அத்தியாயம் 13
அத்தியாயம் 13
மண்டபம் நிறைந்திருந்தது. அந்தப் பகுதியில் வாழும் எஸ்டேட் முதலாளிகள் அனைவரும் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். மாதவன் வேட்டி, சட்டை அணிந்து சம்பிரதாயங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தான். பெண் இன்னும் அழைத்துவரப்படவில்லை.
“அக்கா, பூ தட்டைக் கொண்டுவரச் சொல்லுங்க.” மணிமேகலை நிற்க நேரமில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். பெரியவீட்டு சம்பந்தம் என்பதால் பெண்வீடு தங்கள் எல்லை தெரிந்து நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். இதுவரை இந்தக் கல்யாணம் தொடர்பான எந்த நிகழ்விலும் கலந்து கொள்ளாத வெற்றிவேல் முன்வரிசையில் ஷெர்வானி உடுத்தி தலைப்பாகைக் கட்டி ஜமீன்தார் போல அமர்ந்திருந்தார்.
“பொண்ணு ரெடியாகிட்டாங்களான்னு பாருங்க, நேரம் போகுது.” யாரோ சொல்லவும் ரேவதி தன் அம்மாவைத் தனியே அழைத்து வந்தாள். தங்கள் தகுதிக்குக் கொஞ்சமும் பொருந்தாத இடம் என்ற எண்ணம் மனம் முழுவதும் இருந்தபோதும் தம்பிக்காக் கிளம்பி வந்திருந்தார் அக்கா.
“என்ன ரேவதி?”
“அதான் உங்கப் பையன் ஏற்கனவே அந்தப் பொண்ணோட கழுத்துல தாலி கட்டிட்டானே. இப்ப திரும்பவும் இன்னொரு தாலியா?”
“உஷ்! மெள்ளப் பேசும்மா, எதுக்கு இப்போ சத்தம் போடுறே?” ரேவதி யாருக்கும் தெரியாமல் மெதுவான குரலில்தான் பேசினார். ஆனாலும் செல்லம்மாவிற்கு நாக்கு உலர்ந்து போனது.
“நான் பேசினது யாருக்கும் கேட்கலை, ஆனா என்ன பண்ணப் போறீங்கன்னு சொல்லுங்க.”
“என்ன பண்ணுறதுன்னு நீயே சொல்லும்மா.”
“வேற என்ன பண்ண முடியும்? அதான் புதுசா தாலி கட்டப்போறானில்லை? பழைய தாலியைக் கழட்டிடுங்க.”
“ஐயையோ!”
“என்ன ஐயையோ? யாருக்கும் தெரியாம கட்டின அந்தத் தாலி செல்லுபடியாகாது, இப்போ கட்டப்போறதுதான் முறைப்படி நடக்கப் போகுது, நீங்க பழையதைக் கழட்டிடுங்க, ஒரு பொண்ணு கழுத்துல எத்தனைத் தாலிதான் இருக்கிறது!”
“அதுவும் சரிதான்.”
“ம்… போய் யாருக்கும் தெரியாம நான் சொன்னதைச் செய்ங்க.” என்ற ரேவதி அப்பால் போய்விட்டார். ஆனால் செல்லம்மாவிற்கு மனது பதைபதைத்தது. யாருக்கும் தெரியாமல் கட்டியது என்றாலும் தாலி தாலிதானே! ரேவதி சொல்வது போல முறையில்லாமல் நடந்துவிட்டதால் அதைத் தூக்கி எறிய அவருக்கு மனது வரவில்லை. ஆனாலும் மணப்பெண்ணின் அறைக்குப் போனார்.
“வாங்கம்மா.” மணப்பெண் அலங்காரம் நடந்து கொண்டிருக்க சுமதியும் அங்கேதான் நின்றிருந்தாள். பெண் வீட்டாருக்கு எந்தச் செலவையும் வைக்காமல் மாப்பிள்ளை வீடு அனைத்தையும் தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டது.
மகளின் கல்யாண செலவுக்கென தங்கள் எஸ்டேட்டில் ராஜசேகர் கேட்ட லோன் தொகை சட்டென்று கிடைத்துவிட்டது. ஆனால் அது சட்டென்று கிடைக்கக் காரணம் மாதவன் என்பது பெண் வீட்டிற்குத் தெரியாது. மாதவன் எல்லா இடத்திலும் சுமித்ராவின் வீட்டைத் தாங்கிக் கொண்டான். வெற்றிவேல் மகனின் திருமணத்திற்காகப் பணத்தைத் தண்ணீர் போல செலவு செய்தார். அதனால் தான் இதுநாள்வரை சேமிப்பில் வைத்திருந்த தெகையை சுமித்ராவின் தேவைகளைக் கவனிக்க அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே செலவு செய்தான்.
“இன்னும் அலங்காரம் முடியலையா?” ஒரு புன்னகையோடு உள்ளே வந்தவர் தன் மருமகளின் அலங்காரத்தில், அழகில் தன்னை மறந்து சில நொடிகள் நின்றுவிட்டார். அடர் சிவப்பு நிறத்தில் உடல் முழுவதும் அன்னப்பட்சிகள் தங்க நிறத்தில் நெய்யப்பட்டிருந்த புடவை. பார்டரும் முந்தியும் தங்க நிறத்தில் மின்னின. தலை முழுவதும் பூ அலங்காரம். மிதமான ஒப்பனை. மாதவன் அனைத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துத் தெரிவு செய்திருந்தான்.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல முடிஞ்சிடும்மா.”
“நான் கொஞ்சம் சுமித்ராவோட தனியா பேசணும் சுமதி.” செல்லம்மா சொல்லவும் அங்கிருந்த பெண்களோடு சுமதி வெளியே போய்விட்டாள். கதவை மூடிய பெரியவர் இளையவளிடம் வந்தார்.
“சுமித்ரா…”
“சொல்லுங்கம்மா.”
“அம்மா இல்லை, இனி அத்தைன்னு சொல்லணும்.”
“சரி, சொல்லுங்கத்தை.” சுமித்ரா புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் செல்லம்மா மயங்கித்தான் போனார். மருமகளின் கன்னம் வழித்து முதலில் திருஷ்டி கழித்தார்.
“என் கண்ணே பட்டுரும் போல இருக்கு, ரொம்ப அழகா இருக்கே, சுமித்ரா…”
“சொல்லுங்க அத்தை.” பெரியவர் எதையோ தன்னிடம் சொல்லத் தயங்குவதைப் பெண் புரிந்துகொண்டாள்.
“இல்லைம்மா… மாதவன் கட்டின தாலி ஏற்கனவே உங்கழுத்துல இருக்கு…”
“ஆமா.”
“அது இருக்கும்போது இன்னொரு தாலி எப்பிடி…”
“அதுக்கு?” பெண்ணின் முகத்தில் கலவரம் தெரிந்தது.
“இல்லைம்மா, அதான் இப்ப மாதவன் முறைப்படி தாலி கட்டப் போறானே, அதால அந்தத் தாலியை… கழட்ட…”
“அத்தை! என்ன பேசுறீங்க?!” செல்லம்மா முழுதாக முடித்திருக்கவில்லை. சுமித்ரா அதிர்ந்து போய் சத்தம் போட்டிருந்தாள்.
“சுமித்ரா, மெல்லப் பேசும்மா, வேற யாருக்கும் இந்த விஷயம் தெரிய வேணாம்.”
“அத்தை, என்னால இந்தத் தாலியைக் கழட்ட முடியாது, ப்ளீஸ்… என்னைக் கட்டாயப்படுத்தாதீங்க.”
“ஐயையோ!! அதுக்கு ஏம்மா இப்போ கண் கலங்குறே? மனசுல பட்டதை நான் சொன்னேன், அவ்வளவுதான், அதுக்குப் போய் அழுதுக்கிட்டு.” என்றவர் வெளியே போய்விட்டார். அன்றைக்குத் தாலி கட்டியபோது மாதவன் சொன்ன வார்த்தைகள் நியாபகம் வரவும் சுமித்ராவின் உடல் ஒரு முறை அதிர்ந்தது.
ஆனால் செல்லம்மா அத்தோடு நிற்கவில்லை. மகனைத் தேடிக்கொண்டு போனார். மாப்பிள்ளைக் கோலத்தில் அமர்ந்து கொண்டு சம்பிரதாயங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தவன் அம்மாவைக் காணவும் புன்னகைத்தான். அம்மா குனிந்து மகனின் காதில் ஏதோ சொல்லவும் அவன் சிரிப்பு இன்னும் விரிந்தது.
“என்னடா மாதவா! நான் எவ்வளவு சீரியசான விஷயத்தைச் சொல்றேன், நீ சிரிக்கிறே!”
“அதை என்னன்னு நான் பார்க்கிறேன், நீங்க கவலைப்படாதீங்கம்மா.” என்றவன் சிந்தனையிலும் அன்றைக்கு அருவிக்கரையில் வைத்து அவன் சொன்ன வார்த்தைகள்தான் நியாபகத்தில் வந்தன. அந்த வார்த்தைகளில் சுமித்ரா இவ்வளவு பயந்து போனாளா என்று நினைத்தபோது சிரிப்பு வந்தது.
“பொண்ணைக் கூட்டிட்டு வாங்க.” பெரியவர் ஒருவர் செல்லவும் மாதவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். முழு அலங்காரத்தில் அழகே உருவாக நடந்துவந்து கொண்டிருந்தாள் பெண். ஒரு நிமிடம் இமைக்க மறந்தவன் சட்டென்று தன் அக்காவைப் பார்த்தான். மணவறைக்கு அப்பால் மோகனோடு நின்றிருந்த ரேவதியின் முகம் உணர்ச்சிகளைத் துடைத்தாற் போல இருந்தது.
செல்லம்மாவும் மணிமேகலையும் மணமக்களுக்கு அருகில்தான் நின்றிருந்தார்கள். அம்மாவைப் பார்த்த மகனின் முகத்தில் திருப்தி. கண்கள் கலங்க நின்றிருந்த மாமியாரைப் பார்த்தவன் புன்னகைத்தான். தங்கச் சங்கிலியில் கோர்க்கப்பட்ட தாலி அவன் கையில் கொடுக்கப்பட அதை அருகில் அமர்ந்திருந்த மேனகையின் கழுத்தில் அணிவித்தான் இளவல். வந்திருந்த அனைவரும் அவர்கள் மீது பூ மாரி பொழிய சுமித்ராவைத் தன் வாழ்க்கைத் துணை ஆக்கிக் கொண்டான் மாதவன்.
“இப்போ சந்தோஷமா?” தனக்கு அருகில் குரல் கேட்கவும் திரும்பிப் பார்த்தாள் சுமதி. சரண் நின்றிருந்தான். இவன் எதற்காக இப்போது தன்னிடம் பேசுகிறான் என்று ஆச்சரியப்பட்டபோதும் பெண் பதில் சொல்லவில்லை. அமைதியாக மணமக்களைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள். அலங்காரத்தில் அத்தனை அழகாக இருந்த தன் சகோதரியைப் பார்த்தபோது இவளுக்கு ஆனந்தக் கண்ணீர் உண்டானது.
“அதான் எல்லாம் நல்லபடியா நடந்திடுச்சே, இனியும் எதுக்குக் கண்ணீர்?”
“கல்யாணம் நல்லபடியா நடந்து முடிஞ்சிருக்கு.”
“ஆமா, இதுக்கு மேல உனக்கு என்ன வேணும் சுமதி?”
“ஒரு பொண்ணோட கழுத்துல தாலி கட்டிட்டா மட்டும் போதாது, அவளோட சந்தோஷமா ஒரு வாழ்க்கை வாழணும்.”
“கண்டிப்பா, அதுதானே அடுத்து நடக்கப் போகுது?”
“அதுக்கு உங்க வீடு அனுமதிக்கணும்.”
“அதுக்கு அனுமதிக்காத வீடுதான் இவ்வளவு சிறப்பா கல்யாணத்தை நடத்தி முடிச்சுதா?” இவன் சொல்லவும் சட்டென்று சுமதியின் பார்வை ரேவதியைத் தொட்டு மீண்டது. அந்தப் பார்வையை சரணும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. எதிலும் பங்கெடுத்துக் கொள்ளாமல் கடமைக்காக அங்கு வந்து நின்றிருந்தார் ரேவதி.
“எங்க வீடு எங்கிறது அக்கா மட்டுமில்லை, அந்த வீட்டுல நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்.”
“இருந்தா சந்தோஷம், முக்கியமா உங்கண்ணா இருந்தா ரெட்டிப்பு சந்தோஷம்.” என்றவள் அப்பால் போய்விட்டாள். சரணுக்குச் சட்டென்று கோபம் உண்டானது. இந்தப் பெண் இவள் மனதில் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்?! அண்ணா ஆசைப்பட்டுவிட்ட ஒரே காரணத்திற்காக இவர்களுக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத வீட்டில் பெண் எடுத்திருக்கிறார்கள். அதற்காக இவள் நன்றி பாராட்ட வேண்டாம். ஒரு நல்ல வார்த்தை பேச முடியாதா?
“சரண், உன்னை அத்தான் கூப்பிடுறாங்க.” யாரோ சொல்லவும் மோகனைத் தேடிக்கொண்டு போனவன் கண்ணில் அந்தக் காட்சி பட்டது. நிமலனும் திருமணத்திற்கு வந்திருந்தான். அவனிடம் சுமதி ஏதோ கண் கலங்கியபடி சொல்லிக் கொண்டிருக்க அவன் இவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது சரணின் கோபம் இன்னும் பன்மடங்கானது. இவர்கள் அத்தனைப் பேரும் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்?! இத்தனை வருத்தப்படும் அளவிற்குப் பெரியவீடு தன் அண்ணியைக் கொடுமைப்படுத்தும் என்று நினைக்கிறார்களா?
ஏதோ நினைத்தவனாக சுமித்ராவைப் பார்த்தான். வந்திருந்த விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக மணமக்களிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு விருந்துண்ணப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். மலர்ந்த முகமாக எல்லோரிடமும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த முகத்தில் எங்கேயும் கவலையின் சாயல் தெரியவில்லை. இப்போது மாதவன் என்னவோ சொல்ல அதற்கு நாணத்தைப் பரிசாகத் தந்து கொண்டிருந்தாள்.
“நிமலா! வா வா.” மாதவன் அழைக்கவும் மணமக்களிடம் வந்தான் நிமலன். அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் சுமித்ராவின் முகத்தில் சங்கடம் தெரிந்தது. தன் பெற்றோர் சின்னைய்யாவிடம் பேசியது சுமித்ராவுக்குத் தெரியாது. பிற்பாடுதான் தெரிய வந்தது. ஆனால் நிமலனுக்கு நடந்தது அனைத்தும் தெரியும்.
“மாதவன், ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு, நீங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப சந்தோஷமா வாழணும்னு நான் ஆண்டவன்கிட்ட வேண்டிக்கிறேன்.” உண்மையான, அக்கறை கலந்த வாழ்த்து. மாதவன் தன் நண்பனை இப்போது இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.
“இந்த சந்தோஷத்துக்கு நீயும் ஒரு காரணம் நிமலா.”
“அப்பிடியெல்லாம் சொல்லாதீங்க, சத்தியமா உங்க மனசுல இப்பிடியொரு எண்ணம் இருக்குன்னு எங்க வீட்டுல தெரியாது, தெரிஞ்சிருந்தா எங்கப்பா இதுக்குச் சம்மதம் சொல்லியிருக்க மாட்டாங்க, நீங்கதான் எங்களைப் பெரிய மனசோட மன்னிக்கணும்.”
“டேய்! என்ன வார்த்தைப் பேசுறே நீ? நானும் பெரியவீட்டுப் பையனா கெத்தோட அம்மா பார்க்கிற பொண்ணைக் கட்டிக்கலாம்னுதான் நினைச்சேன், எங்கடா நிமலா, அதுக்குள்ள இந்த அம்மிணி நம்ம கண்ணுல பட்டு எல்லாத்தையும் குழப்பிட்டாங்க.” மாதவன் தமாஷாக சொல்ல நிமலனும் சத்தமாகச் சிரித்தான். சுமித்ரா வெட்கம் மேலிட தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
“என்ன மாதவா, சிரிப்பு பலமா இருக்கு?” இது மோகன். அவரும் மணமக்களுக்கு அருகில் வந்துவிட்டார்.
“ஒன்னுமில்லை அத்தான், நான் தலை குப்புற விழுந்த கதையை நிமலன்கிட்டச் சொல்றேன், வர்ஷா வீட்டாளுங்க நம்ம வீட்டுக்கு வந்தப்போ இந்த அம்மிணியும் அங்கதான் இருந்தாங்க, அடுத்தநாள் கால் பண்ணி பொண்ணு எப்பிடின்னு கேட்டா…” மாதவனை மேலே பேச விடாமல் சுமித்ரா அவன் கையைச் சட்டென்று பிடித்தாள். அதைப் பார்த்து நிமலனும் மோகனும் இப்போது சிரித்துவிட்டார்கள்.
“நீங்களே பார்த்துட்டீங்கல்லை அத்தான்? நடந்தது எல்லாத்துக்கும் யாரு காரணம்னு இப்ப புரியுதில்லை?”
“மாதவா! சும்மா இருக்கமாட்டியா? பாவம் சுமித்ரா, அப்பாவிப் பொண்ணு, நீ என்ன திருகுதாளம் பண்ணியிருப்பேன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும்.”
“மாப்பிள்ளை, எல்லாரும் சாப்பிடலாம் வாங்க, நிமலன் நீயும் வாப்பா.” செல்லம்மா அழைக்கவும் நால்வரும் விருந்து பரிமாறப்படும் இடத்திற்கு வந்தார்கள். சரண் அப்போது அங்குதான் எல்லாவற்றையும் மேற்பார்வைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான்.
“அத்தான், அண்ணாவையும் அண்ணியையும் இங்க கூட்டிட்டு வாங்க.” இவன் அழைப்பில் நால்வரும் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.
“உட்காருங்க அண்ணி.” இதுநாள்வரை சரணிடம் அவ்வளவாக சுமித்ரா பேசியதில்லை. உண்மையைச் சொன்னால் சுமதி பெரியவீட்டில் தங்கிப் படித்தபோது சரணைப் பார்த்து இவள் பயப்பட்டிருக்கிறாள். சுமதியை அவசர அவசரமாக பெரிய வீட்டிலிருந்து அப்புறப்படுத்த நினைத்த காணரமும் சரண்தான். ஆனால் இன்று நிலைமை வேறாக இருந்தது!
“சாப்பிடுங்க அண்ணி.” தன் கையாலேயே சரண் பரிமாறினான். சுமித்ராவிற்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. மாதவனின் தம்பி சரண் என்பதைவிட ரேவதியின் தம்பி சரண் என்பதுதான் சரியாக இருக்கும் என்பது அவள் எண்ணம். ஆனால் இப்போது நடப்பது வேறாக இருந்தது.
“போதும் போதும், நீங்களும் உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்க.” ஏதாவது பேசவேண்டும் என்பதற்காக வாயைத் திறந்தாள் பெண்.
“இல்லைண்ணி, நீங்க சாப்பிடுங்க, நான் அப்புறமா சாப்பிடுறேன்.” அந்த வார்த்தைகளில் அன்பைத் தவிர வேறெதுவும் இருக்கவில்லை. சுமித்ரா குழம்பிப் போனாள். மாதவனின் தம்பிக்கு அவள் பூசியிருந்த வர்ணம் வேறு. ஆனால் இவன் வேறாக இருக்கிறான்!
வந்த விருந்தினர்கள் அனைவரும் கலைந்து போகும்வரை மணமக்கள் காத்திருக்கவில்லை. மதிய விருந்தை உண்ட கையோடு அவர்களைப் பெரிய வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார் செல்லம்மா. பெண்வீட்டின் சார்பாக அம்பிகாவும் முருகேசனும் மாத்திரம்தான் வந்திருந்தார்கள். அவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் அங்கு வருவதைப் பெண்வீடு அனுமதிக்கவில்லை. ஏனோ அதில் அவர்களுக்கு உடன்பாடும் இருக்கவில்லை. மண்டபத்தில் இருந்த அதீத வேலைகளைக் காரணம் காட்டிவிட்டார்கள்.
“பொண்ணோட அம்மா, நீங்க மட்டுமாவது கூட வரலாமில்லை?” இது செல்லம்மா. ஆனால் மணிமேகலை அந்த அழைப்பை நாசூக்காக மறுத்துவிட்டார். அவர்களுக்குத் தங்கள் பெண் நன்றாக வாழ்ந்தால் போதும். அந்த வீட்டில் அவர்களுக்கான இடம் எதுவென்பதை அவர்கள் நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தார்கள்.
“மாப்பிள்ளையோட அம்மா நல்லவங்கன்னுதான் எல்லாரும் சொல்றாங்க, ஆனா அவங்க மனசுலயும் என்ன இருக்குன்னு நமக்குத் தெரியாது மணி.”
“நாம நல்லதை மட்டுமே நினைப்போங்க.”
“அவங்களாவது பரவாயில்லை, மனசுல என்ன இருந்தாலும் நம்ம வாசலுக்கு வந்தாங்க, ஆனா வெற்றிவேல் ஐயாவை என்ன சொல்றது? அவங்க நம்மளை மனுஷங்களா கூட மதிக்கலைன்னுதானே அர்த்தம்?” ராஜசேகரின் குரலில் இருந்த வருத்தம் மனைவியையும் பாதித்தது.
“அவங்க மனசுல என்ன இருந்தாலும் இந்தக் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம் சொல்லியிருக்காங்க, நீங்க அதை மட்டும் பாருங்க, அதைவிட மாப்பிள்ளைத் தம்பி நம்ம மேல எவ்வளவு மரியாதையும் பாசமும் வெச்சிருக்காரு, இந்தக் காலத்துல இப்பிடியொரு புள்ளையான்னு எனக்கு அவ்வளவு ஆச்சரியமா இருக்கு!”
“அது உண்மைதான், எங்கேயும் அந்தத் தம்பி மரியாதைக் குறவா நடக்கலை.”
“அதேதான்! நாம ஒதுங்கி இருப்போம், நமக்கு நம்ம சுமியோட வாழ்க்கைதான் இப்போ முக்கியம், அறிஞ்சோ அறியாமலோ நம்ம பொண்ணும் அந்தப் பையன் மேல ஆசை வெச்சுட்டா, அவ ஆசைப்பட்டபடி நல்லா வாழட்டுங்க, அதைவிட நமக்கு வேறென்ன வேணும்?” இந்தக் கல்யாணப் பேச்சு ஆரம்பித்த நாளிலேயே இந்த முடிவுக்கு சுமித்ராவின் பெற்றோர் வந்துவிட்டார்கள். அதனால் இப்போது முடிவுகளை எடுப்பதில் அத்தனை வருத்தம் இருக்கவில்லை.
“மணி அக்கா, நீங்க மட்டுமாவது வாங்களேன்.” இது அம்பிகா. அவர்கள் நேற்றே குடும்பத்தோடு கிளம்பி கல்யாணத்திற்கு வந்துவிட்டார்கள்.
“இல்லை அம்பிகா, நான் காரணமாத்தான் சொல்றேன், இப்போதைக்கு வேணாம், ஆனா எல்லா நாளும் இப்பிடியே இருந்திடாது, அதுவரைக்கும் நாம அமைதியா காத்திருப்போம், இப்போ நமக்கு சுமியோட சந்தோஷந்தான் முக்கியம்.”
“சரிக்கா.” அம்பிகாவும் கணவரும் சுமித்ராவோடு கிளம்பிப் பெரியவீட்டிற்குப் போயிருந்தார்கள்.
“வலது காலை எடுத்து வெச்சு உள்ளே வாம்மா.” செல்லம்மா மிகவும் பிரியமாக தன் மூத்த மருமகளை உள்ளே அழைத்தார். மருதாணி பூசிய வெண் பஞ்சு விரல்கள் புடவைக்கு வெளியே தெரிய, சில மணித்துளிகளுக்கு முன்பு மாதவன் அணிவித்த மெட்டியும் தன் இருப்பைக் காட்டியது.
“வா சுமி.” அழைத்த கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் பெண். அந்தப் பார்வையில் அச்சம் தெரிந்தது. அவள் கரத்தை இதமாக அவன் கரம் தீண்டி மீண்டது. இதற்கு முன்பும் இருமுறை இந்த வீட்டிற்குப் பெண் வந்திருக்கிறாள். ஆனால் அன்று வந்ததற்கும் இன்று வருவதற்கும் வித்தியாசம் இருந்தது.
“உட்காருங்க அண்ணி.” இப்போதும் சரண்தான் உதவிக்கரம் நீட்டினான். அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவள் மாதவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள்.
“பார்க்கத்தான் கொஞ்சம் கரடுமுரடான ஆள், ஆனா பாசக்காரன்.” அவள் காதோரமாகச் சொன்னான் கணவன்.
“இது யாருன்னு சொல்லுங்க பார்க்கலாம்?” சரணின் கையில் இரண்டு வயது மதிக்கத்தக்கக் குழந்தை ஒன்று இருந்தது. ரேவதியின் பையன். ஆனால் இன்றைக்குத்தான் சுமித்ரா அந்தக் குழந்தையை முதல்முதலாகப் பார்க்கிறாள். அழகான குழந்தை. கொழுகொழுவென்றிருந்தது.
“அடடே! ரஞ்சன், இது யாரு தெரியுமா? அத்தை சொல்லுங்க.” அண்ணனும் தம்பியும் குழந்தையோடு செல்லம் கொஞ்ச ஆரம்பிக்க சுமித்ரா அமைதியாக இருந்துவிட்டாள். அவளைப் பிடிக்காத ரேவதியின் குழந்தை அது. தான் அந்தக் குழந்தையைக் கொஞ்சுவதை அதன் தாய் விரும்பாமல் இருக்கலாம்.
“மாதவா, நீங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுங்க, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல மண்டபத்துக்கு வராதவங்க வீட்டுக்கு வருவாங்க, அப்போ உங்களை நான் கூப்பிடுறேன்.”
“சரிம்மா, வா சுமி.” என்றவன் பெண்ணைத் தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். வீட்டு ஹாலில் உட்கார்ந்ததற்கே அவளுக்கு நெஞ்சுக்குள் ரெயில் ஓடியது. இப்போது இலேசாக வியர்த்தது.
“உள்ள வா.” அவன் கதவைத் திறக்கப் பெண் திகைத்துப் போனாள். ஒருமுறை தொலைக்காட்சியில் இலங்கையின் நட்சத்திரத் தரம் வாய்ந்த ஹோட்டல்களைக் காட்டியதை இவள் பார்த்திருந்தாள். அதுபோல இருந்தது அவன் வாசஸ்தலம்!
“புடிச்சிருக்கா?” பெண் உள்ளே வரவும் அவன் கதவை மூடினான். கெட்டியான தேக்கு மரத்தில் செய்யப்பட்ட தளவாடங்களோடு அந்த அறை துலக்கி வைத்தாற் போலவிருந்தது. கூடவே குளியலறை. திரைச்சீலையை இழுத்து மூடியவன் மின்விளக்குகளை ஒளிரச் செய்தான். மலைப்பகுதியின் மெல்லிய வெயில் கூட அந்த அறைக்குள் எட்டவில்லை. மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில் பல்லவன் காலத்துச் சிற்பம் போல நின்றிருந்த மனைவியைப் பார்த்த போது மாதவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்தது.
“ராஜா வீட்டுக் கன்னுக்குட்டியோட ரூம் எப்பிடியிருக்கு?” அன்று அவள் கேட்ட வார்த்தைகள். இன்றைக்கு அவள் சூடியிருந்த பூ வாசத்தை நுகர்ந்தபடி காதோரம் கேட்டான்.
“மாதவன் சார்…” ஏதோ சொல்ல ஆரம்பிக்கவும் அவன் சுட்டுவிரலை அவள் உதட்டில் வைத்துத் தடுத்தான்.
“வேணாம் சுமி, எதுவும் பேசாதே , நீ திரும்பத் திரும்ப சார்னு சொல்லும்போது…”
“மாதவா!” அவன் பேச்சைக் குலைத்தது அம்மாவின் குரல்.
“வர்றேம்மா.”
“அப்பா உன்னைக் கூப்பிடுறாங்க.”
“இதோ வந்துட்டேன்.” என்றவன் இவளிடம்,
“நீ கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு சுமி, நான் என்னன்னு கேட்டுட்டு வந்தர்றேன்.” என்றான். பெண் தலையை ஆட்டினாள். அவளுக்கும் இவை எல்லாவற்றையும் ஜீரணிக்கக் கொஞ்சம் தனிமையாக இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் போலவிருந்தது.
அறையின் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் அந்த வீட்டின் பணச்செழுமைத் தெரிந்தது. பிரமித்துப் போய் அங்கிருந்த கட்டிலில் அமர்ந்தாள். குவார்ட்டர்ஸின் சின்னஞ்சிறு அறை நியாபகத்திற்கு வந்தது. இந்த வாழ்க்கைக்குப் பழக்கப்பட்டவனால் எப்படி அந்த அறையில் சேர்ந்தாற்போல சில நிமிடங்கள் இருக்க முடிந்தது! அப்படி அவனை அங்கே உட்கார வைத்தது அவள் மேல் அவன் கொண்ட காதலா? உன்னதமான இந்தக் காதலுக்கு அவள் தகுதியானவளா? ஆத்மார்த்தமான இந்தக் காதலுக்குப் பிரதியுபகாரமாக அவள் எதைக் கொடுக்கப் போகிறாள்?!
அன்றைய இரவின் தனிமையில் அதைத்தான் கணவனிடம் கேட்டாள் பெண். தந்தையைப் பார்க்கவென்று கிளம்பிப் போனவன் திரும்ப வந்தபோது சுமித்ரா அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளைத் தொந்தரவு செய்யாமல் சில நிமிடங்கள் அவளைப் பார்த்தபடியே நின்றிருந்தான் மாதவன். ஆனால் ஆங்காங்கே நெகிழ்ந்து கிடந்த பட்டுப்புடவை அவனைப் பயங்கரமாகத் தொல்லை செய்தது!
“அம்மா, சுமித்ரா அசந்து தூங்கிறா, எழுப்பணுமா?” அம்மாவைத் தேடிக்கொண்டு வந்திருந்தான் மகன்.
“வேணாம்பா, காலையிலேயே எந்திரிச்சுக் குளிச்சு ரெடியாகிருப்பா, கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும் விடு.”
“நீங்க கூப்பிட்டீங்கன்னுதான் வந்தேன், என்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் இன்னும் மண்டபத்துலதான் இருக்காங்க, நிமலன் இப்பவும் கால் பண்ணினான், நான் போய்ட்டு வரட்டுமா?”
“சரிப்பா, பத்திரமா போயிட்டு வா.”
“சரணும் எங்கூடத்தான் வர்றான், நீங்க சுமித்ரா மேல ஒரு கண்ணை வெச்சுக்கோங்க, அவளைத் தனியா விட்டுராதீங்க.”
“சரிடா.” என்றவர் சிரித்தார். மாதவன் கிளம்பிப் போய் வெகு நேரத்தின் பின்புதான் சுமித்ரா கண் விழித்தாள். அறையைவிட்டு வெளியே செல்லப் பயமாக இருந்தது. நல்லவேளையாக செல்லம்மாவே இவளைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார்.
“இப்போ எப்பிடிம்மா இருக்கு? ரொம்ப டயர்ட் பண்ணிட்டாங்களா?”
“அப்பிடியெல்லாம் இல்லைத்தை.”
“அந்த கப்போர்ட்ல உன்னோட ட்ரெஸ் எல்லாம் இருக்கு, குளிச்சுட்டு நல்லதா ஒரு பட்டுப்புடவையை எடுத்து உடுத்திக்கோ, மாதவன் மண்டபம் வரைக்கும் போயிருக்கான்.”
“ம்…” என்றவள் அவர் சொன்ன அலமாரியைத் திறந்தாள். உள்ளே முழுவதும் அவளுக்கான ஆடைகள். பெண்வீட்டாரிடம் ஏற்கனவே மாதவன் இதைப்பற்றிப் பேசியிருந்தான். அவர்களை எந்த வகையிலும் கஷ்டப்படுத்த அவன் விரும்பவில்லை. அன்றைக்கு அவர்கள் இருவரும் சென்று வாங்கிய புடவைகளும் இருந்தன. அதில் அடர் பிங்க் நிற புடவையை எடுத்தாள். அன்றைக்கு வாங்கும்போதே இந்த நிறம் உனக்கு மிகவும் எடுப்பாக இருக்கும் என்று அவன் சொன்னது நினைவில் வந்தது.
குளியலறையைத் திறந்தவள் மீண்டும் திகைத்தாள். ஆங்கிலேயர் பாணியில் குளியல் தொட்டியோடு இருந்தது. புதிதாக வைக்கப்பட்டிருந்த டவலை உபயோகப்படுத்தியவள் குளியலை முடித்துக் கொண்டாள். அங்கேயே புடவையை உடுத்திக் கொண்டவள் வெளியே வந்தபோது யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். மாதவன்தான் வந்துவிட்டான் என்ற நினைப்பில் ஆர்வமாக இவள் கதவைத் திறக்க வெளியே அம்பிகா நின்றிருந்தார்.
“அக்கா.”
“குளிச்சிட்டியா சுமி? நல்லது,” என்றவர் அவளுக்கு அலங்காரம் செய்துவிட்டார்.
“அவங்க வந்துட்டாங்களா?”
“இல்லை சுமி, மண்டபம் வரைக்கும் போயிருக்கிறதா உன்னோட மாமியார் சொன்னாங்க, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நானும் இவரும் கிளம்பிடுவோம், உனக்கு எல்லாம் ஓகேதானே? சமாளிச்சிடுவே இல்லை?”
“ம்… அவங்க எங்க? இவரோட அக்கா?”
“அந்தம்மா எங் கண்ணுல படலை, மத்தவங்க எல்லாரும் இங்க நல்ல மாதிரியாத்தான் இருக்காங்க, உங்கப்பா பயப்பிட்ட மாதிரி எதுவுமில்லை, அதை உங்க வீட்டுல போய் சொல்லணும், இல்லைன்னா அங்க யாரும் இன்னைக்கு நிம்மதியா தூங்க மாட்டாங்க.”
“சரிக்கா.”
“உனக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை, கவனமா நடந்துக்கோ, இவ்வளவு எதிர்ப்புக்கு மத்தியில நீதான் வேணும்னு உன்னை ஆசைப்பட்டுக் கட்டிக்கிட்ட பையனோட மனசு வருத்தப்படுற மாதிரி எப்பவும் நீ நடந்துக்கப்படாது, புரியுதா?”
“ம்…” அத்தோடு அம்பிகா போய்விட்டார். மாதவன் வீடு வந்தபோது இரவு எட்டு மணி. இவனோடு கூடவே மோகனும் சரணும் மண்டப வேலைகள் எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு வந்திருந்தார்கள். சரண் அப்பால் போக மோகன் இவனைப் பிடித்துக் கொண்டார்.
“அப்புறம் மச்சான்! இதுக்கு மேலயும் நாங்க உங்களைப் புடிச்சு வெக்கிறது நல்லதில்லை, இப்பவே எதுக்குடா இந்த மனுஷன் நம்ம கூட நந்தி மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டுத் திரியுறாருன்னு தோணியிருக்கும்!” அத்தானின் கேலியில் மாதவன் கீழுதட்டைக் கடித்தபடி சிரித்தான்.
“சரி சரி, புரியுது, போயிட்டு வாங்க, எத்தனை நாள் இந்த ஒரு ராத்திரிக்காகக் காத்திருந்தீங்க! என்னோட தங்கச்சி பாவம், சின்னப் பொண்ணு, கொஞ்சம் பார்த்துப் பதமா நடந்துக்கணும் என்ன?” இப்போது மாதவன் உண்மையாகவே வெட்கப்பட்டான்.
“என்னடா மாதவா இப்பிடி வெட்கப்படுறே?!” மோகன் பெருங்குரலில் சிரிக்க ஆரம்பிக்கவும் அதற்குமேல் அங்கே நிற்காமல் மாதவன் போய்விட்டான். வாழ்க்கை அத்தனை அழகாகத் தோன்றியது.
யார் கவனத்தையும் ஈர்க்காத வண்ணம் இராப்போஜனத்தை முடித்த மணமக்களை அவர்களது அறைக்கு அனுப்பி வைத்தார் அம்மா. வீடு அமைதியாக இருந்தது. அறைக்குள் வந்த சுமித்ராவை வரவேற்றது மல்லிகையும் ரோஜா இதழ்களும் தூவியிருந்த படுக்கைதான். வெண்பட்டு விரிப்பு போடப்பட்டிருந்தது. பட்டு விரிப்பின் மேல் ரோஜா இதழ்கள் ஏதோ வைரத்தைத் தூவியது போலவிருந்தது.
தன்மேல் விழுந்த மலர்களில் கவனம் கலைந்தவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். கண்ணாடிக் குவளை ஒன்றில் உதிரிப்பூக்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதைத்தான் மாதவன் அவள்மேல் தூவியிருந்தான். ஒரு புன்னகையோடு ஜன்னலருகே சென்றவள் மீது மீண்டும் அவன் மலர்களைத் தூவ அவள் புன்னகை விரிந்தது.
“என்னப் பண்ணுறீங்க?” அந்தச் சிணுங்கலில் கிறங்கிப் போனவன் எழுந்துவந்து அவளைப் பின்னோடு அணைத்துக் கொண்டான். கழுத்து வளைவில் அவன் முகம் புதைந்தது. அப்போது அவள் மலர்கள் சூடியிருக்கவில்லை. ஆனால் அன்று முழுவதும் அவள் கூந்தலை அலங்கரித்திருந்த மலர்களின் வாசம் அவன் நாசியை நிரப்பியது.
“இந்த ரூமுக்குள்ள வந்ததுக்கு அப்புறமும் மாதவன் சார்னு சொல்லுறீங்க இல்லை மேடம்? நான் உங்களுக்கு சாரா?”
“அன்னைக்கு அருவிக்கரையில வெச்சு அழகான பாடம் சொல்லிக் குடுத்தீங்களே, அப்போ நீங்க எனக்கு சார்தானே?” சளைக்காத அவள் பேச்சில் அவன் சிரித்தான்.
“சரி, அப்போ நான் சொல்லிக் குடுத்த பாடத்தை நீங்க இப்போ திரும்பப் படிங்க பார்க்கலாம்.”
“ம்ஹூம்…” என்றவள் அவன் புறம் திரும்பவே இல்லை. பெண்ணின் நாணம் அவனை இன்பத்தின் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.
“சரி, பாடத்தைத் திரும்பப் படிக்க வேணாம், குரு தட்ஷணையா என்ன குடுக்கப் போறீங்க?”
“உங்களுக்குக் குடுக்க எங்கிட்ட…”
“நிறைய இருக்கு சுமித்ரா.” அவள் ஆரம்பித்த வசனத்தை அவன் முடித்து வைத்தான்.
“அப்போ எடுத்துக்கோங்க.” அவள் குரல் அவளுக்கே கேட்கவில்லை.
“நிஜமா?” என்றவன் அவள் சேலை முந்தானையில் கை வைக்கச் சட்டென்று திரும்பியவள் அவன் மார்பைச் சரணடைந்ததாள். மாதவன் இப்போது சிரித்தான். அவள் பயம் புரிந்தது. வெட்கம் புரிந்தது. அவளோடு சேர்ந்து கட்டிலில் உட்காரப்போக அதற்கும் தடை விதித்தாள்.
“அச்சச்சோ! பூ கசங்கிடப் போகுது!”
“கூறைப்பட்டு ஏன் உடுத்தினேன்… கூடல் பொழுதில் கசங்கத்தான், மங்கை கூந்தல் மலர்கள் எதற்கு… கட்டில் மேலே நசுங்கத்தான்…” பாடல் வரிகளை அவன் சொல்லிக்காட்டினான்.
“அந்த ரோஜாவும் மல்லிகையும் மட்டுமில்லை, இந்தத் தாமரையும் இப்போ கசங்கத்தான் போகுது.” என்றவன் அவளோடு சங்கமிக்க ஆரம்பித்திருந்தான். நாணத்தைக் கேடயமாக வைத்திருந்தவளோடு சேர மாதவன் மிகவும் பிரயத்தனங்கள் செய்தான். ஆனாலும் அந்த மெல்லியலாளை மென்மையாகக் கையாண்டான்.
“யூனில க்ளாஸ் அடிச்சவங்க இங்க பரிதாபமா ஃபெயில் பண்ணுறாங்க!”
“ம்…” அவன் வார்த்தைகளுக்கெல்லாம் பதிலாக இந்தச் சிணுங்கல் மாத்திரமே கிடைத்தது. மௌன மொழி பேசியவள் தொடுத்த மலரம்புகளில் மயங்கித் திணறினான் மாதவன். மாரன் அம்புகளும் அவன் மீது மலர்மழை பொழிய மங்கையோடு ஒரு மன்மத யுத்தம் புரிய ஆரம்பித்திருந்தான்.






Nice