் கஷ்டமா இருந்தாலும் பாதுகாப்பு அதைவிட முக்கியமில்லையா?”

“அதுவும் சரிதான், எப்பிடிப் போறதுன்னு ஒருநாள் நீங்க காட்டிக் குடுத்தீங்கன்னா நான் கத்துக்குவேன்.”

“அது ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லைம்மா, என்ன தேவைன்னாலும் எனக்கு நீங்க கால் பண்ணலாம்,வேலை நேரம் போக நான் பெரும்பாலும் ஃப்ரீயாத்தான் இருப்பேன்.”

“சரிண்ணா.” அந்த ஆரோக்கியமான உரையாடலை ராஜசேகர் கவனிக்கத் தவறவில்லை. சுமித்ராவிற்குப் பார்க்காவிட்டால் என்ன, இந்தப் பையனை சுமதிக்குப் பார்க்கலாம் என்ற எண்ணம் அவர் மனதிற்குள் தோன்றியது! இலேசான உற்சாகம் தோன்ற பாதையில் கவனத்தைச் செலுத்தினார் மனிதர்.

அடுத்த அத்தியாயம்

அத்தியாயம் 15

அத்தியாயம் 15அன்று இரவு உணவிற்காக எல்லோரும் கூடியிருந்தார்கள். செல்லம்மாவும் அமர்ந்து உணவருந்திக் கொண்டிருக்க பத்மா பரிமாறினார். இராப்போஜனம் என்பதால் இடியாப்பம் செய்திருந்தார்கள். அப்போது சரணும் வீட்டிலிருந்தான்."அண்ணி, இந்த வாரம் உங்க வீட்டுல இருந்து கொழும்புக்குப் போனாங்களோ?""ஆமா சரண்.""எதுக்கு சுமி? எங்கிட்ட நீ…...

அடுத்த அத்தியாயம் படிக்க →

இந்தக் கதையைப் பற்றி விவாதிக்கவும் 1

உங்கள் கருத்தைப் பகிருங்கள்