அத்தியாயம் 12
அத்தியாயம் 12
மாதவன் அப்பால் சென்றதுதான் தாமதம். அம்பிகா வந்துவிட்டார். நடந்தது என்னவென்று தெரியாமல் அவருக்குத் தலையே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. எப்படியும் அம்பிகா தன்னைத் தேடி வருவார் என்று தெரிந்ததால் சுமித்ரா என்ன பேசுவது என்று தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டாள்.
“என்ன சுமி திடீர்னு கல்யாணப் பேச்சை ஆரம்பிச்சுட்டாங்க வீட்டுல?!”
“இல்லைக்கா, வீட்டுல அந்த எண்ணம் இருக்கலை, ஆனா இவங்கதான்…”
“அந்த இவங்களுக்குப் பெயரில்லையா?”
“மாதவன்.”
“ஓ… உங்க ஊர்தானா?”
“ஆமா, ஆனா வெளிநாடெல்லாம் போய் படிச்சிருக்காங்க, நான் அவங்களை ஊர்ல பார்த்ததே இல்லை, புடிச்சிருக்குன்னு எங்க வீட்டுல கேட்டாங்க.”
“சட்டுன்னு சம்மதம் சொல்ல வேண்டியதுதானே!”
“எப்பிடிக்கா? ரொம்பப் பெரிய இடம், அதோட அவங்க அக்காக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல இஷ்டமில்லை.”
“அதுக்கு நாம என்ன பண்ண முடியும்? தம்பிக்குப் புடிக்கும், அக்காக்குப் புடிக்காதா? அது அவங்க பிரச்சினை சுமி.”
“இந்த வெள்ளிக்கிழமை வீட்டுக்கு வர்றோம்னு சொல்லியிருந்தாங்க, வந்த இடத்துல அவங்க அக்கா தப்பா என்னமோ பேச, அதுக்கு சுமதி பதில் சொல்ல பெரிய பிரச்சினையா போச்சு, ஆனா இவங்க சட்டுன்னு வந்து அவங்க அம்மா கொண்டு வந்திருந்த நகையை எங்கழுத்துல போட்டுட்டாங்க.”
“அட்ராசக்கை! உங்கப்பா ஒன்னும் சொல்லலையா?”
“பெரியவீட்டை மீறி என்னைக்கும் நாங்க பேசினதில்லைக்கா, ஆனா அப்பா பயப்பிடுறாங்க, நான் அங்க போய் கஷ்டப்படுவேனோன்னு அம்மாக்கிட்ட அடிக்கடி போசுறாங்க.”
“மாதவன் உங்கிட்ட எப்பிடி நடந்துக்கிறாரு?” அம்பிகா கேட்ட மாத்திரத்தில் இளையவளின் முகம் சிவந்தது. மகிழ்ச்சியைக் காட்டியது.
“ரொம்பப் பிரியமா நடந்துக்கிறாங்க, ஏதாவது காரணத்தைச் சொல்லிக்கிட்டு அடிக்கடி பார்க்க வர்றாங்க, இப்பவும் நாளைக்குப் பட்டுப்புடவை வாங்கப் போகணும், வேலை முடிஞ்சதும் ரெடியா இருன்னு சொல்லிட்டுத்தான் போறாங்க, பட்டுப்புடவை வாங்க நான் எதுக்குக்கா?”
“அதெல்லாம் அப்பிடித்தான், ரொம்பப் பேசாம அவங்க சொல்றபடி செய், அக்காவைத் தவிர அங்க மத்த எல்லாரும் நல்லமாதிரியா?”
“நல்ல மாதிரித்தான், ஆனா பையனுக்கு அவங்க வசதிக்கு ஏத்தமாதிரி பொண்ணு எடுக்கணும்னு நினைச்சிருப்பாங்க போல, அந்த இடத்துல என்னை வெக்கக் கொஞ்சம் கஷ்டப்படுறாங்க, ஆனா காலப்போக்குல எல்லாம் சயியாகிடும்னு எங்கம்மா சொல்றாங்க.”
“இங்கப்பாரு சுமி, மாதவன் உம்மேல பிரியமா இருக்கிறதுதான் முக்கியம், நீ அதை மட்டும் பாரு, அவரோட உறவுகளுக்கு உண்டான மரியாதையை நீ குடு, அவங்க உன்னோட நல்லா இருந்தா சந்தோஷம், இல்லைன்னா உன்னால ஒன்னும் பண்ண முடியாது, அமைதியா இருந்திடு, உன்னோட வாழ்க்கையை சந்தோஷமா வாழப்பாரு, புரியுதா?”
“சரிக்கா.”
“கல்யாணம் எப்ப வெக்கப் போறாங்க?”
“அது தெரியலைக்கா.” வீட்டிற்கு வந்த மகனிடம் அப்போது அதே கேள்வியைத்தான் செல்லம்மாவும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
சுமித்ராவைப் பார்த்துவிட்டு மாதவன் மிகவும் உல்லாசமான மனநிலையில் வீடு வந்திருந்தான். அந்தச் சின்னப் பெண்ணால் தனக்கு இத்தனை சந்தோஷத்தைக் கொடுக்க முடியுமா என்று அவனுக்கு அத்தனை வியப்பாக இருந்தது. ஒரு சின்ன இதழ் முத்தத்தால் தன் உலகத்தையே வண்ண மயமாக்கிய அந்த மாயக்காரியை நினைத்தபடி வந்தவனைத் தடுத்தது அம்மாவின் குரல்.
“மாதவா!” அம்மாவின் குரலில் நின்றவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“என்னம்மா?”
“எங்க போயிட்டு வர்றே?!” மகனின் முகத்தைப் பார்த்த அம்மாவுக்கும் அத்தனை மகிழ்ச்சி. இந்தக் கல்யாணப் பேச்சு ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து மாதவனுடைய முகம் எப்போதும் இறுகிப் போய்த்தான் கிடந்தது. செல்லம்மா அதை நினைத்துப் பல நாட்கள் வருந்தியிருக்கிறார்.
“நான் எங்க போயிருப்பேன்னு நீங்க நினைக்கிறீங்க?” என்றவன் அம்மாவின் பின்னோடு வந்து அவரது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டான். எப்போதும் அதீத மகிழ்ச்சி ஏற்படும் போதுதான் மூத்த மகன் இப்படியெல்லாம் அம்மாவைக் கொஞ்சுவான். பரீட்சைகளில் அதிவிசேட சித்திகள் பெற்றால் இப்படிச் செல்லம் பாராட்டுவான்.
“சுமித்ராவைப் பார்த்தியா?”
“ம்…” என்றவன் அம்மாவின் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்தான். சிறிது நாளாகச் சற்று எட்ட நின்ற மகன் இன்று கிட்ட வந்ததுபோல உணர்ந்தார் அந்தத் தாய்.
“என்ன சொல்றா என்னோட மருமகள்?”
“அவங்க வீட்டுல பயப்பிடுறாங்க போல, அதை எங்கிட்டச் சொல்றதுக்கும் தயங்குறா, நீ எதுக்கும் கவலைப்பட வேணாம், நானும் எங்கம்மாவும் உன்னை நல்லா பார்த்துக்குவோம், பயப்பிடாம எங்க வீட்டுக்கு வான்னு சொல்லியிருக்கேன், என்னோட சுமியை நீங்க நல்லா பார்த்துக்குவீங்கல்லைம்மா?”
“கண்டிப்பா ராஜா, அதைவிட அம்மாக்கு வேற என்னடா வேலை!”
“நாளைக்கு உனக்குப் பட்டுப்புடவை வாங்கணும், எங்கம்மா வாங்கச் சொன்னாங்கன்னு சொன்னேன்.”
“நான் எப்படா அப்பிடிச் சொன்னேன்?!”
“ஐயோ அம்மா! இதையெல்லாம் நீங்க கண்டுக்கப்படாது.” மாதவன் சொன்ன விதத்தில் அம்மா வாய்விட்டுச் சிரித்தார்.
“எங்கூட வெளியே வர்றதுக்கே அவ்வளவு பயப்பிடுறா, நான் என்னதாம்மா பண்ணுறது?”
“சரிசரி, நல்ல காஸ்ட்லியா வாங்கு மாதவா, நான் எப்பவும் போற கடைக்கு ஃபோன் பண்ணிச் சொல்லிடுறேன், அவங்களுக்கு நான் எந்த மாதிரி எடுப்பேன்னு தெரியும், சுமித்ராக்கு ஏத்த கலரை செலக்ட் பண்ணு.”
“சரிம்மா.”
“மாதவா, அடுத்த மாசம் கல்யாணத்தை வெச்சா வேலைகள் எல்லாத்தையும் முடிக்க சவுகரியமா இருக்கும்னு அப்பா சொல்றாங்க.”
“என்னது? அடுத்த மாசமா?! அதெல்லாம் சரியா வராது, உங்களுக்கு ரெண்டு வாரம் டைம் தர்றேன், அதுக்குள்ள உங்க வேலையெல்லாம் முடிச்சுக் கல்யாணத்தை நடத்துங்க, அதுக்கு மேல காத்திருக்க நம்மால முடியாது செல்லம்மா.” என்றவன் அம்மாவுக்கு இன்னுமொரு முத்தத்தை லஞ்சமாக வழங்கிவிட்டுப் போய்விட்டான். செல்லம்மா வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டார்.
“என்ன சொல்றாரு உங்க மூத்த மகன்? கொஞ்சல் எல்லாம் பலமா இருக்கு?!” சரண் அப்போது வீட்டில்தான் இருந்தான்.
“சரண், உங்கண்ணா என்னடா இப்பிடி மாறிப்போனான்?!”
“ம்… இதெல்லாம் அந்தப் பொண்ணு பண்ணுற வேலை, உங்க மகனுக்கு நல்லா முத்திப்போச்சு.”
“டேய்!” என்று அதட்டிய அம்மா சின்ன மகனைச் செல்லமாக அடித்தார்.
“சரண், இந்தக் கல்யாண விஷயத்தால மாதவன் நம்மளை எல்லாம் வெறுத்திடுவானோன்னு நான் ரொம்ப பயப்பிட்டேன்.”
“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைம்மா, எப்பிடி அண்ணாவால நம்மளை வெறுக்க முடியும்? அவன் ஆசைப்படுற மாதிரி கல்யாணத்தைச் சீக்கிரமா நடத்துங்க, வசதி மட்டுந்தான் அந்த வீட்டுல இல்லையே தவிர அவங்க அண்ணாக்கு ரொம்பப் பொருத்தமா இருப்பாங்க, உங்க மூத்த மகனுக்குச் சட்டுன்னு கோபம் வரும், அதையெல்லாம் அவங்க அனுசரிச்சுப் போவாங்கன்னு எனக்குத் தோணுது.”
“ம்…” செல்லம்மாவும் மகனை ஆமோதித்தார்.
“அக்காவை நீங்க ரொம்பச் செல்லமா வளர்த்துட்டீங்க, உங்கக்கிட்ட இருக்கிற நிதானம் அக்காக்கிட்ட இல்லை, ஆனா உங்க மருமகள் கரெக்டா இருப்பாங்கன்னு தோணுது.” சொன்ன மகனின் கன்னம் வழித்து முத்தம் வைத்தார் அம்மா.
“எப்ப இருந்துடா இப்பிடியெல்லாம் பேச கத்துக்கிட்டே? என்னோட குட்டிப் பையன் சரணா இப்பிடியெல்லாம் பேசுறது?”
“என்னது?! குட்டிப் பையனா? உங்க மூத்த மகன் கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட எனக்குப் பொண்ணு பார்க்க ஆரம்பிங்க.”
“அடி ராஸ்கல்!” அம்மா கையை ஓங்கவும் சத்தமாகச் சிரித்தவன் ஓடிவிட்டான். செல்லம்மாவிற்கு மனது நிறைந்தாற் போலவிருந்தது.
அடுத்தநாள் நான்கு மணிக்கு மேல் மாதவன் தலவாக்கலைக்கு வந்துவிட்டான். இந்த முறை நேராக சுமித்ராவின் இருப்பிடத்திற்கே வந்திருந்தான். வேலையிலிருந்து அப்போதுதான் வீடு வந்தவள் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டாள்.
“சுமி, நீ ரெடியா?” அலைபேசியில் அவளை அழைத்திருந்தான்.
“இதோ வந்தர்றேன், அஞ்சு நிமிஷம்.” என்றவள் அவசரமாக வெளியே வந்தாள்.
“மேடம் கிளம்பிட்டாங்க போல!” இது அம்பிகா.
“அக்கா, அவங்க வெயிட் பண்ணுறாங்க, நான் கிளம்புறேன்.”
“அவசரப்படாம ஆறுதலா வந்தா போதும், நல்ல புடவையா செலக்ட் பண்ணு.”
“சரிக்கா.” என்றவள் அவசரமாக ஓடி வந்தாள்.
“சாரி, லேட் பண்ணிட்டேனா? இன்னைக்கு ஃபீல்ட் வொர்க், அதான் குளிச்சிட்டு வந்தேன், கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு.” அவளது சமாதானத்தை ரசித்தவன் போல ஒரு புன்னகையோடு காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். செல்லம்மா சொன்ன ஜவுளிக்கடை சற்று தொலைவில் இருந்தது.
“எந்தக் கடைக்குப் போறோம்?”
“அம்மா அவங்க எப்பவும் வாங்குற கடைக்குப் போகச் சொன்னாங்க சுமி.”
“ஓ…” ஆனால் கார் போய் நின்ற கடையைப் பார்த்தபோது சுமித்ரா திகைத்தாள். எதற்காக இவ்வளவு பெரிய கடைக்கு இப்போது வரவேண்டும்?!
“வா.” அவனுக்கு எதுவும் தோன்றவில்லைப் போலும். இவளையும் அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே போனான். கடையில் இவர்களுக்கு வரவேற்பு பலமாக இருந்தது. செல்லம்மா ஏற்கனவே கடை உரிமையாளரை அழைத்து விபரம் சொல்லியிருப்பார் போலும். நேராக பட்டுப்புடவைகள் இருந்த பகுதிக்கு இவர்களை அழைத்துச் சென்றார்கள்.
“உனக்கு எது புடிக்குதோ அதையெல்லாம் எடுத்துக்கோ சுமி.” பட்டுச்சேலைகள் கண்ணைப் பறித்தன. ஒரு சேலை மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தது. கறுப்பு நிறத்தில் உடல் முழுவதும் புட்டா வேலைப்பாடு. பார்டரும் முந்தியும் ஊதா வண்ணத்தில் ஜரிகை வேலைப்பாடுடன் நெய்யப்பட்டிருந்தன. பார்த்த மாத்திரத்தில் அந்தச் சேலையை மாதவன் தெரிவு செய்துவிட்டான்.
“பட்டுப்புடவை… கறுப்பு நிறத்தில…”
“ஏன் சுமி? உனக்குப் புடிக்கலையா?”
“நல்லா இருக்கு, ஆனா வீட்டுல பெரியவங்க கறுப்புன்னா வேணாம்னு சொல்லுவாங்க.”
“பரவாயில்லை, இது எனக்கு ரொம்பப் புடிச்சிருக்கு.” என்றவன் அதற்குமேல் வேறு சேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டான். அடர்பச்சை, வயலட், பேபி பிங்க் என ஒவ்வொன்றாக அவன் எடுக்கப் பெண் திகைத்துப் போனாள். ஒவ்வொரு புடவையின் விலையும் மிகவும் அதிகமாக இருந்தது.
“எதுக்கு இவ்வளவு?!”
“ஃபர்ஸ்ட் டைம் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஷாப்பிங் வந்திருக்கோம், இந்த நாளை என்னைக்கும் நாம மறக்கக் கூடாது.” என்றவன் முதலில் அவன் தெரிவு செய்த கறுப்புப் புடவைக்கு ஏற்றமாதிரி ரெடிமேட் ப்ளவுஸும் வாங்கினான்.
“இதை உடுத்திக்கிட்டு வா சுமி.”
“இப்பவா?!”
“ஆமா.” அதற்குமேல் பேச்சில்லை என்பதுபோல அவன் நிற்க வேறு வழியில்லாமல் அங்கிருந்த பெண்களின் உதவியோடு புதுப்புடவையை உடுத்திக்கொண்டு வந்தாள் பெண். ஒரு புன்னகையை மட்டும் சிந்தியவன் வாங்கிய பொருட்களோடு காருக்கு வந்துவிட்டான்.
எப்போதும் போல இப்போதும் கார் அருவிக்கரைக்கு வந்திருந்தது. மெல்லிய இருள் பரவ ஆரம்பித்திருந்த வேளை கறுப்பு நிற புடவையில் ஒரு மோகினியைப் போல இருந்தாள் பெண். அவளை நோக்கித் திரும்பி அமர்ந்தவன் அவள் ஒளித்து வைத்திருந்த கழுத்துத் தாலியை இழுத்துவிட்டான். புதுத்தாலி, புதுப்புடவை என பெண் பார்க்க மங்களகரமாக இருந்தாள்.
“அன்னைக்குப் பட்டுப்புடவையில ரொம்ப அழகா இருந்தே, ஆனா உன்னை ரசிச்சுப் பார்க்க முடியலை, ஃபோட்டோ மட்டுந்தான் கிடைச்சுது.” என்றவன் மோகன் கொடுத்த புகைப்படத்தைக் காட்டினான்.
“அன்னைக்கே தோணிச்சு, உன்னை இப்பிடி நான் மட்டும் பார்க்கணும்னு.”
“பார்த்துட்டீங்களா?” விளையாட்டாக கேட்டவள் அவன் பார்வைப் பார்த்து மயங்கிப் போனாள். அதற்கு மேலும் அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கத் தயங்கியவள் காரைவிட்டு இறங்கினாள். அருவியை நோக்கி நடந்தவளின் கரத்தைப் பிடித்துப் பாதியிலேயே அவன் கரம் தடுத்தது.
“வேணாம் சுமி.”
“இல்லை… அருவி…” அதற்குமேல் அவளைப் பேசவிடாமல் முழுதாக இழுத்து அணைத்திருந்தான் மாதவன். நாடி நரம்பெல்லாம் அவன் தீண்டலை ரசித்தாலும் செய்வது தவறு என்று தெரிந்ததால் பெண் மெதுவாக விலக முயன்றாள்.
“சுமி, ப்ளீஸ்…”
“ம்ஹூம்… இது தப்பு…”
“எது தப்பு? எம் பொண்டாட்டி, நான் கட்டிப்புடிக்கிறேன்.” அவன் நியாயம் வேறாக இருந்தது.
“யாருக்கும் தெரியாம கட்டின தாலி.” அவள் வார்த்தைகளில் நிதானத்திற்கு வந்தவன் அவள் முகம் பார்த்தான். ஆனாலும் அணைப்பிலிருந்து அவளை விலக்கவில்லை.
“ஓ… யாருக்கும் தெரியாம கட்டினா தாலி இல்லைன்னு ஆகிடுமா? உங்க வீடும் எங்க வீடும் ஒன்னா சேர்ந்து எனக்கு நீதான்னு முடிவு பண்ணியாச்சு, இதுக்கு மேல என்ன வேணும் உனக்கு?”
“அதெல்லாம் சரிதான்…”
“வேற எது சரியில்லை உனக்கு? எவ்வளவு ஆசையா உன்னைப் புடவைல பார்க்கணும்னு இவ்வளவும் பண்ணி இங்க கூட்டிக்கிட்டு வந்தா நீ ரொம்பப் பேசுறே!”
“சரி, நான் பேசலை.”
“அப்போ என்ன பண்ணப் போறே?” அவன் கிறக்கம் கூடியது.
“என்ன பண்ணணும்?” வெட்கம் மேலிட அவள் முகத்தை வேறு புறம் திருப்பிக் கொண்டாள்.
“எவ்வளவோ பண்ணலாம், நான் ஆசையா இத்தனைப் புடவை வாங்கிக் குடுத்திருக்கேன் இல்லை, அதேமாதிரி எனக்கும் ஏதாவது குடுக்கலாம்.” அவன் எதற்கு அடித்தளம் போடுகிறான் என்று புரிய சுமித்ரா மெதுவாக விலக முயன்றாள்.
“இல்லை சுமி, வெள்ளிக்கிழமையே இதெல்லாம் நாம பண்ணியிருக்கணும், எவ்வளவு ஆசையோட அன்னைக்கு நானிருந்தேன் தெரியுமா? எல்லாரும் எல்லாத்தையும் நாசம் பண்ணிட்டாங்க, ஆனா இன்னைக்குக் கண்டிப்பா வேணும்.”
“சின்னப்புள்ளை மாதிரி அடம் புடிக்கிறீங்க.”
“நீ என்ன வேணா சொல்லிக்கோ.” என்றவன் அவள் இதழ் போதையில் மூழ்க ஆரம்பித்தான். பெண்ணால் அவனைத் தடுக்க முடியவில்லை. பல நொடிகள் அவளோடு லயித்து நின்றவன்,
“என்னமோ உனக்குப் புடிக்காத மாதிரி அத்தனை ட்ராமா போட்டே…” சட்டென்று விலகியவள் அவன் வாயில் ஒரு அடி போட்டாள். அட்டகாசமான அவன் சிரிப்பு அருவிக்கரையை நிறைக்க காருக்கு வந்துவிட்டாள் பெண்.
***
மாதவன் அமைதியாக அந்த இடத்தில் நின்றிருந்தான். யாருக்காகவோ காத்திருப்பது போல தெரிந்தது. காரில் சாய்ந்தபடி நின்றவனின் முகத்தில் அவ்வளவு சிந்தனை! யாருக்காகக் காத்திருக்கிறான்?! தூரத்தில் சுமதி வருவது தெரிந்தது.
“வா சுமதி.”
“சொல்லுங்க சார், எதுக்கு கால் பண்ணி வரச்சொன்னீங்க?” எப்போதும் மாதவனோடு பேசும்போது அவள் குரலில் ஓர் நட்புணர்வு தெரியும். இவர் எனக்கு மிகவும் வேண்டப்பட்டவர் என்பதை அவள் குரலும் உடல் மொழியும் சொல்லிவிடும். அந்த அன்னியோன்யத்தை இன்று பார்க்க முடியவில்லை.
“சுமதி, உனக்கு இன்னும் நான் சார்தானா? பழைய உறவுல பாதியைக் கூட நீ காட்டலையே!”
“அதான் எங்க தகுதி என்னன்னு உங்கக்கா அன்னைக்குச் சொல்லிட்டாங்களே.”
“அக்கா பேசினதுக்கு என்னை நீ தண்டிக்கிறியா?”
“நான் யாரையும் தண்டிக்க நினைக்கலை, எனக்கு என்னோட அக்கா வாழ்க்கை முக்கியம், அவ்வளவுதான்.”
“நீ இவ்வளவு பயப்பிடுற அளவுக்கு நான் கெட்டவனா?”
“ஒரு பொண்ணோட சம்மதம் இல்லாம அவ கழுத்துல தாலி கட்டுறவங்களை என்ன சொல்றது? உங்கமேல நான் எவ்வளவு மரியாதை வெச்சிருந்தேன்!”
“உங்கக்கா சம்மதம் இல்லாம அவ கழுத்துல நான் தாலி கட்டியிருக்கேன்னு நீயும் நினைக்கிறியா?”
“அவளுக்குத் தெரியாமத்தானே பண்ணினீங்க?”
“நீ என்னதான் குறை சொன்னாலும் என்னைத் தவிர அவ கழுத்துல யாரு தாலி கட்டுறதையும் உங்கக்கா அனுமதிக்கமாட்டா, அது உனக்குத் தெரியாதா?” இதற்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாமல் சுமதி அமைதியாக நின்றிருந்தாள்.
“இங்கப்பாரும்மா, சுமித்ராவை எனக்கு ரொம்பப் புடிச்சிருக்கு, அவளோட ஒரு அற்புதமான வாழ்க்கையை வாழணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன், அந்த ஆசைக்குக் குறுக்கே யாரு வந்தாலும் அதைப் பொறுத்துக்கிட்டு நான் சும்மா இருக்கமாட்டேன், உங்கக்காவை யாருக்கோ தாரை வார்த்துக் குடுத்துட்டு வேடிக்கைப் பார்க்க நான் தயாரில்லை.”
“எங்கக்கா சந்தோஷமா இருப்பாளா?”
“நிச்சயமா! என்னை நீ நம்பலாம், கட்டினவளைக் கண்கலங்க விடுறவன் நானில்லை, நிதானமா எல்லாத்தையும் என்னால சாதிச்சிருக்க முடியும், ஆனா சுமித்ரா பயப்பிட்டா, உங்க வீட்டை எதிர்க்க அவளுக்குத் தைரியம் இருக்கலை, புடிக்கலைன்னாலும் உங்க வீட்டுல பார்க்கிற மாப்பிள்ளையைக் கட்டிக்கிட்டு உள்ளுக்குள்ள எல்லாத்தையும் மறைச்சிருப்பா, யாருக்கும் தெரியாம அழுதிருப்பா, அவளுக்கும் சேர்த்துத்தான் இப்பிடி அதிரடியா முடிவெடுக்க வேண்டியிருந்துச்சு.”
“தெரியலை, எங்கக்கா உங்களை நினைச்சு அழுததையும் என்னால தாங்க முடியலை, அதுக்காக நீங்க பண்ணினதையும் ஏத்துக்க முடியலை.”
“எங்கிட்ட எல்லாத்தையும் விட்டுரு சுமதி, நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
“உங்களை நம்புறதைத் தவிர எங்களால வேற என்ன பண்ண முடியும்? நான் கிளம்புறேன்.” ஒரு பெருமூச்சோடு கிளம்பியவளை மாதவன் தடுத்தான்.
“சுமதி, நான் உன்னை ட்ராப் பண்ணுறேன் வா.”
“இல்லை வேணாம், நானே போய்க்கிறேன்.”
“சுமித்ரா வீட்டுல ஒரு பார்சல் குடுக்கச் சொன்னா, அதைக் குடுக்க எப்பிடியும் நான் உங்க வீட்டுக்கு வரத்தான் வேணும், வா போகலாம்.” அதற்குமேல் மறுக்க முடியாமல் பின்னால் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள் பெண். மாதவன் அமைதியாக காரை ஓட்டியவன் மாமியாரின் வீட்டிற்கு வந்தான். காரிலிருந்து பெரிய பை ஒன்றை அவன் எடுக்கவும்,
“என்ன இது?” என்றாள் சுமதி.
“நானும் சுமியும் ஷாப்பிங் போனோம்,” காரின் சத்தம் கேட்டு மணிமேகலை வாசலுக்கு வந்துவிட்டார். ராஜசேகர் அப்போது வீட்டிலில்லை.
“வாங்க தம்பி.” மாதவனை அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும் குரலில் உற்சாகம் தெரிந்தது.
“நல்லா இருக்கீங்களா அத்தை?” அம்மாவும் மகளும் இப்போது ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். பெரியவீட்டுப் பையன் காட்டிய இணக்கத்தில் மாமியார் வீழ்ந்தே போனார்.
“நல்லா இருக்கேன், நீங்க சவுக்கியமா? உள்ள வாங்க.” நீ அழைக்காவிட்டாலும் நான் வருவேன் என்பதுபோல மாதவன் உரிமையோடு உள்ளே வந்தான்.
“நீ எங்க போனே சுமதி?”
“மாதவன் சார்தான் பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க, அதான் போனேன்.”
“அதுக்கு ஏன் வெளியே போகணும்? வீட்டுக்கு வரச்சொல்லி இருக்கலாமே?”
“உங்களுக்குப் பெரிய மனசு, நீங்க கூப்பிடுறீங்க, ஆனா சுமதி அப்பிடியில்லை, இன்னும் டாக்டருக்கு நான் மாதவன் சார்தான், அவ வாயிலிருந்து அத்தான்னு ஒரு வார்த்தை வரமாட்டேங்குது.”
“உங்களை அப்பிடியே கூப்பிட்டுப் பழகிட்டோம், திடீர்னு மாத்தமுடியலைப்பா, தப்பா எடுத்துக்காதீங்க, உங்கக் கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாறிடும்.”
“ம்… கல்யாண வேலையெல்லாம் எப்பிடிப் போகுது அத்தை?”
“உங்களுக்கு ஈடு குடுக்க எங்களால முடியாது, ஏதோ முடிஞ்சளவுக்கு…”
“வீணா சிரமப்படுத்திக்காதீங்க, சுமித்ராவோட கல்யாணத்துக்கு என்ன பண்ணணும்னு நீங்க முடிவெடுத்திருந்தீங்களோ அதையே பண்ணுங்க, எங்க வீடு எங்கிறதுக்காக கஷ்டப்படுத்திக்க வேணாம்.” என்றவன் கையிலிருந்த பையை மணிமேகலையிடம் நீட்டினான்.
“அம்மா புடவை வாங்கணும்னு சொன்னாங்க, எனக்குப் புடிச்சதை வாங்கியிருக்கேன்.”
“ஓ…” மறந்தும் சுமித்ராவோடு ஷாப்பிங் போனதை மாதவன் மாமியாரிடம் சொல்லவில்லை. சுமதி அவனது சாமர்த்தியத்தை மெச்சிக் கொண்டாள். அத்தோடு மாதவன் கிளம்பிவிட்டான். ஆனால் அன்று மாலை செல்லம்மா மகனிடம் வேறொன்றைப்பற்றிப் பேசினார்.
“மாதவா…”
“சொல்லுங்கம்மா.”
“இல்லைடா, அம்மா ஒன்னு கேட்டா தப்பா எடுத்துக்கமாட்டியே.”
“என்னம்மா விஷயம்? பீடிகைப் பலமா இருக்கு!”
“இல்லை… கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் எங்க இருக்கிறதா முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?” இந்தக் கேள்விக்கு மாதவனுக்கு விடை தெரியாது.
“அம்மா… சுமிக்கிட்ட இது சம்பந்தமா நான் இன்னும் பேசலை, ஆனா ஒரு விஷயம், வேலையை விடுன்னு அவகிட்ட என்னால சொல்ல முடியாது.”
“பெரியவீட்டு மருமகள் எதுக்கு மாதவா வேலைக்குப் போகணும்?”
“இந்த வேலையை வெறும் வருமானத்துக்காக அவ பண்ணலை, இது அவளோட கனவும்மா, தலவாக்கலைக்குத்தான் போகணும்னு படிக்கும்போதே ஆசைப்பட்டிருக்கா, அவளுக்குள்ள நிறைய கனவுகள் இருக்கும்மா, படிப்பை முடிச்ச கையோட அவ எங்க வேணும்னாலும் வேலைக்குப் போய் சம்பாதிச்சிருக்கலாம், அவங்க வீட்டு நிலைமைக்கு அது எவ்வளவோ உதவியா இருந்திருக்கும், ஆனா அவங்களும் அதைப் பண்ணலை.”
“வேலைக்குப் போகணும்னா நம்ம ஃபேக்டரியில நல்ல வேலையா போட்டுக் குடுக்கலாமேப்பா.”
“அது சரிவராதும்மா.”
“அப்ப நீ தலவாக்கலைக்குப் போயிடுவியா?” கலவரத்துடன் கேட்ட அம்மாவை மகன் அணைத்துக் கொண்டான்.
“இல்லைம்மா, என்ன பண்ணலாம்னு நான் பார்க்கிறேன்.” அந்தப் பதிலில் மகிழ்ந்துபோன அம்மா போய்விட்டார். ஆனால் மாதவனுக்குள் குழப்பம் சூழ்ந்து கொண்டது. இதை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. திருமணம் முடிந்த கையோடு வீடொன்றை வாடகைக்கு எடுத்துத் தானும் அங்கே போய்விடலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தான். ஃபேக்டரிக்குத் தினமும் வந்து போவது அத்தனைப் பெரிய சிரமமில்லை. ஆனால் அம்மா இப்படிச் சொல்கிறாரே?!
“மாதவன் சார்.” சுமித்ராவை அலைபேசியில் அழைத்திருந்தான்.
“என்ன மேடம், பிஸியா இருக்கீங்களா?”
“இல்லை, இப்பதான் வேலையில இருந்து வந்தேன்.”
“என்ன சொல்றாங்க உங்க பக்கத்து வீடு?”
“அதைக் கேட்காதீங்க, நீங்க வந்து போனதுல இருந்து சதா உங்க பேச்சுத்தான், நீங்க ரொம்ப நல்ல பையனாம்.”
“அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு, உனக்குத் தெரியலை.”
“உங்களைப்பத்தி எனக்கு நல்லாவே தெரியும், நீங்க ரொம்ப நல்லவர்னும் எனக்குத் தெரியும்.” அவள் பதில் வில்லங்கமாக வந்தது.
“அதுசரி, நல்லவர், வல்லவர், நாலும் தெரிஞ்சவர்னு கூடிய சீக்கிரமே தெரியவரும்.”
“வரட்டும் வரட்டும், ஏதாவது பிரச்சினையா? வாய்ஸ் டல்லடிக்குது!” அவள் சட்டென்று கேட்க மாதவன் திகைத்தான்.
“ஏனப்பிடி கேட்கிறே சுமி? ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்லையே!”
“ஓ… நாந்தான் தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டேன் போல, உங்க வாய்ஸ் எப்பவும் போல இல்லை மாதவன் சார்.” இவனுக்கு இப்போது பேசுவது சிரமமாக இருந்தது. சுமித்ரா தன்னை இவ்வளவு தூரம் கவனிக்கிறளா?! மகிழ்ச்சி பொங்கியது!
“மாதவன் சார்னு கூப்பிட்டா என்ன நடக்கும்னு தெரியும்ல?”
“அதான் நீங்க பக்கத்துல இல்லையே, அந்தத் தைரியந்தான்.”
“அடேயப்பா! ஒன்னும் புடிக்காத மாதிரி ரொம்ப நடிப்புத்தான், அந்த அருவிக்குத் தெரியும், நீ யாருன்னு, உன்னோட மனசு என்னன்னு.”
“ஓ… அருவிக்கு மட்டுந்தான் தெரியுமா? உங்களுக்குத் தெரியாதா?”
“ரொம்பப் பேசினா கார் இப்போ தலவாக்கலைக்கு வரும், ஓகேவா?”
“வாங்களேன், யாரு வேணாம்னு சொன்னா?”
“சுமீ! நிஜமா வரவா?”
“…” அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அமைதியாக இருந்தாள்.
“ஒவ்வொரு நாளும் வந்தா நல்லா இருக்காதில்லை, அதாலதான் இன்னைக்கு நான் வரலை, உன்னைத் தொல்லைப் பண்ணக்கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.”
“தொல்லைன்னு நான் சொல்லவே இல்லையே!”
“சொல்லலைன்னாலும் எனக்குத் தெரியும்.”
“அப்போ உங்களைவிட அருவிக்குத்தான் என்னைப்பத்தி நிறையத் தெரியும், நான் இப்போ எங்க இருக்கேன் சொல்லுங்க?” அவள் சொன்ன பிறகுதான் பின்னணியில் அருவியின் சத்தம் கேட்பதை அவன் கண்டுகொண்டான்.
“சுமீ!”
“உங்க ஞாபகமாகவே இருந்துச்சு, ரூமுக்குப் போக மனசு வரலை, அதான் நேரா இங்க வந்துட்டேன்.”
“ஏய்! எங்கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாமில்லை?”
“வேணாம், இதுக்கப்புறம் கிளம்பிவந்து எத்தனை மணிக்கு நீங்க வீட்டுக்குப் போறது? ராத்திரி நேரம் ட்ரைவ் பண்ண வேணாம்.” அந்த நொடி மாதவன் கரைந்து போனான். இது என்ன மாதிரியான அன்பு?! இந்தப் பெண்ணை அவனால் எப்படி விட்டுக்கொடுக்க முடியும்?! மாதவன் மதிமயங்கி நின்றிருந்தான்!






Very nice